De laatste dagen van de ramadan zijn aangebroken en dat heeft altijd iets dubbel. Enerzijds kijk je uit naar Eid al-Fitr en het samen eten, anderzijds merk je dat zo’n maand juist door het ritme ook snel voorbijglijdt.
Toch gaat ramadan allang niet meer alleen over een lege maag. In een open gesprek blikt Donny Roelvink terug op een maand die voor hem allesbehalve rustig verliep—met werk, een verbouwing én een bijzondere reis die veel indruk maakte.
Een ramadan met volle agenda
Waar veel mensen proberen af te schalen in deze periode, zat Donny juist midden in een drukke fase. Hij combineerde het vasten met een verbouwing, zijn dagelijkse werk en de voorbereidingen voor een reis die al langer op zijn planning stond.
Volgens Donny merk je na ongeveer een week dat het lichaam zich aanpassen kan: vroeg opstaan, niet eten en drinken, en tóch blijven bewegen. Maar deze ramadan voelde anders, juist omdat het sociale stuk minder aanwezig was dan hij gewend is.
De reis naar Mekka als ankerpunt
Tussen alle hectiek door was de reis naar Mekka voor Donny een belangrijke gebeurtenis. Niet als ‘uitstapje’, maar als moment van verdieping. Het was iets waar hij bewust naartoe leefde en wat extra betekenis gaf aan zijn ramadan.
Juist doordat alles eromheen doorliep, werd het contrast groter: je leven in Nederland met verplichtingen en prikkels, tegenover de behoefte aan verstilling en focus. Die combinatie maakte de ervaring voor hem extra intens.
Waarom vasten mentaal zoveel losmaakt
Donny beschrijft dat het vasten bij hem niet vooral draait om het missen van eten, maar om wat er in je hoofd gebeurt. Minder afleiding betekent vaak meer gedachten, en dat kan soms juist opvallend helder aanvoelen.
Hij merkte dat ramadan hem in een soort ‘hyperfocus’ bracht. Je denkt sneller na over werk, toekomstplannen en familie. En omdat de maand vroeg in het jaar valt, voelt het voor hem als een tweede reflectiemoment.
Rust vinden in tarawih
Waar de dagen druk kunnen zijn, liggen de rustigste momenten voor Donny juist in de avond. Tijdens het tarawih-gebed—het extra gebed in de ramadan—kan hij de dag loslaten en weer even in balans komen.
Hij ziet het als een ontladingsmoment: even uit de stroom van afspraken, ideeën en to-do’s. Niet groots of dramatisch, maar eenvoudig: een moment waarin je terugkeert naar jezelf en naar waar je het voor doet.
Accepteren dat je niet op je top presteert
Ramadan dwingt je om te vertragen, al is het maar een beetje. Donny vindt dat je vooral moet accepteren dat je niet altijd op je maximale niveau kunt presteren, zeker niet als je ook nog wilt trainen en werken.
In de sportschool betekent dat voor hem: geen jacht op records, maar onderhoud. Hij sprak daar ook over met mensen uit zijn omgeving die met voeding en prestaties bezig zijn. Het draait nu vooral om mindset.
Geen grote reset, wel een scherpere spiegel
Voor Donny voelt ramadan niet als een complete ‘resetknop’, omdat hij naar eigen zeggen sowieso al best gestructureerd leeft. Het vasten is dan een onderdeel, maar de echte test zit volgens hem in gedrag.
Hij bedoelt daarmee: hoe je met mensen omgaat, of je iets terugdoet, en hoe je reageert in kleine situaties. Niet alleen op de grote momenten, maar juist in de details die normaal snel langs je heen gaan.
Meer bewustzijn in alledaagse reacties
Het verschil met de rest van het jaar zit voor hem vooral in extra opletten. Tijdens ramadan ben je je bewuster van hoe je reageert. In het verkeer bijvoorbeeld: waar irritatie normaal sneller opkomt, laat je het nu eerder gaan.
Donny noemt het ‘uit je tunnel stappen’. Minder op automatische piloot, meer aandacht voor de mensen om je heen. Dat klinkt klein, maar als je het een maand lang oefent, merk je hoe vaak je normaal op impulsen vaart.
Discipline draait om intentie, niet om ego
Discipline in ramadan is volgens Donny geen wedstrijdje ‘kijken wie het strakst is’. Het gaat om intentie: waarom doe je wat je doet, en wat zegt dat over jou als mens? Dat is uiteindelijk wat telt.
Ook in trainen past hij dat toe. Normaal wil je altijd meer, zwaarder, beter—maar deze maand is daar niet voor bedoeld. Niet trainen vanuit ego, zegt hij, maar vanuit intentie: doen wat kan, zonder jezelf op te blazen.
Dankbaarheid komt harder binnen
Een opvallend effect van ramadan is dat je soms opeens beseft hoe goed je het eigenlijk hebt. Donny zegt dat hij door het vasten en de reflectie extra voelt dat basisdingen helemaal niet vanzelfsprekend zijn.
Een dak boven je hoofd, eten en drinken, mensen om je heen die je steunen—het zijn simpele zekerheden die je makkelijk overslaat in de race naar ‘meer’. Ramadan zet daar een streep onder: dit is al veel.
Iftar en samenkomen als bekeerling
Als bekeerling speelt saamhorigheid een eigen rol. Donny vertelt dat hij zeker niet alleen was: hij at met vrienden en zijn moeder vastte zelfs een keer met hem mee. Toch waren er dit jaar minder gezamenlijke iftars.
En gek genoeg vond hij dat ook waardevol. Een ramadan waarin je iets meer op jezelf bent, kan helpen om minder bezig te zijn met eten en meer met het mentale en spirituele gedeelte. Soms is stilte precies wat je nodig hebt.
De laatste dagen tellen het zwaarst
Voor wie nu in de laatste loodjes zit, heeft Donny een duidelijke boodschap: het gaat uiteindelijk niet om hoe je begint, maar om hoe je eindigt. Juist de laatste dagen zijn volgens hem het belangrijkst.
Zijn tip is simpel: blijf jezelf motiveren, zoek mensen op die ook meedoen en laat het niet versloffen nu je al zo ver bent. Daarna: neem één gewoonte mee die bij je past, zodat het niet bij één maand blijft.
De les die blijft hangen
Als hij één kernles moet noemen, is het geduld. Ramadan maakt wachten tastbaar: wachten op iftar, wachten op resultaat, wachten op rust. En dan merk je dat de ‘beloning’ vaak kort is, maar het leren groter.
Dat inzicht trekt hij breder dan alleen vasten. Geduld hebben in werk, relaties en plannen die nog niet lukken. Wat neem jij mee uit deze ramadan—en herken jij je in Donny’s ervaring? Laat het weten via onze social media.
Bron: cosmopolitan.com
