Zaterdagavond, snacklucht in de keuken en de tv op standje ontspanning: het soort moment waarop je hoopt op iets lichts, iets dat vanzelf wegkijkt. Op dat punt is Only Joling inmiddels almost een vaste prik geworden, al is het maar om te zien hoe iemand met een mega-villa en een glitterleven óók gewoon wakker wordt met een hoofd dat nog niet helemaal in de plooi wil.
De kijkers vinden het heerlijk — dat blijkt wel uit de cijfers die het programma al sinds het eerste seizoen optilt. Maar wat maakt het nou dat dit tweede seizoen zo blijft plakken? Het antwoord zit niet in groot drama of slimme cliffhangers, maar in iets veel simpeler: Gerard Joling die onverbloemd Gerard Joling is.
Een zaterdagavond met bitterballen en bouwlampen
In aflevering zes zien we Joling weer afdalen van de trap in zijn huis in Aalsmeer, alsof die traptreden speciaal ontworpen zijn voor een entree. De slaap zit nog in z’n ogen, zijn haar staat op “net uit de föhn gerold”, en toch moet er meteen geschakeld worden.
Aan de keukentafel zitten namelijk de ingehuurde tuinmannen al klaar. Geen klein klusje: de villa moet in kerstsfeer. Duizenden lampjes, volle bakken decoratie, het hele plaatje. Waar de meeste mensen al trots zijn op een bescheiden boom in de vensterbank, gaat bij Geer de kerst meteen op stadionniveau aan.
Ochtendhumeur als herkenbaar televisiegoud
Wie verwacht dat een bekende Nederlander zich pas laat filmen zodra alles perfect zit, komt bedrogen uit. Joling is duidelijk geen ochtendmens, en dat laat hij ook zien. Juist die verfrommelde, ongefilterde start maakt het vreemd genoeg… gezellig.
Er is iets ontwapenends aan iemand die genoeg ervaring heeft om te weten hoe media werken, maar toch niet de moeite neemt om zijn chagrijn te verstoppen. De camera mag er gewoon bij terwijl hij nog moet landen. En eerlijk: daar kunnen veel “authentieke” BN’er-series nog wat van leren.
Waarom z’n gezeur ineens logisch voelt
Het opvallende is dat het programma in de kern nog steeds draait om één thema: Joling die commentaar heeft op alles wat hem niet zint. Van planning tot personeel, van ongemak tot gedoe — hij kan er een sport van maken. En toch werkt het.
Misschien omdat het niet gespeeld aanvoelt. Hij doet niet alsof hij de ideale versie van zichzelf is, maar toont juist de versie die je vermoedelijk ook tegenkomt als je op het verkeerde moment aanbelt. Dat ‘zaniken’ wordt zo bijna een verdienmodel: je kijkt omdat je wíl weten waar hij zich nu weer over opwindt.
De charme van niet per se aardig gevonden worden
Waar veel reality-tv stiekem draait om imago-management, lijkt Only Joling steeds minder bezig met “leuk overkomen”. En dat geeft ruimte. Ruimte voor kleine irritaties, voor flauwe opmerkingen, voor twijfel en ijdelheid zonder dat het meteen verpakt wordt in een inspirerende les.
Dat is ook precies waarom sommige kijkers er jaloers op kunnen zijn: die vrijheid om gewoon te zijn wie je bent, zelfs als dat niet altijd charmant is. Joling lijkt te denken: dit is het, take it or leave it. En in een tv-landschap vol gepolijste perfectie is dat bijna verfrissend.
Een fotoshoot, een stylist en een felroze verleiding
Later in de aflevering verschuift de aandacht naar een fotoshoot voor een groot blad. Joling moppert dat interviews altijd hetzelfde riedeltje zijn — steeds opnieuw dat verhaal vertellen, al decennia lang. Maar bij fotografie ligt dat anders: poseren is minder praten, meer plaatje.
Dan komt de stylist met een felroze pak aanzetten. In de spiegel draait Joling een rondje, zichtbaar tevreden. Het is het soort outfit dat je niet “even” aantrekt; het is een statement. En precies dat past bij hem: als je toch gezien wordt, dan maar meteen goed.
‘Schamele’ 3500 euro en toch mee naar huis
Wanneer de prijs valt — 3500 euro — zie je even een flits van schrik. Niet omdat hij het niet kan betalen, maar omdat iemand als Joling het ook heerlijk vindt om te doen alsof het absurd is. “Voor een pak!” zit er bijna in de blik.
Toch is de conclusie voorspelbaar: dat pak gaat naar de kast. De verdediging is ook typisch Joling: handig voor optredens en shoots, en bovendien weet je zeker dat niemand anders ’m heeft. In zijn wereld is exclusiviteit geen luxe, maar een soort basisvoorwaarde.
Het grotere plaatje: waarom dit format blijft scoren
De kracht van Only Joling zit niet in verhaallijnen die je moet onthouden, maar in sfeer en karakter. Je zet het aan en je weet wat je krijgt: Geer die leeft in het groot, denkt in het groot en zich ook in het klein kan ergeren.
En dat is precies waarom RTL 4 hiermee goud in handen heeft. Het is comfortabel vermaak, maar niet zielloos. Je ziet iemand die succes heeft én toch menselijk blijft in zijn tekortkomingen. Misschien is dat wel de echte reden dat die kijkcijfers zo stabiel hoog blijven.
Wat kijkers meenemen na aflevering zes
Na zes afleveringen is één ding duidelijk: de serie probeert niemand te overtuigen dat dit het perfecte leven is. Integendeel. Het laat vooral zien dat veel geld en veel ruimte niet automatisch betekent dat je nooit meer geïrriteerd raakt.
Of je hem nou adoreert of soms een tikkeltje vermoeiend vindt, Joling roept een reactie op. En dat is een kwaliteit op zichzelf. Wat vond jij van deze aflevering — en van zijn felroze pak? Laat het weten via onze social media en praat mee.
Bron: duku.lc
