Aan het einde van de vijfde aflevering van Een vergetelijk mooie reis bleef het even stil. In een korte mededeling werd duidelijk dat Wim, een van de deelnemers die kijkers juist door zijn rustige aanwezigheid bijbleef, is overleden. Hij werd 86 jaar.
Wie het NPO-programma volgt, ziet geen snelle televisie, maar kleine momenten die blijven hangen: een blik, een grapje, een aanraking op het juiste moment. Precies daarom kwam het nieuws hard binnen bij veel kijkers. Je leert iemand in korte tijd een beetje kennen, en dan is hij ineens weg.
Het nieuws dat pas later echt landt
De bevestiging van Wims overlijden kwam niet via een groot statement of een uitgebreide toelichting, maar simpelweg aan het slot van aflevering vijf. Dat past bij de toon van het programma: ingetogen, menselijk en zonder opsmuk.
Toch werkt zo’n korte zin soms juist extra sterk. Omdat je als kijker net met de groep mee bent gereisd, voelt het alsof je er zelf een beetje bij hoorde. En dan dringt het besef door: dit is geen verhaal dat “goed afloopt”.
Een leven lang zorgen, tot het niet meer ging
Wim droeg al jarenlang een bijzondere rol binnen zijn familie. Hij zorgde lange tijd voor zijn broer en zus, die allebei ook Alzheimer hadden. Dat is niet alleen praktisch zwaar, maar ook emotioneel: je neemt steeds opnieuw afscheid, terwijl iemand nog leeft.
Uiteindelijk kreeg Wim zelf dezelfde diagnose. In het programma werd duidelijk dat hij nog altijd veel in zich had: humor, kennis en interesse. Maar Alzheimer is genadeloos, en Wim overleed uiteindelijk aan de gevolgen van de ziekte.
Waar het programma over gaat (en waarom dat raakt)
Een vergetelijk mooie reis volgt presentator Paul de Leeuw, die samen met bewoners van een woonzorgcentrum, hun familieleden en zorgmedewerkers naar het Spaanse Benidorm reist. Een zonnige bestemming, met een serieuze onderlaag.
Wat je ziet, zijn mensen in een kwetsbare fase van hun leven, die tóch nog nieuwe herinneringen kunnen maken—of op z’n minst: mooie momenten kunnen beleven. Juist die combinatie maakt het programma bijzonder en soms confronterend.
Het gesprek met Wim kwam niet vanzelf
In Benidorm probeerde Paul de Leeuw met Wim in gesprek te raken, maar dat liep niet direct soepel. Dat lag niet aan onwil, maar aan de verwarring die Alzheimer kan veroorzaken. Soms is praten simpelweg te veel gevraagd.
Wims dochter Janneke legde uit dat haar vader vroeger heel scherp was. Belezen, slim, gewend om woorden te vinden. Nu merkte hij—en dat besef was pijnlijk aanwezig—dat het niet altijd meer lukt om te zeggen wat hij bedoelt.
De leraar Duits die even weer wakker werd
Een klein moment zorgde toch voor contact. Paul zei een Duits zinnetje dat hem was bijgebleven, en dat deed iets bij Wim. De Duitse taal had hem van jongs af aan geboeid, en hij werkte ook lange tijd als leraar Duits.
Het is precies zo’n scène die laat zien hoe grillig dementie kan zijn: soms lukt het ineens wél, door één prikkel, één woord, één herinnering. Kort, maar betekenisvol—en voor familie vaak onbetaalbaar.
Paul de Leeuw herkende zijn eigen vader
In een gesprek met Janneke vertelde Paul hoe dol hij op Wim was geraakt, en hoe sterk Wim hem aan zijn eigen vader deed denken. Niet alleen door zijn uitstraling, maar ook door dat bedachtzame en dat typische vaderlijke grapje.
Paul vatte het gevoelig samen: door Wim miste hij zijn eigen vader ineens extra. Het zijn zinnen die je niet “maakt” voor televisie, maar die er gewoon uitkomen als iemand je raakt. Dat maakte het afscheid extra intens.
Waarom Wims verhaal blijft hangen
Wim was niet de luidste of meest aanwezige deelnemer, maar juist daarom bleef hij hangen. Een man met een rijk verleden, die langzaam moest inleveren op iets wat hem ooit moeiteloos afging: taal, scherpte en zelfstandigheid.
Zijn overlijden onderstreept ook wat het programma stilletjes laat zien: achter elke bewoner zit een heel leven. En achter elke diagnose zit een netwerk van mensen dat meebeweegt, meeleeft en vaak al jaren aan het zorgen is.
De impact van het programma, ook voor de presentator
Bij de start van de reeks vertelde Paul de Leeuw al dat deze presentatieklus hem diep raakte. Het contact met de ouderen en hun families kwam dichtbij, en tijdens gesprekken liet hij merken dat hij het soms echt even moest wegslikken.
Zijn opmerking dat het “mensen zijn om van te houden” vat eigenlijk de hele toon van Een vergetelijk mooie reis samen. Het gaat niet om sensatie, maar om menselijkheid—en om aandacht voor een ziekte die veel gezinnen treft.
Een afscheid dat veel kijkers zullen voelen
Met het overlijden van Wim krijgt de reis een andere lading. De beelden van Benidorm—de zon, het lachen, de kleine gesprekjes—komen achteraf binnen als iets kostbaars. Niet omdat alles perfect was, maar omdat het echt was.
Heb jij Een vergetelijk mooie reis gezien, en raakte Wims verhaal je ook? Laat het ons weten via onze socials: we zijn benieuwd hoe jij deze aflevering hebt ervaren en wat het programma bij je losmaakt.
