Mariska Bauer laat op Instagram zien hoe het er bij haar thuis soms aan toegaat: druk, rommelig en vooral heel herkenbaar voor iedereen die ooit probeerde ‘even’ een to-dolijst af te werken met kinderen om zich heen. Ze neemt haar volgers mee in een week die in haar hoofd strak gepland begint, maar al snel alle kanten op schiet.
In haar berichten klinkt geen grote drama-aanpak, maar juist dat typische mengsel van humor en lichte wanhoop dat je krijgt wanneer je voor de zoveelste keer denkt: nu ga ik dóórpakken. En precies op dat moment hoor je alweer: “Mam?”
Een week die netjes begint
Zoals veel mensen start Mariska haar week met goede bedoelingen. Lijstjes, plannen, een soort frisse maandag-energie: dit wordt de week waarin de was wordt ingehaald, afspraken worden geregeld en het huis weer een beetje normaal voelt.
Alleen blijkt de praktijk thuis minder meewerkend dan het papier. Want iedere keer dat ze denkt dat ze eindelijk vaart kan maken, wordt ze onderbroken. Niet één keer, maar de hele dag door, steeds met iets kleins dat tóch meteen moet.
‘Mam, waar ligt…’ en ‘mam, ik heb honger’
Mariska beschrijft het heel beeldend: er is altijd wel iemand die iets zoekt, iets nodig heeft of simpelweg even wil checken of zij beschikbaar is. “Mam, waar ligt…?” is zo’n zin die volgens haar blijft terugkomen.
En dan is er natuurlijk de klassieker: “Mam, ik heb honger.” Het soort melding dat niet klinkt als een verzoek, maar als een noodmelding. Daardoor raakt ze steeds opnieuw uit haar flow en stapelt alles zich op.
Meer taken in plaats van minder
Wat haar extra raakt, is dat ze ooit dacht dat het met oudere kinderen makkelijker zou worden. Minder afhankelijk, meer eigen verantwoordelijkheid, minder gedoe. Maar bij Mariska voelt het nu juist alsof het drukker wordt in plaats van rustiger.
Ze schrijft over méér was, méér vragen, méér chaos en eindeloze telefoontjes—alsof er op één dag honderd-en-een mini-afspraken doorheen lopen. Het is niet één groot probleem, maar een constante stroom van kleine dingen.
Het moment waarop ze ‘ontslag neemt’
In haar posts gooit Mariska er een zin in die meteen blijft hangen: ze neemt ontslag. Niet omdat ze haar gezin niet liefheeft, maar omdat het soms voelt alsof ze in haar eigen huis een fulltime helpdesk runt zonder pauzeknop.
Gelukkig nuanceert ze het direct met haar humor. Dat ontslag gaat pas in, schrijft ze, zodra Pinksteren en Pasen op één dag vallen. Met andere woorden: nooit. Maar de grap zegt wél iets over hoe vol haar hoofd zit.
De serieuze ondertoon onder de grap
Tussen de regels door is te merken dat het haar niet alleen om het lachen te doen is. De drukte klinkt oprecht vermoeiend, en juist omdat het zo alledaags is, kan het ongemerkt zwaar gaan wegen. Zeker als je altijd ‘aan’ staat.
Mariska geeft aan dat ze het anders wil aanpakken. Ze wil meer ruimte maken voor zichzelf, omdat het niet gezond is wanneer alle energie steeds naar het gezin gaat en er voor haar eigen batterij geen oplaadmoment meer overblijft.
Meer tijd voor zichzelf (en ja, dat geeft onrust)
Ze schrijft dat het tijd is om ook eens iets voor zichzelf te doen. Een kleine zin, maar voor veel ouders is het een grote stap. Want zodra je grenzen stelt, ontstaan er thuis vaak meteen nieuwe vragen en discussies.
Mariska verwacht dat die keuze best wat onrust kan opleveren, maar blijft nuchter. Ze gelooft dat het uiteindelijk wel goed komt. “Ze gaan het overleven. Denk ik,” schrijft ze. Droog, eerlijk en heel herkenbaar.
Waarom zoveel mensen zich hierin herkennen
Wat haar berichten zo aansprekend maakt, is dat het geen perfect plaatje is. Geen opgepoetste ‘alles onder controle’-vibe, maar het echte gezinsleven: iedereen wil tegelijk iets, en de planning is vaak het eerste wat sneuvelt.
En juist dat maakt haar verhaal breed herkenbaar. Ouders, bonusouders, mantelzorgers—iedereen die veel ballen tegelijk in de lucht houdt, kent dat gevoel: je bent de hele dag bezig, maar je eigen lijstje blijft onaangeraakt.
Een update die ook iets los kan maken
Door er open over te praten, normaliseert Mariska iets waar veel mensen stilletjes tegenaan lopen. Niet omdat ouderschap ‘niet leuk’ is, maar omdat het intens is. En intens betekent soms ook: te vol, te druk, te weinig ademruimte.
De vraag is nu hoe haar volgers reageren en of ze haar voornemen echt gaat doorzetten. Eén ding is duidelijk: ze zet het onderwerp op de kaart. Wat vind jij: moet je als ouder vaker hardop zeggen dat het soms gewoon veel is?
Praat mee
Misschien heb jij ook van die dagen waarop alles door elkaar loopt en je alleen maar “mam” of “pap” hoort. Of herken je juist het schuldgevoel dat kan komen wanneer je tijd voor jezelf opeist. Hoe ga jij daarmee om?
Laat het ons weten op onze sociale media: reageer met jouw ervaring, tip of herkenbare moment. We zijn benieuwd hoe anderen dit thuis aanpakken—en of jij ook weleens ‘ontslag’ hebt willen nemen, al is het maar voor een middag.
