Monique Westenberg heeft de afgelopen tijd ervaren hoe ingewikkeld het kan zijn om als ouder beslissingen te nemen die je liever nog even uitstelt. In een eerlijk gesprek in Fabulous Mama kijkt ze terug op een periode waarin vooral één vraag bleef terugkomen: wat is nu écht het beste voor Dré?
Het ging niet om een klein dingetje of een fase die vanzelf zou overwaaien. Er gebeurde iets bij haar zoon waardoor ze steeds alerter werd, en uiteindelijk stond ze voor een keuze die bij veel ouders emoties losmaakt: wel of geen medicatie bij ADHD.
Wanneer school zwaarder wordt dan thuis
Thuis leek Dré (9) vaak gewoon Dré: vrolijk, creatief en in zijn eigen wereld. Maar op school liep het anders. Monique merkte dat zijn hoofd sneller vol zat en dat hij geregeld overprikkeld raakte.
In de klas stapelden de concentratieproblemen zich op. Daar waar je als ouder soms hoopt dat het ‘even wennen’ is, werd het patroon te duidelijk om te negeren. Uiteindelijk volgde de diagnose ADHD.
De zoektocht naar houvast en herkenning
Na die diagnose begon voor Monique een intensieve zoektocht naar antwoorden. Ze dook in alles wat ze kon vinden: podcasts, artikelen en verhalen van andere ouders die hetzelfde traject hadden meegemaakt.
Langzaam vielen de puzzelstukjes op hun plek. De dingen die eerst los van elkaar leken te staan, kregen ineens samenhang. Monique vertelde dat ze het daarna op steeds meer plekken ging herkennen.
De beslissing die je niet licht neemt
Uiteindelijk kwam het gesprek over medicatie op tafel. Monique en André Hazes (32) moesten samen afwegen wat Dré nodig had om zich beter te voelen, juist op de plek waar hij dagelijks moet presteren: school.
Voor Monique was het allesbehalve een simpele ‘ja’. Ze zei dat ze er letterlijk huilend mee instemde, omdat het idee van een jong kind medicatie geven in het begin heel heftig voelde.
Wat er veranderde nadat ze de stap zetten
Toch bracht de keuze rust, vertelt Monique. Niet omdat Dré ineens een ander kind werd, maar juist omdat hij zichzelf kon blijven—alleen met meer overzicht in zijn hoofd en meer ruimte om te landen.
Ze ziet dat hij zich beter kan focussen en daardoor zekerder wordt. Voor haar is dat de kern: dat Dré later met een fijn gevoel terugkijkt op zijn basisschooltijd, in plaats van stress.
Samen ouders blijven, ook na een breuk
Ook de rolverdeling met André komt in haar verhaal terug. Ondanks hun relatiebreuk hebben ze bewust geprobeerd de band goed te houden, met Dré als belangrijkste middelpunt in alles wat ze afstemmen.
Dat betekent praten, overleggen en soms moeilijke keuzes samen dragen, juist als het gevoelig ligt. Monique laat daarmee zien dat co-ouderschap niet perfect hoeft te zijn, maar wel betrokken.
Waarom dit verhaal zoveel ouders raakt
ADHD is een diagnose waar nog altijd veel meningen over bestaan, en precies dat maakt zulke beslissingen vaak extra zwaar. Je voelt je als ouder snel beoordeeld, terwijl je vooral zoekt naar rust voor je kind.
Monique’s openheid maakt het onderwerp herkenbaar voor veel gezinnen: twijfelen, onderzoeken, proberen en uiteindelijk kiezen voor wat in jouw situatie werkt. Wat vind jij: wanneer is medicatie helpend? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: rtl.nl
