Het zijn van die dagen waarop de tijd heel even stil lijkt te staan. Op Instagram deelde Leontine Ruiters dit weekend een persoonlijk bericht over haar vader, die precies dertig jaar geleden overleed. In een paar zinnen zette ze de toon: liefdevol, ingehouden en vol gemis.
Wie haar volgt, weet dat Leontine vaker open is over wat haar bezighoudt, maar dit soort herdenkingen raken altijd net iets dieper. Niet omdat het groots wordt aangezet, maar juist door de eenvoud waarmee ze het deelt.
Een datum die blijft hangen
Leontine stond stil bij de sterfdag van haar vader en schreef erbij: “Lieve Pap, je wordt gemist.” Het is een korte boodschap, maar precies dat soort woorden kunnen op zulke momenten het meeste zeggen.
Bij het bericht plaatste ze een reeks foto’s, waarmee ze haar volgers een blik gunde in haar herinneringen. Het laat zien hoe sommige gebeurtenissen niet vervagen, hoe lang geleden het ook is.
Toen was ze 28 en het leven ging door
Toen haar vader overleed, was Leontine 28 jaar. Een leeftijd waarop je vaak midden in de opbouw van je eigen leven zit, met plannen, toekomstbeelden en verwachtingen. Juist dan kan verlies hard binnenkomen.
In haar tekst valt op dat ze niet alleen terugkijkt naar toen, maar ook naar alles wat er daarna kwam. Het gemis is niet gebleven in het verleden; het beweegt mee met de jaren.
Het gemis dat doorwerkt in haar gezin
Wat haar nog steeds raakt, is dat haar vader haar kinderen nooit heeft kunnen ontmoeten. “Mijn kinderen die hem nooit hebben gekend. Hij die hen nooit heeft zien opgroeien,” schrijft ze. Dat blijft, zegt ze, pijn doen.
Voor veel mensen is dat herkenbaar: rouw zit niet alleen in wat je kwijt bent, maar ook in wat nooit heeft kunnen ontstaan. De verhalen die niet zijn verteld, de momenten die nooit zijn gedeeld.
Foto’s als stille herinnering
De beelden bij het bericht doen het werk dat woorden soms niet kunnen. Ze geven haar herdenking een gezicht en maken duidelijk dat het om meer gaat dan één dag op de kalender.
Door foto’s te delen, zet Leontine haar vader als het ware toch even terug in het heden. Voor haarzelf, maar ook voor haar kinderen, die hem alleen via herinneringen en beelden kunnen leren kennen.
De wens dat haar ouders meekijken
Leontine liet ook doorschemeren dat ze hoopt dat haar vader samen met haar moeder “van boven mee kan kijken”. Niet groots of zwaar aangezet, maar als een warme gedachte die haar blijkbaar troost biedt.
Ze schreef dat ze hoopt dat ze al is het maar “een klein glimpje” kunnen zien van wie ze nu is: de vrouw, de moeder, de mens. Het is een zin die laat voelen hoeveel er in dertig jaar kan veranderen.
Een persoonlijk moment dat ook anderen raakt
Publieke figuren delen vaker iets uit hun privéleven, maar dit soort posts blijven bijzonder omdat ze zó menselijk zijn. Geen opsmuk, geen groot verhaal—alleen een moment van stilstaan bij iemand die gemist wordt.
Juist daardoor reageren volgers vaak massaal met steun, herkenning en eigen ervaringen. Je hoeft Leontine niet persoonlijk te kennen om te begrijpen wat ze bedoelt met pijn die niet verdwijnt, maar van vorm verandert.
Praat mee: hoe kijk jij naar herdenken?
Herdenkingsdagen kunnen stil zijn, maar ook onverwacht hard binnenkomen. Soms helpt het om erover te praten, soms is een foto of een korte zin genoeg. Leontine koos voor dat laatste—en raakte daarmee een gevoelige snaar.
Hoe ga jij om met zulke dagen, of met het gemis van iemand die je graag aan je kinderen had willen voorstellen? Laat het vooral weten via onze sociale media—we lezen graag je reactie.
