Je hoeft Simon Keizer niet lang te volgen om te merken dat hij de laatste jaren opener is geworden. Niet alleen in muziek, maar ook in gesprekken over wat er onder de oppervlakte speelt. In een interview met Margriet blikt de 42-jarige zanger terug op een periode waarin hij vooral één strategie had: doorgaan, en gevoelens netjes wegstoppen.
Dat klinkt misschien herkenbaar of zelfs praktisch, maar bij Simon bleek het een patroon dat hem op onverwachte momenten inhaalde. Hij vertelt hoe die afgesloten manier van leven zelfs invloed had op een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die je als mens kunt meemaken: de geboorte van zijn dochter Kiki, inmiddels acht jaar.
Verdriet dat geen plek kreeg
De basis van dat wegstoppen ontstond al vroeg. Simons vader overleed aan maagkanker toen Simon nog jong was. Het soort verlies dat alles stilzet, behalve als je besluit dat stilstaan geen optie is. Simon zegt dat hij dit verdriet diep wegstopte, maar dat het wél bepaalde hoe hij naar het leven keek.
Volgens hem bleef die manier van omgaan met pijn niet beperkt tot zijn jeugd. Het werd een soort automatische piloot: niet te lang voelen, niet te lang praten, gewoon door. Het is een houding die je kunt aanzien voor kracht, maar die stiekem ook een prijs kan hebben—zeker als emoties zich blijven opstapelen.
Overleven en meteen weer verder
Dat mechanisme speelde volgens Simon ook mee na de nieuwjaarsbrand in Café ’t Hemeltje in Volendam, in 2001. Hij overleefde die ramp, maar verwerkt werd het niet echt. Zijn aanpak: wegstoppen en doorgaan. Het klinkt bijna als een korte instructie die je jezelf influistert om de dag door te komen.
Wie de geschiedenis kent van die nacht, begrijpt hoe groot de impact kan zijn, ook jaren later. Voor Simon werd het een extra laag in een al bestaande gewoonte: emoties opbergen, de deur dicht, en door naar wat er “moet”. Alleen: afgesloten leven betekent soms ook afgevlakt leven.
Een moment dat hem wakker schudde
Het echte kantelpunt kwam pas veel later, toen Simon vader werd. Hij vertelt dat hij bij de geboorte van Kiki “heel weinig” voelde—en dat hij dat zelf zo vreemd vond. Niet verdrietig, niet blij, niet overspoeld; eerder… vlak. En juist dat maakte indruk.
Dat ene moment zette hem aan het denken. Als je bij zoiets groots nauwelijks iets ervaart, wat zegt dat dan over hoe je je door het leven beweegt? Simon realiseerde zich dat hij oppervlakkig leefde, omdat de diepte ingaan hem angst inboezemde. Het was veiliger om aan de buitenkant te blijven.
Leren voelen, stap voor stap
Inmiddels lukt het Simon beter om opnieuw contact te maken met wat hij voelt. Niet in één keer, niet met een grote doorbraak, maar geleidelijk. Hij lijkt daar ook milder in te zijn geworden: gevoelens hoeven niet meteen opgelost te worden, ze mogen er eerst gewoon zijn.
Zijn ervaringen verwerkte hij in het audioboek Wat moed, dat moet. Daarin deelt hij wat hij geleerd heeft over kwetsbaarheid, over niet alles alleen dragen en over de moed die nodig is om eerlijk te zijn naar jezelf. Het klinkt klein, maar voor veel mensen is het juist groot.
Wat hij zijn kinderen vooral wil meegeven
Waar het voor Simon extra betekenis krijgt, is in zijn rol als vader. Hij wil het thuis anders doen dan hij het vroeger kende. Niet omdat hij met een vinger wil wijzen, maar omdat hij merkt wat het doet als gevoelens jarenlang geen ruimte krijgen.
Zijn boodschap richting zijn kinderen is duidelijk: leer om te voelen. Zeg wat je dwarszit. En blijf nergens alleen mee worstelen. Het is het soort advies dat je pas echt kunt geven als je ook de andere kant hebt meegemaakt: het zwijgen, het wegdrukken, het “komt later wel”.
Licht op Blue Monday
Dat openere zien we soms ook terug in kleine, publieke momenten. Eerder zong Simon samen met Kiki op Blue Monday, de dag die vaak wordt bestempeld als de meest deprimerende van het jaar. In de video is te zien hoe vader en dochter juist licht en warmte aan die dag proberen te geven.
Het is zo’n beeld dat blijft hangen: niet groot of perfect, maar menselijk. Alsof Simon daarmee ook laat zien dat emoties niet alleen zwaar hoeven te zijn. Je kunt ook samen iets maken van een dag die voor veel mensen grijs voelt—gewoon door er te zijn, en door elkaar te zien.
Zenuwen blijven, ook met ervaring
Opvallend is dat Simon ook eerlijk is over onzekerheid in zijn werk. Zelfs tijdens zijn periode als Voice-coach voelde hij spanning om te zingen. Hij zei dat hij dan “op z’n minst wel zuiver” moest zingen. Alsof ervaring niet automatisch betekent dat de druk verdwijnt.
Misschien past dat juist bij het grotere verhaal: het gaat niet om nooit meer nerveus zijn of nooit meer geraakt worden. Het gaat om erkennen wat er leeft, in plaats van het weg te duwen. Herken jij dat, of heb jij ooit gemerkt dat je gevoelens wegstopte? Laat het weten via onze socials.
