Ze heeft het de afgelopen jaren niet cadeau gekregen, maar wie Bonnie St. Claire nu ziet, merkt meteen: er is iets veranderd. De zangeres oogt licht, helder en opvallend rustig—alsof ze eindelijk weer zelf aan het stuur zit.
In een openhartig gesprek met het Vlaamse magazine Primo blikt de 76-jarige artiest terug op een leven vol muziek, liefde en verlies. Niet om oude wonden open te halen, maar om te laten zien dat herstel echt kan—ook als je al een heel leven onderweg bent.
Een jeugd vol muziek en gezelligheid
Bonnie groeide op in een gezin waar muziek vanzelfsprekend was. Verjaardagen en familiefeestjes veranderden bij haar thuis steevast in kleine huiskamerconcerten, waar iedereen meezong en niemand zich hoefde te schamen voor een valse noot.
Toch dacht ze als schoolmeisje niet direct aan een carrière op het podium. Ze zag zichzelf eerder netjes op een kantoor belanden. Tot ze op haar zeventiende Peter Koelewijn ontmoette—en dat moment alles in beweging zette.
Peter Koelewijn als kantelpunt
Volgens Bonnie kwam ze uit ‘een compleet ander milieu’ en had ze geen idee hoe de entertainmentwereld werkte. Televisie, studio’s, producers—het was allemaal ver van haar bed. En ineens werd het bloedserieus.
Toen ze haar eerste plaat mocht opnemen en Koelewijn haar onder zijn vleugels nam, was dat tegelijk een zegen en doodeng. Ze omschrijft zichzelf als groentje die het liefste wilde wegrennen, maar stap voor stap leerde ze het vak.
Hits die blijven plakken, ook zonder radio
Wie Bonnie zegt, zegt klassiekers. Met Unit Gloria scoorde ze onder meer Clap Your Hands and Stamp Your Feet en Waikiki Man. Solo volgden publiekslievelingen als Pierrot en Rocky, dat zelfs een nummer 1-hit werd.
Ze vindt het jammer dat veel van die nummers tegenwoordig nog maar weinig op de radio te horen zijn. Toch merkt ze bij optredens dat het publiek ze niet is vergeten—en daarom blijven ze steevast op haar setlist staan.
De keerzijde van bekendheid
Het grote succes bracht haar naam tot in alle hoeken van Nederland en België, maar Bonnie kijkt daar nuchter naar. Ze zegt dat het misschien maar goed is dat ze niet ‘de absolute top’ bereikte, omdat die druk ook verstikkend kan zijn.
In haar woorden: als je té groot wordt, word je geleefd. En dat is een zin die blijft hangen, zeker bij iemand die later zou ervaren hoe snel de controle kan wegglippen—niet alleen door roem, maar ook door verslaving.
Waarom ze haar verslaving openbaar maakte
Vijf jaar geleden bracht Bonnie haar biografie Kwam een vrouw bij de slijterij uit. Daarin schreef ze open over haar alcoholverslaving, iets waar volgens haar op een gegeven moment ‘heel Nederland’ weet van had—anders gezegd: het werd onderdeel van haar imago.
Dat imago bleef kleven, ook nadat ze besloot te stoppen. Met het boek wilde ze niet alleen eerlijk zijn, maar ook het beeld bijstellen: laten zien dat achter de krantenkoppen een mens zit die het gevecht is aangegaan.
Van talkshowtafel naar herkenning bij het publiek
De titel van het boek werkte als een blikvanger, vertelt ze, en de media sprongen erop. Bonnie verscheen in talkshows en vertelde haar verhaal zonder opsmuk. Juist die openheid maakte indruk, en veranderde langzaam de toon in hoe mensen naar haar keken.
Niet als ‘die zangeres met een probleem’, maar als iemand die dat probleem onder ogen heeft gezien. En misschien nog belangrijker: als iemand die daar woorden aan kan geven op een manier die bij anderen binnenkomt.
De harde waarheid: één glas is nooit één glas
Bonnie noemt zichzelf ‘de aangewezen persoon’ om uit te leggen hoe verraderlijk alcohol kan zijn. Niet met een belerend vingertje, maar vanuit ervaring. Ze benadrukt dat ze vaak stopte—en ook vaak weer begon, precies zoals het bij velen gaat.
Het mechanisme is herkenbaar: “Eén glaasje kan vast geen kwaad.” Maar bij iemand met een verslavingsgevoeligheid blijft het zelden bij dat ene glas. Haar conclusie is helder en streng: echt stoppen is nooit meer beginnen.
Sinds 2018 droog: “de verslaving heeft me niet langer in haar macht”
Bonnie drinkt naar eigen zeggen sinds 2018 geen druppel alcohol meer. Inmiddels is ze acht jaar gestopt, en dat voelt voor haar als vrijheid. Ze beschrijft het als een last die van haar schouders viel, een soort stille opluchting.
Wat opvalt: ze zegt dat ze niet meer in de verleiding komt. Niet omdat het leven ineens perfect is, maar omdat ze heel scherp voelt wat het haar kostte. “Die verslaving wil ik nooit meer,” zegt ze resoluut.
Muziek als reddingslijn
Tussen alle zware thema’s door klinkt telkens weer één constante: muziek. Voor Bonnie is zingen niet alleen werk of nostalgie, maar een manier om overeind te blijven. Ze zegt het letterlijk: door muziek kan ze overleven, figuurlijk én letterlijk.
En dat verklaart misschien ook waarom haar optredens nog altijd iets losmaken. Het publiek hoort niet alleen de hits, maar ook alles wat erachter zit: levenservaring, kwetsbaarheid en de keuze om toch weer naar voren te stappen.
Wat haar verhaal nu betekent
Bonnie’s openheid heeft volgens haar al mensen geholpen—mannen en vrouwen die zichzelf herkenden en steun vonden in haar duidelijke boodschap. Ze wil laten zien dat schaamte je klein houdt, maar eerlijkheid ruimte creëert om te veranderen.
Voor fans is het vooral fijn om te horen dat het beter met haar gaat. Voor anderen is haar verhaal een reminder dat herstel niet leeftijdsgebonden is. Wat vind jij van haar openheid? Laat het ons weten op onze social media.
