De kraamtijd is meestal een mix van roze wolk, weinig slaap en veel beschuit met muisjes. Bij Jan Bauer en zijn partner Danique Lazeroms liep het nét even anders: hun eerste weken als ouders speelden zich vooral af in het ziekenhuis, tussen piepjes, lampjes en schema’s.
Pas later, toen de rust een beetje terugkeerde en ze hun zoontje thuis in de armen konden houden, kwam er ruimte om echt te voelen wat er allemaal gebeurd was. En dat gevoel, vertellen ze, blijft je bij.
Een start die niemand zo plant
In plaats van een ontspannen thuiskomst met een maxi-cosi in de gang, begon hun gezinsleven op de neonatologie-afdeling. Zoontje Jan werd zes weken te vroeg geboren en moest kort na de geboorte in de couveuse worden verzorgd.
Inmiddels is hij acht weken oud en gaat het gelukkig de goede kant op. Het soort opluchting dat je niet hoeft uit te leggen, omdat je het ziet in iemands gezicht: hun baby maakt een sterke inhaalslag.
Hoe snel het opeens kan gaan
Wie ooit in een ziekenhuis bevalling en medisch handelen door elkaar heeft zien lopen, weet hoe vreemd dat kan voelen. Jan herinnert zich vooral de snelheid waarmee alles na de geboorte in een soort stroomversnelling raakte.
Danique lag nog op de verloskamer, terwijl Jan al werd meegenomen om hun zoon te laten wegen en om sondevoeding op te starten. Ook moest de kleine een dagje zuurstof. Het zijn handelingen die logisch zijn, maar als ouder komen ze hard binnen.
Alleen in een kamer met je baby
Jan beschrijft een moment dat bij veel ouders van een vroeggeboren kindje herkenbaar zal zijn: je denkt dat je samen een baby verwelkomt, en ineens sta je in een andere kamer met je kind, terwijl alles nog moet landen.
‘Tien minuten later lag je ineens alleen in een kamer met je zoon’, vertelt hij. Dat ene zinnetje vangt precies wat zo’n situatie doet: het voelt alsof je aan het begin van iets groots staat, maar zonder handleiding.
Machteloos naast de couveuse
Voor Danique was het confronterend om haar pasgeboren baby direct in medische zorg te zien belanden. In de couveuse, met plakkertjes, slangetjes en sondevoeding: het beeld dat je als ouder liever niet op je netvlies krijgt.
LEES OOK:André Hazes doet heftige bekentenis over alcohol na stemproblemen
Jan vertelt dat vooral de nachten zwaar waren. Niet omdat hij twijfelde aan artsen of zichzelf, maar door machteloosheid. Je hoopt dat het goed blijft gaan, maar je kunt niets forceren. Dat wachten vreet energie.
Waarom zes weken ineens groot verschil blijkt
Wat veel mensen onderschatten, zeggen ze, is hoe groot het verschil is tussen 34 en 40 weken zwangerschap. Danique geeft eerlijk toe dat ze vooraf ook dacht: zes weken, dat valt vast wel mee.
Maar toen ze hun zoon in de couveuse zagen liggen, viel het kwartje. Dít was het bewijs dat hij eigenlijk nog in de buik had moeten zitten. Pas daar, in het ziekenhuis, kwam het besef echt binnen.
Opluchting nu het beter gaat
Als RTL Boulevard het gezin thuis bezoekt, overheerst de opluchting. De kleine Jan ontwikkelt zich goed en wie hem nu ziet, zou nauwelijks vermoeden dat hij zo’n kwetsbare start had.
Jan zegt zichtbaar trots dat je het hem bijna niet meer aanziet. En dat is misschien wel het mooiste aan het verhaal: niet dat het spannend was, maar dat ze nu durven vooruit te kijken en hun zoon zien groeien.
Ook voor opa en oma een mijlpaal
De geboorte van kleine Jan maakte Frans en Mariska Bauer in één klap opa en oma. Een nieuw hoofdstuk in de familie, waar Frans al maanden naar uitkeek en waar hij kort na het nieuws openlijk blij mee was.
Hij liet weten zich ‘het gelukkigste mens op aarde’ te voelen. En hoewel het begin spannend was, krijgt dat soort familiegeluk extra betekenis als je eerst door zo’n medische achtbaan bent gegaan.
De periode die je niet snel vergeet
Ook al gaat het nu beter, de weken rondom een vroeggeboorte blijven vaak in je systeem zitten. Het is niet alleen een verhaal over ziekenhuiszorg, maar vooral over hoe kwetsbaar het begin van een leven kan zijn.
Voor Jan en Danique is die tijd inmiddels onderdeel van hun ouderschap: een start met zorgen, gevolgd door stapjes vooruit. Wat vind jij: wordt er genoeg gesproken over hoe heftig een vroeggeboorte kan zijn? Laat het weten via onze social media.
LEES OOK:Grote schrik rond Monique Westenberg in ziekenhuis: ‘Écht k*t’
