Wie de Nederlandse tv al wat langer volgt, weet hoe snel het kan gaan: wat jarenlang een vaste waarde is, kan ineens voelen alsof het uit een ander tijdperk komt. In die sfeer kijkt Paul de Leeuw (64) terug op een programma dat ooit moeiteloos gesprek van de dag werd, maar nu duidelijk minder draagvlak heeft.
In een interview met De Telegraaf deelt de presentator openhartig hoe hij naar zijn huidige plek in het tv-landschap kijkt. Niet met verbittering, wel met het soort nuchter realisme dat je meestal pas krijgt na decennia in de spotlights. En dat heeft gevolgen voor één titel in het bijzonder.
Een ander tempo, een andere fase
Paul zegt dat hij “in een andere fase” van zijn carrière zit. Dat klinkt misschien als een nette manier om gas terug te nemen, maar bij hem is het vooral een constatering: hij voelt dat zijn hoogtepunt achter hem ligt, en dat is oké.
Die gedachte kwam extra binnen na zijn recente NPO-project Een vergetelijk mooie reis, dat door veel kijkers juist als warm en persoonlijk werd ervaren. Het programma liet hem opnieuw proeven welke tv-klussen hem nu nog echt passen.
Waarom ranking the stars nu schuurt
Volgens Paul zijn er formats die niet meer bij hem horen, simpelweg omdat hij veranderd is. Als voorbeeld noemt hij Ranking the Stars van RTL, het panelprogramma waarin BN’ers elkaar op ranglijstjes zetten en waar scherpe grappen nooit ver weg zijn.
Hij verdedigde de doorstart van het programma, maar moet nu toegeven dat het publiek er anders over denkt. “Het publiek heeft ons afgestraft,” zegt hij. En als de kijker eenmaal afhaakt, is dat vaak een heldere boodschap.
De cijfers liegen niet
Het twintigste seizoen van Ranking the Stars ging afgelopen februari van start, maar de kijkcijfers vielen tegen. Dat is in televisieland vaak het moment waarop een zender en makers extra kritisch kijken: werkt dit nog, of zijn we een fase voorbij?
Paul trekt daar zijn eigen conclusie uit: als de behoefte er op dit moment niet is, moet je dat erkennen. Niet eindeloos blijven trekken aan iets dat ooit werkte, maar nu niet meer dezelfde energie oproept.
Toch nog altijd “Paultje” op straat
Opvallend genoeg betekent dit niet dat Paul het contact met zijn publiek kwijt is. Integendeel: hij vertelt dat mensen hem op straat na al die jaren nog steeds “Paultje!” naroepen, op een bijna familiaire, lieve manier.
Alsof hij iemand is die bij hun leven hoort, zegt hij. Die herkenbaarheid is misschien wel zijn grootste kracht: een presentator die nooit volledig op afstand stond, maar altijd iets van zichzelf liet zien—met alle risico’s van dien.
Over grenzen gaan, maar niet losgelaten worden
Paul geeft ook toe dat er momenten zijn waarop mensen boos op hem worden, bijvoorbeeld als hij volgens hen iets ‘fout’ zegt of doet. Dat hoort bij een carrière waarin je vaak de randen hebt opgezocht en niet bang was voor ongemak.
Maar, benadrukt hij: ze laten hem uiteindelijk niet in de steek. In zijn woorden denken mensen dan: hij gaat soms over grenzen heen, maar “hij deugt wél.” Een oordeel dat tegelijk streng en warm aanvoelt.
Wat nu: meer ruimte voor hart en rust?
Na Een vergetelijk mooie reis kijkt Paul samen met Omroep MAX of er een vervolg mogelijk is. Dat past bij de richting die hij nu lijkt te kiezen: minder jagen op spektakel, meer verhalen die iets losmaken zonder dat het schreeuwerig wordt.
Het is ook logisch: de tv is veranderd, het publiek is veranderd, en Paul zelf ook. De vraag is niet alleen of een format nog scoort, maar ook of het nog klopt bij de maker die je vandaag bent.
Een afscheid zonder drama
Als Paul zegt dat Ranking the Stars begraven mag worden, klinkt dat niet als een boos afscheid. Eerder als iemand die het spel begrijpt: soms ben je dé tv-hit, soms is het tijd om ruimte te maken voor iets anders.
En misschien is dat wel het meest opvallende aan zijn woorden: geen groot theater, geen schuldigen aanwijzen—gewoon accepteren dat de kijker uiteindelijk beslist. Wat vind jij: moet Ranking the Stars nog een kans krijgen, of is het echt klaar? Laat het ons weten via onze social media.
Bron: shownieuws.nl
