Wie denkt dat een trouwdag vooral draait om strakke planning en perfecte timing, heeft de bliksem nog niet zien inslaan bij Roxeanne Hazes. Ze keek deze week uitgebreid terug op haar grote dag en liet daarin vooral zien dat het soms juist de rommelige details zijn die alles onvergetelijk maken.
In plaats van een groot spektakel koos het stel bewust voor klein, intiem en dichtbij. En ergens past dat ook wel bij Roxeanne: geen poeha om de poeha, maar een dag die klopt, met de mensen die er echt toe doen.
Een kleine bruiloft, precies zoals ze het wilden
Roxeanne vertelde dat de bruiloft “echt heel klein” is gevierd. Geen overvolle zaal, geen eindeloze draaiboeken, maar een setting die vooral rustig voelde. Volgens haar liep alles zoals zij en Erik Zwennes het in hun hoofd hadden.
Zo’n bewuste keuze zegt vaak meer dan een uitbundig feest. Het ging niet om het plaatje, maar om het moment. Juist daarom is het opvallend hoeveel mensen nu smullen van één detail dat bijna te bizar is om waar te zijn.
De trouwjurk kwam uit de kofferbak
De trouwjurk van Roxeanne lag namelijk al vier jaar lang in de kofferbak van de auto van haar partner Erik Zwennes. Pas vorige week, op de dag van de bruiloft, werd de jurk er eindelijk uitgehaald en kwam het plan tot leven.
Alsof dat nog niet genoeg is, lag de jurk ook nog eens “tussen de kerstballen”, vertelde Roxeanne lachend in haar terugblik. Het is zo’n detail dat je alleen in het echte leven verzint: praktisch, chaotisch en toch ergens ook heel gezellig.
Vier jaar wachten op dat ene moment
Dat Roxeanne die jurk al zo lang geleden uitkoos, maakt het extra bijzonder. Terwijl veel mensen in de aanloop naar een huwelijk nog van stijl veranderen of opeens twijfelen, bleef zij bij haar keuze. Deklik was er blijkbaar meteen.
Toch had de lange ‘opslag’ in de auto wel een klein gevolg. Roxeanne gaf toe dat de jurk “een beetje muffig” rook. Dus voordat ze ermee kon schitteren, moest ze hem even inspuiten. Daarna was het volgens haar vooral: “beeldig”.
André Hazes als getuige aan haar zijde
Ook binnen de familie Hazes was er een rol weggelegd. Haar broertje André Hazes was getuige, en dat maakte bij Roxeanne duidelijk iets los. Ze vertelde dat het “heel bijzonder” was en dat het voor haar “heel compleet” voelde dat hij erbij was.
In families waar veel gebeurt en waar het leven regelmatig publiek bezit lijkt, krijgen dit soort momenten extra gewicht. Op zo’n dag draait het even niet om headlines, meningen of rumoer, maar gewoon om: je bent er.
Een nieuwe achternaam, met beide kanten
Na de bruiloft verandert er ook iets praktisch: Roxeanne vertelde dat haar post voortaan binnenkomt op naam van Roxeanne Hazes-Zwennes. Een dubbele achternaam dus, en daar zit een duidelijke gedachte achter, legde ze uit.
Ze wilde graag ook de achternaam delen met haar “jongens”, maar is tegelijkertijd trots op Hazes en wilde die naam niet loslaten. Met een knipoog zei ze dat ze hiervoor “er niet bij hoorde” en dat dat natuurlijk “heel lullig” is.
Fender begeleidde haar naar de huwelijksvoltrekking
Misschien wel het meest ontroerende onderdeel van haar verhaal ging over zoon Fender. Hij begeleidde Roxeanne naar de huwelijksvoltrekking. Daarmee verving hij symbolisch de rol die vaak door een vader wordt vervuld, iets waar Roxeanne open over was.
Ze vertelde dat ze tegen Fender zei: “Ik heb geen papa en meestal geven papa’s dochters weg. Zou jij dat dan voor mij willen doen?” Fender schrok eerst, omdat hij dacht dat ze aan een ander gezin werd ‘weggegeven’.
Een kindercontractje en een ondeugende handtekening
Zoals dat gaat met kinderen: spanning en serieus doen wisselen elkaar razendsnel af. Fender vond de trouwdag volgens Roxeanne best spannend, maar uiteindelijk ervaarde hij het als een fijne dag. En hij kreeg zelfs een eigen moment.
Er lag een soort “kindercontractje” klaar waarop hij ook een handtekening mocht zetten. En daar ging het mis op de allerleukste manier: Fender tekende er een piemel op. Roxeanne kon erom lachen: “Dus het was geslaagd.”
Waarom dit soort details blijven hangen
Het zijn precies dit soort verhalen die mensen onthouden: een jurk die vier jaar tussen de kerstspullen in de kofferbak ligt, een kind dat denkt dat zijn moeder wordt weggegeven, en een handtekening die nét iets creatiever uitpakt dan gepland.
Roxeanne’s terugblik voelt daardoor niet als een gelikte samenvatting, maar als een echte dag met echte momenten. Wat vind jij: maakt dit het juist leuker, of hoort een trouwdag volgens jou wat strakker geregeld te zijn? Laat het weten via onze social media.
