Soms denk je dat je precies weet hoe iets gaat voelen, tot het moment daar is. Een paar dagen rust, het huis voor jezelf, eindelijk tijd voor klusjes die al weken blijven liggen. In theorie klinkt het bijna als luxe.
Maar zodra het stil wordt op plekken waar je normaal kinderstemmen hoort, krijgt zo’n ‘vrije week’ ineens een heel andere lading. Monique Westenberg liet haar volgers op Instagram meekijken in precies dat contrast.
Een week die ineens anders voelde
Monique deelde dat ze voor het eerst in bijna tien jaar haar zoon een volledige week moest missen. Hij was op vakantie met zijn vader André Hazes, diens vriendin en tante Roxeanne. Voor Monique was dat een nieuwe mijlpaal.
Ze gaf eerlijk toe dat ze vooraf nog dacht: heerlijk, een weekje voor mezelf. Alleen bleek de werkelijkheid minder luchtig. Het voelde vreemd, schreef ze, alsof ze een gemis ontdekte dat ze nog niet eerder zo had ervaren.
De eerste dagen en de onverwachte tranen
Vooral in het begin hakte het erin. Na telefoongesprekken met haar zoon merkte ze dat de emotie hoog zat en dat de tranen snel kwamen. Niet uit boosheid of jaloezie, maar simpelweg uit missen.
Monique benadrukte ook meteen dat ze het haar zoon en zijn vader juist gunt: die tijd samen, het plezier, de ontspanning. De emotie ging volgens haar niet over ‘niet willen delen’, maar over de leegte thuis.
Waarom dit gemis zwaarder woog
Wat haar vooral bezig hield, was de vraag waarom deze week anders voelde dan andere momenten waarop ze haar zoon een paar dagen niet zag. Ze zocht hardop naar verklaringen, zonder meteen één antwoord te claimen.
Misschien was het de afstand, schreef ze. Misschien het idee dat hij herinneringen aan het maken was waar zij geen deel van uitmaakte. Of misschien hoort zo’n gevoel gewoon bij ouderschap, zeker als je situatie verandert.
Genieten op afstand
Na een paar dagen schoof het scherpe randje van het missen iets op. Monique vertelde dat ze steeds beter kon genieten van de foto’s, video’s en enthousiaste verhalen die haar zoon met haar deelde vanaf zijn vakantieadres.
Diezelfde dagen gebruikte ze om thuis dingen aan te pakken die je anders uitstelt. Ze dook de klusmodus in en gaf onder meer de slaapkamer van haar zoon een make-over, zodat alles netjes en klaar zou zijn bij thuiskomst.
Aftellen tot het weer ‘normaal’ is
Zoals dat vaak gaat met een periode die eerst eindeloos lijkt: ineens was die week bijna voorbij. Monique schreef dat ze voordat ze het wist alweer aan het aftellen was, richting het moment dat haar zoon terug zou komen.
Het is een herkenbare paradox voor veel ouders: je gunt jezelf even ruimte, maar zodra je die ruimte hebt, ga je voelen hoeveel ‘drukte’ eigenlijk kleur geeft aan je dagen. En hoe snel je daar weer naar verlangt.
Respect voor co-ouders met langere regelingen
In haar bericht richtte Monique zich niet alleen op haar eigen ervaring, maar ook op andere gescheiden ouders. Ze sprak haar respect uit voor ouders die in co-ouderschap leven en hun kind soms langere periodes moeten missen.
Zelf noemde ze bijvoorbeeld een 3-om-3-regeling, waarbij kinderen soms drie weken achter elkaar bij de andere ouder verblijven. Ze vroeg haar volgers hoe zij dat ervaren en wat het mentaal met hen doet.
Een gesprek dat veel ouders herkennen
Wat Monique’s verhaal zo raakt, is dat het niet draait om drama, maar om iets kleins en menselijks: wennen. Aan een nieuwe vorm van ouderschap, aan delen, aan momenten missen, en toch blijven meegenieten.
Juist doordat ze het in gewone woorden opschrijft, voelt het voor veel mensen dichtbij. Herken jij dit, of heb je ervaring met een co-ouderschapsregeling? Laat het weten op onze social media, we praten graag met je verder.
