Wie weleens een avond uit gaat in Nederland weet: vroeg of laat beland je in een gesprek dat begint met “Ik kende jouw vader nog…”. Voor André Hazes en Roxeanne Hazes is dat alleen geen gezellig praatje voor erbij, maar een terugkerend ritueel waar ze inmiddels behoorlijk op uitgekeken zijn.
In hun podcast ADHAZES vertellen broer en zus openhartig hoe vaak ze door onbekenden of vage bekenden worden aangesproken met verhalen over hun overleden vader, volkszanger André Hazes. Het gaat bijna nooit over hén, maar steevast over “vroeger” en over “die goeie ouwe André”.
Een gesprek dat altijd dezelfde kant op valt
Volgens Roxeanne gebeurt het regelmatig dat ze tijdens een avond uit iemand tegenkomt die zegt dat hij of zij haar vader van vroeger kende. Nog voordat ze echt kan landen in het gesprek, weet ze vaak al hoe het gaat lopen.
André (junior) herkent dat meteen. Zodra iemand begint, voelt hij de irritatie opkomen, omdat het zo voorspelbaar is. Wat het extra wrang maakt: het gesprek gaat zelden over hun huidige leven, maar altijd weer over hun vader.
De standaard anekdotes: “Ik zat bij je vader in de klas”
De verhalen die ze te horen krijgen lijken opvallend vaak op elkaar. Roxeanne noemt een klassieker: mensen die beweren dat ze met André Hazes senior in de klas hebben gezeten. Dat klinkt onschuldig, maar bij haar gaat er direct een wenkbrauw omhoog.
Ze wijst erop dat hun vader al vroeg stopte met school. Dan is zo’n “klasgenoot”-claim ineens lastig te plaatsen. In hun beleving roept het meer vragen op dan nostalgie: welke klas dan precies, en waar komen die herinneringen ineens vandaan?
Van biertje aan de bar tot gemiste tijd
Niet elk verhaal is spectaculair. Soms is het niet meer dan iemand die vertelt dat hij ooit met Hazes senior aan de bar een biertje dronk. Roxeanne pareert dat droogjes: hun vader zat nu eenmaal vaak aan de bar.
André gaat er met een mengeling van humor en irritatie in mee. Zo’n anekdote voelt voor hem eerder als een steekje dan als een leuk moment. In zijn hoofd denkt hij: als die avond anders was gelopen, hadden zij misschien meer tijd met hun vader gehad.
LEES OOK:Bijzonder moment voor Mart Hoogkamer zorgt voor veel emoties
Netjes blijven, maar vanbinnen afhaken
Toch slaan Roxeanne en André niemand meteen af. Ze blijven beleefd, luisteren en reageren. Maar eerlijk is eerlijk: de interesse is vaak ver te zoeken. Roxeanne zegt dat het haar “geen snars” boeit, al begrijpt ze wel waarom anderen het willen vertellen.
Daar zit een belangrijk verschil in beleving: voor degene die het verhaal vertelt is het een bijzonder moment, een soort persoonlijke claim op een stukje Hazes-geschiedenis. Voor Roxeanne en André is het vooral herhaling, en soms zelfs emotioneel vermoeiend.
Waarom mensen niet doorhebben hoe vaak dit gebeurt
André legt uit dat ze ook snappen dat mensen niet beseffen hoe vaak zij deze gesprekken hebben. Voor diegene is het één keer een ontmoeting, één keer een anekdote. Voor Roxeanne en André is het een patroon dat zich maar blijft herhalen.
Hij zegt het zonder hardheid, maar wel duidelijk: die mensen hebben er geen boodschap aan dat zij dit soort verhalen de hele dag kunnen horen. En dat is precies het punt: die context ontbreekt bijna altijd, en daardoor schuurt het.
“Vertel het maar aan onze kinderen”
Wat de situatie iets luchtiger maakt, is hun gevoel voor humor. André grapte dat mensen hun herinneringen over hun vader dan maar beter bij iemand anders kwijt kunnen. En als het dan toch móét, dan “lekker weer bij onze kinderen”.
Het is een opmerking met een knipoog, maar ook eentje met een duidelijke boodschap: hoe vaker dezelfde verhalen terugkomen, hoe minder ruimte er overblijft om gewoon André en Roxeanne te zijn, zonder dat hun achternaam het gesprek overneemt.
De podcast als plek voor eerlijkheid en nuance
In ADHAZES laten broer en zus vaker horen hoe het is om op te groeien met een beroemde vader en een naam die altijd verwachtingen oproept. Het gaat niet alleen om roem, maar ook om het gewicht dat aan herinneringen, meningen en “vroeger” hangt.
Juist omdat ze dit soort onderwerpen in hun podcast bespreken, krijgen luisteraars een realistischer beeld. Niet alles aan de Hazes-erfenis is glitter en nostalgie. Soms is het vooral: blijven glimlachen terwijl je alweer hetzelfde verhaal hoort.
Hoe sterk hun band blijft, ook buiten de microfoon
Dat André en Roxeanne ondanks alles goed met elkaar kunnen, blijkt niet alleen in de podcast. Hun band komt ook naar voren op momenten die er echt toe doen, zoals tijdens de bruiloft van Roxeanne.
Daar maakte André indruk met een speech die hij speciaal voor zijn zus en haar partner voorbereidde. Het was zo’n moment waarop je ziet dat hun onderlinge relatie meer is dan een gedeelde achternaam: ze kennen elkaars pijn, humor en grenzen.
Herinneringen delen: mooi, maar niet altijd met de juiste persoon
Veel mensen bedoelen het goed wanneer ze Roxeanne of André aanspreken over hun vader. Ze willen verbinden, iets persoonlijks delen, of laten weten dat Hazes senior voor hen veel betekende. Alleen komt die goede intentie niet altijd prettig binnen.
Want hoe lief het ook bedoeld is: voor de kinderen van een overleden artiest blijft het hun vader, geen praatje voor aan de bar. Wat vind jij: mag je zulke herinneringen altijd delen, of moeten mensen wat vaker aanvoelen wanneer het genoeg is? Laat het weten via onze social media.
