Het is zo’n tv-moment dat jarenlang ergens in een archiefstoflaag blijft liggen, totdat iemand het ineens weer opdiept en het gesprek opnieuw losbarst. Precies dat gebeurde met een oud interview tussen Catherine Keyl en Gordon, dat inmiddels alweer uit 1990 stamt.
Waar veel kijkers het fragment waarschijnlijk vooral zien als een tijdsbeeld—een beetje ongemakkelijk, een beetje brutaal en typisch voor de televisie van toen—bleek Gordon er zelf heel anders op terug te kijken. En daar had Catherine, jaren later, óók weer wat over te zeggen.
Een oude vraag die weer boven komt drijven
In de podcast Steengoed blikte Gordon terug op een interview dat Catherine Keyl hem zo’n 35 jaar geleden afnam. Het was een gesprek uit een tijd waarin tv-interviews soms juist draaiden om plagen, prikken en een scherpe kwinkslag.
Toch bleef vooral één vraag hangen. Catherine vroeg destijds: “Eet je nou anders als je homoseksueel bent?” Gordon noemde het onlangs, zonder al te veel subtiliteit, de “meest tyfusdomme vraag” die hij ooit gekregen heeft.
De punchline van Gordon ging ooit moeiteloos rond
Wat het fragment extra opvallend maakt: Gordon liet zich toen niet uit evenwicht brengen. Sterker nog, hij kaatste de bal razendsnel terug met een grap die in talkshows nog prima zou werken.
Zijn antwoord: “Ja, ik snijd mijn komkommer nu in plakjes in plaats van in één stuk.” Het was precies het soort humor waarmee hij destijds indruk maakte: brutaal, gevat, en met een duidelijke knipoog.
Bij de oranjezomer krijgt Catherine het fragment weer voorgelegd
Toen het fragment later in De Oranjezomer weer opduikt en Catherine het opnieuw te zien krijgt, blijkt ze het moment nog goed te herinneren. Voor haar is de insteek helder: het was niet bedoeld als zwaar interviewpunt.
Ze benadrukt dat de vraag vooral niet té serieus genomen moet worden. “Het was natuurlijk een geintje,” legt ze uit, alsof ze even wil voorkomen dat iedereen er met de normen van nu een heel moreel debat van maakt.
De timing: Gordon was toen nog niet uit de kast
Aan tafel wordt daarna een belangrijk detail aangestipt: Gordon was in 1990 nog niet openlijk homoseksueel. Dat geeft zo’n vraag achteraf gezien een andere lading, zeker als je het fragment terugkijkt met de kennis van nu.
LEES OOK:Opvallend voorval met André Hazes op Schiphol maakt veel los
Raymond Mens merkt op dat Catherine hem met die vraag eigenlijk min of meer “uit de kast” had kunnen trekken. Catherine’s antwoord komt meteen en is typisch Keyl: kort, droog en met een tikje ondeugend.
“Hij heeft zich laten trekken” en de tafel schiet in de lach
Catherine reageert op de opmerking met: “Hij heeft zich laten trekken.” Een formulering die, zoals je kunt raden, meteen voor gegniffel zorgt bij de rest van de tafel. Het is zo’n zin die tegelijk scherp én komisch is.
Maar achter de grap zit ook een duidelijke boodschap: als iemand niet wil antwoorden, kan diegene dat ook gewoon aangeven. Catherine lijkt te willen zeggen dat het gesprek destijds niet ontspoorde en dat Gordon zelf de regie hield.
Catherine wordt serieuzer: “Dan gaat hij 35 jaar later zitten zeiken”
Na de lach komt er een serieuzere ondertoon. Catherine vindt het vooral bijzonder dat Gordon er na al die jaren nog mee zit. Volgens haar had hij destijds simpelweg kunnen weigeren om op de vraag in te gaan.
Ze verwoordt het op haar eigen, ongefilterde manier: “En dan gaat hij 35 jaar later zitten zeiken over die vraag.” Daarmee legt ze de nadruk op verantwoordelijkheid in het moment zelf, niet op het herschrijven achteraf.
Het interview had óók een onverwacht positief gevolg
Wat in de discussie makkelijk vergeten wordt: het interview leverde Gordon uiteindelijk niet alleen een spraakmakend fragment op, maar blijkbaar ook carrièrekansen. Catherine haalt aan dat John de Mol het gesprek heeft gezien.
Volgens haar leidde dat tot contact en vormde het zelfs het begin van een samenwerking die later jaren zou doorlopen. Met andere woorden: die “domme vraag” was misschien wel onderdeel van een moment dat hem juist op de radar zette.
Een knipoog met een financieel voorstel
Catherine kan het niet laten om er met humor nog een staartje aan te geven. Als het interview hem inderdaad een grote stap vooruit hielp, dan mag daar best een klein bedankje tegenover staan—al is het maar als grap.
Ze zegt met een knipoog: “Hij heeft naar aanleiding van dat interview gewoon een eigen programma gekregen. Nou, laat hij mij eens tien procent van de winst geven. Dat vind ik reëel.” Of Gordon dat bedrag ooit overmaakt, is natuurlijk de vraag.
Waarom dit fragment nu weer schuurt
Dat dit onderwerp nu opnieuw oplaait, zegt ook iets over hoe talkshowhumor en interviewstijlen zijn veranderd. Vragen die vroeger als een plagerij doorgingen, worden vandaag sneller gelezen als grensoverschrijdend of sturend.
Tegelijk laat dit zien hoe persoonlijk herinneringen kunnen zijn. Waar Catherine terugkijkt en denkt: “Ach, televisie, grapje,” kan Gordon het ervaren als een moment dat ongemakkelijk voelde—en dat is óók een realiteit.
LEES OOK:Zorgen om Patty Brard na gezondheidsupdate vanaf Ibiza
Zijn ze het ooit nog eens over één versie van het verhaal?
Voorlopig lijkt het erop dat Catherine en Gordon vooral langs elkaar heen praten: zij ziet een tv-grap uit een andere tijd, hij herinnert zich een vraag die hij liever niet had gekregen. Beide perspectieven kunnen naast elkaar bestaan.
Maar één ding is duidelijk: Catherine laat zich ook anno 2026 niet snel de mond snoeren. Wat vind jij: moet je oude tv-momenten met de bril van nu beoordelen, of juist laten staan als tijdsbeeld? Laat het weten via onze social media.
