In de Lightless Lounge-podcast van Nikkie de Jager en Wes van Os laat Gordon zich van een opvallend rustige, reflectieve kant zien. Hij praat over een periode waarin hij zichzelf kwijtraakte, en over de beslissing die toen voor hem als enige uitweg voelde.
Het gaat om zijn opname in een kliniek, een stap waar destijds veel over werd gepraat. Niet alleen omdat hij er zelf open over was, maar ook omdat het al snel het label ‘verslaving’ kreeg. Nu zet Gordon daar een duidelijke kanttekening bij.
Een verhaal dat anders blijkt te liggen
Gordon vertelt dat hij lange tijd dacht dat hij verslaafd was, en dat hij dáárom de kliniek in ging. Maar eenmaal binnen, zegt hij, werd hem iets anders duidelijk: volgens hem was er geen sprake van een klassieke verslaving.
Nikkie reageert hoorbaar sceptisch wanneer hij dat zo stellig zegt. “Ja dag, Gordon,” is haar eerste reactie. Toch blijft hij bij zijn punt: hij zocht geen middel, hij zocht vooral een manier om minder te voelen.
‘Ik wilde mijn gevoelens verdoven’
Volgens Gordon zat de kern in eenzaamheid. Hij omschrijft het als een periode waarin emoties zich opstapelden en hij niet goed wist hoe hij daarmee om moest gaan. Alcohol en drugs waren volgens hem eerder dempers dan een constante behoefte.
Daarin ziet hij het verschil met echte verslaving. Een verslaafd iemand, zegt hij, heeft 24/7 drang naar die substantie. Bij hem was dat anders: hij kon naar eigen zeggen ook langere tijd zonder, en dat vindt hij veelzeggend.
Terugval, corona en het beeld in de buitenwereld
Opvallend is dat in de publieke beeldvorming wél vaak gesproken werd over een terugval tijdens de coronaperiode. Juist doordat Gordon toen zelf meldde dat hij hulp zocht, werd het verhaal al snel ingevuld als ‘drank- en drugsverslaving’.
Hij legt nu uit dat zijn eigen woorden destijds uit onzekerheid kwamen. Hij vertelde op sociale media dat hij zich liet opnemen omdat hij dacht dat hij verslaafd was. “Maar dat bleek ik helemaal niet te zijn,” zegt hij achteraf.
Wat je wél uit een kliniek kunt halen
Wes van Os vraagt hem vervolgens wat zo’n opname dan oplevert als het niet om een verslaving gaat. Gordon antwoordt dat het voor hem vooral draaide om persoonlijke ontwikkeling en zelfkennis, niet om afkicken.
LEES OOK:Opvallende nieuwe beelden van René Froger zorgen voor veel vragen
In de kliniek leerde hij, zegt hij, beter waar zijn grenzen liggen en wat hij eigenlijk wil in het leven. Het ging om eerlijk kijken: haal je eruit wat je eruit wil halen, of leef je op de automatische piloot verder?
Afhankelijk of verslaafd: Gordon maakt een scherp onderscheid
Later in het gesprek komt hij er nog eens op terug: volgens Gordon bestaat er een groot verschil tussen ‘afhankelijk’ en ‘verslaafd’. Hij vindt dat die woorden te makkelijk door elkaar worden gebruikt, zeker in de media.
“Als je verslaafd bent, dan ben je hooked,” zegt hij. Dan wil je het elke dag, zonder uitzondering. Gordon zegt dat hij dat nooit had: maanden zonder zou voor hem geen probleem zijn geweest, en dat kunnen verslaafden volgens hem niet.
Diep terug via hypnosetherapie
Tijdens zijn verblijf ging het niet alleen over middelen of gedrag, maar ook over zijn verleden. Gordon vertelt dat hij hypnosetherapie volgde, een vorm van therapie waarbij je onder begeleiding teruggaat naar herinneringen en emoties.
Een van die sessies maakte veel indruk: hij beleefde een moment waarin hij zijn ouders ‘weer kon zien’. Gordon noemt het bizar, op een manier die je niet goed kunt uitleggen. Het bleef hem bij als iets groots en intens.
Waarom hij die periode niet had willen missen
Wat vooral opvalt: Gordon spreekt opvallend positief over zijn tijd in de kliniek. Hij ziet het niet als een donkere bladzijde die hij wil wegstoppen, maar als een fase die hem uiteindelijk iets heeft opgeleverd.
Hij noemt het zelfs een prachtige ervaring en beschrijft het als bevrijdend. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het hem naar eigen zeggen dichter bij zichzelf bracht. Een reset, waarvan hij achteraf blij is dat hij die durfde te nemen.
Ook spijt over keuzes in zijn carrière
In dezelfde podcast blikt Gordon verder terug dan alleen de kliniekperiode. Hij praat ook over zijn loopbaan en de manier waarop hij zichzelf jarenlang presenteerde. Volgens hem is hij in het verleden misschien te open geweest.
“Ik ben té open geweest en dat is een fout geweest,” zegt hij. Gordon denkt dat hij ‘het spel’ niet goed heeft gespeeld en zich vaker had moeten aanpassen. In zijn hoofd had zijn carrière er dan heel anders uit kunnen zien.
‘Dan stond ik misschien nog in de ArenA’
Hij maakt het concreet: als hij slimmer met mensen en verwachtingen was omgegaan, had hij mogelijk nog steeds op de grootste podia kunnen staan. Gordon noemt zelfs de Johan Cruijff ArenA als voorbeeld van wat hij misschien had vastgehouden.
LEES OOK:Edsilia Rombley moet onverwacht optredens afzeggen na spoedingreep
Ook financieel koppelt hij er een gedachte aan: jaarlijks zo’n 800.000 euro verdienen, stelt hij, had zomaar realiteit kunnen zijn. Het klinkt niet als stoerdoenerij, maar als een eerlijke rekensom van ‘wat als’.
Een gesprek dat ruimte laat voor nuance
Wat deze aflevering vooral laat zien, is hoe snel woorden als ‘verslaving’ een eigen leven gaan leiden. Gordon probeert nu, jaren later, dat etiket te nuanceren en uit te leggen wat er volgens hem werkelijk speelde.
Of iedereen het daarmee eens is, blijft een andere vraag—zelfs aan tafel klinkt twijfel. Maar de zanger is helder: hij ging niet alleen voor een middel, hij ging voor een antwoord op wat hij vanbinnen niet meer kon dragen.
Praat mee
De podcastaflevering zorgt hoe dan ook voor gesprek: over labels, over hulp zoeken en over hoe open je eigenlijk kunt zijn als bekende Nederlander. Het blijft een onderwerp dat veel mensen raakt, op allerlei manieren.
Ben jij het eens met Gordon dat er een groot verschil is tussen afhankelijk zijn en verslaafd zijn? Laat het weten op onze sociale media—we lezen graag hoe jij hiernaar kijkt.
