De zonovergoten Amerikaanse staat Florida roept bij veel mensen beelden op van avontuur en ontspanning, maar voor Roxeanne Hazes bleek deze bestemming onverwacht beladen. Tijdens een gezinsreis naar de Verenigde Staten werden oude gevoelens opgerakeld, waardoor haar vakantie een heel andere wending kreeg dan voorzien.
Jarenlang was Florida voor haar een plek van veiligheid en geluk, een toevluchtsoord weg van het alledaagse leven in Nederland. Met haar ouders bracht ze er vele vakanties door, en het landschap, de sfeer en zelfs de vaste souvenirwinkel onderweg naar het vliegveld maakten deel uit van haar jeugdherinneringen.
Nu, teruggekeerd naar diezelfde plek met haar eigen gezin, bleek het verleden dichterbij dan ooit.
Het was tijdens die reis, samen met haar man en zoon Fender, dat Roxeanne plotseling werd overvallen door emoties die ze niet had verwacht. Waar ze ooit als kind met tegenzin terugkeerde naar huis, merkte ze nu dat haar zoon het prima vond om weer naar Nederland te gaan.
Die ongedwongen houding vormde een scherp contrast met haar eigen jeugd, waarin Floridareizen juist een tijdelijke ontsnapping waren aan de spanningen thuis.
Herinneringen aan een bewogen jeugd
Roxeanne kijkt terug op haar jeugd waarin ze vaak op haar hoede was, met name als haar vader, de legendarische André Hazes senior, veel optredens had. In die periode was het thuis niet altijd rustig.
“Hij dronk veel en kon soms zo boos worden dat hij de platen van de muur sloeg,” vertelt Roxeanne openhartig in Mezza. “Ik was overal bang voor, maar vooral bang om te veel te zijn.”
Die angst beperkte zich niet tot het gezinsleven; ook op school voelde ze zich niet veilig. Ze werd gepest en had niemand om mee te praten. “Dat ging best ver. Dan riepen kinderen dat mijn vader een alcoholist was en sloeg ik erop los,” blikt ze terug.
Toch waren er ook lichtpuntjes tijdens haar jeugd. De vakanties naar Florida vormen daar een belangrijk onderdeel van. “In mijn jeugd gingen we drie keer per jaar naar Florida. Amerika was voor mij een veilige plek.
Ik vond het elke vakantie weer verschrikkelijk om naar huis te gaan. Dan begon de ellende namelijk weer.” Het contrast tussen die positieve vakanties en de thuiskomst, die vaak gepaard ging met spanning en verdriet, is haar altijd bijgebleven.
LEES OOK:Opvallende onthulling over scheiding Patricia Paay (77) maakt veel duidelijk
Nieuwe inzichten tijdens terugkeer
Het afgelopen jaar besloot Roxeanne met haar eigen gezin opnieuw naar Florida te reizen. Onderweg naar het vliegveld passeerden ze, net als vroeger, de inmiddels vertrouwde souvenirwinkel. Maar nu stond ze er niet met haar ouders, maar met haar man en haar zoon Fender.
“Ik keek naar mijn zoon Fender en hij vond het helemaal niet erg om naar huis te gaan,” zegt ze. Die ongedwongen houding van haar zoon vormde een schril contrast met haar eigen jeugdherinneringen.
“Normaal zou ik op zo’n moment vooral woede hebben gevoeld over mijn eigen jeugd, maar ik werd juist overvallen door een gevoel van heimwee. Ineens miste ik mijn vader ontzettend.”
Die plotselinge golf van verdriet kwam voor Roxeanne als een verrassing. Ze geeft aan dat ze jarenlang niet om haar vader heeft kunnen huilen. “Toen ik in Florida ineens zo moest huilen, dacht ik; wat is dit voor een gekkigheid?
Ik heb zijn dood toch allang al verwerkt?” Het verlies van haar vader, die in 2004 overleed, leek jarenlang een afgesloten hoofdstuk. Toch bleek het verdriet dieper te zitten dan ze dacht.
Therapie en verwerking
Om haar gevoelens en trauma’s uit het verleden een plek te geven, heeft Roxeanne therapie gezocht. Niet alleen wilde ze haar eigen pijn verwerken, ze wilde ook voorkomen dat haar zoon Fender dezelfde lasten zou gaan dragen.
“Ik keek naar mijn leven en dacht: wat ben ik nou eigenlijk aan het doen?” vertelt Roxeanne. Door therapie leerde ze omgaan met haar woede en verdriet. “Ik moest door die woede heen om uiteindelijk ruimte voor mededogen te krijgen.
Ook voor mijn vader. Ik heb hem altijd heel veel kwalijk genomen.”
De therapie heeft haar geholpen om haar jeugdtrauma’s achter zich te laten en te werken aan een betere toekomst voor haar gezin. Roxeanne wilde voorkomen dat haar eigen ervaringen de relatie met haar zoon zouden beïnvloeden.
“Ik wilde die jeugdtrauma’s niet doorgeven,” benadrukt ze. Door haar verleden onder ogen te zien en erover te praten, heeft ze kunnen voorkomen dat de pijn zich zou herhalen in een nieuwe generatie.
Een souvenirwinkel als katalysator
Het was uiteindelijk de ogenschijnlijk onschuldige passage langs een souvenirwinkel die het verleden weer naar boven bracht. In plaats van boosheid of frustratie voelde Roxeanne dit keer vooral gemis. De reis naar Florida bracht haar niet alleen terug naar haar kindertijd, maar confronteerde haar ook met het verlies en haar verlangen naar haar vader. “Ineens miste ik mijn vader ontzettend.”
Hoewel Roxeanne haar vader jarenlang veel kwalijk heeft genomen, heeft ze door therapie ruimte gevonden voor mededogen. Ze heeft geleerd haar verleden te accepteren en is erin geslaagd de pijnlijke ervaringen uit haar jeugd een plek te geven.
LEES OOK:Christina Curry grijpt in bij moeder Patricia Paay: ‘Ik moet haar echt afremmen’
De reis naar Florida werd daarmee niet alleen een vakantie, maar ook een emotioneel keerpunt in haar leven.
Voor Roxeanne Hazes stond Florida lange tijd symbool voor ontsnapping en veiligheid. Nu, als volwassen vrouw en moeder, heeft de staat nog steeds een bijzondere betekenis. De tranen die ze tijdens haar laatste bezoek niet kon bedwingen, markeren een nieuw hoofdstuk in haar verwerking en haar relatie met het verleden.
