De nieuwe aflevering van het programma Frans en Mariska, Stellen op de proef, laat je meteen voelen hoe zwaar sommige gesprekken kunnen wegen. In een openhartige scène praten Frans Bauer en John de Bever met elkaar over de impact van dementie, een onderwerp dat hen allebei diep raakt.
De emotionele lading wordt voelbaar wanneer duidelijk wordt dat hun moeders beide met dezelfde slopende aandoening te maken kregen. Het moment waarop Frans zijn tranen niet kan tegenhouden, brengt een stilte die je als kijker meteen begrijpt, omdat je voelt hoe persoonlijk en kwetsbaar dit gesprek voor beide mannen is.
Een gedeelde ervaring die direct binnenkomt
Tijdens hun ontmoeting begint John over de strijd die zijn moeder jarenlang moest voeren. Hij merkt dat hij nog altijd moeite heeft om die periode onder woorden te brengen. Zijn moeder overleed tien jaar geleden na een lang gevecht tegen dementie. De pijn ervan is nog duidelijk voelbaar. Wanneer hij vertelt dat hij haar acht jaar lang verzorgde en elke dag bij haar langs ging, hoor je in zijn stem dat dit geen verplichting was, maar pure liefde. Je ziet dat de herinneringen hem grijpen en dat hij het moeilijk vindt om verder te praten.
Frans luistert zichtbaar aangedaan wanneer John vertelt dat zijn moeder op een gegeven moment niet meer wist of zij een broek of jurk vasthield tijdens het winkelen. Of dat ze twijfelde of de koffie die zij dronk goed smaakte of juist niet te drinken was. John vertelt dat hij dan soms moest lachen. Niet omdat de situatie grappig was, maar omdat die momenten een mengeling werden van geluk en verdriet. Hij zegt dat gevoel als volgt: “Dat is best wel klote.” Het is een zin die blijft nagalmen omdat je voelt hoe eerlijk hij daarin is.
Frans breekt wanneer Johns herinneringen zijn eigen situatie spiegelen
Het gesprek verandert wanneer Frans vergeet te verbergen hoe zwaar het onderwerp hem valt. Zijn moeder leeft nog, maar lijdt op dit moment ook aan dementie. Dat maakt de woorden van John nóg zwaarder om te horen. Hij kijkt John aan en zegt snikkend: “Ik herken wat je zegt. Dat doet zeer, hè?” Het voelt alsof hij op dat moment niet alleen zijn eigen verdriet uitspreekt, maar ook probeert te begrijpen hoe het voor John moet zijn geweest om zijn moeder te verliezen aan deze ziekte.
John ziet hoe moeilijk het voor Frans is en reageert begripvol. Het gesprek tussen hen wordt hierdoor nog intiemer. Er ontstaat een sfeer waarin twee mannen, die elkaar als collega’s kennen, even niet optreden of presenteren, maar gewoon zonen zijn die hun moeders missen. Het moment waarin Frans belooft dat hij van elke dag wil blijven genieten, raakt je doordat het besef groot is dat de tijd met zijn moeder kostbaar is. Hij zegt tegen John: “Want het kan ons ook overkomen.”
Een recente update over de gezondheid van zijn moeder
Frans vertelde onlangs bij Shownieuws dat hij vooral dankbaar is dat zijn moeder voorlopig nog aanschuift tijdens de feestdagen. Hij gaf aan hoe blij hij is dat zij ondanks haar ziekte nog momenten met de familie kan meebeleven. Zijn woorden lieten zien dat hij probeert te leven in het kleine geluk, ook wanneer de toekomst onzeker voelt. Je ziet dat hij zich bewust is van de onvoorspelbaarheid van de ziekte en dat hij probeert te balanceren tussen hoop en realiteit.
De aandoening verandert zijn moeder langzaam. Dat maakt het soms moeilijk om een nieuwe situatie te accepteren. Toch probeert Frans kracht te vinden in de waardevolle momenten die nog wél samen gedeeld kunnen worden. Hij zei dat hij alles op alles zet om zoveel mogelijk samen te zijn, juist omdat hij weet dat deze periode niet onbeperkt is. In die kwetsbaarheid toont Frans hoe groot zijn liefde voor zijn moeder blijft, ook nu zij hem niet meer volledig herkent zoals vroeger.
Een gesprek dat verder gaat dan televisie
Wat deze scène in het programma zo bijzonder maakt, is dat het je herinnert aan iets wat veel mensen herkennen. Dementie maakt gezinnen kwetsbaar en dwingt hen tot een andere vorm van afscheid nemen. Frans en John laten zien dat die pijn verder gaat dan woorden, maar dat praten erover soms de enige manier is om het draaglijk te maken. Hun gesprek toont de mens achter de artiest en laat zien dat verdriet geen rang kent.
Het fragment werd veel besproken op sociale media, omdat kijkers geraakt waren door de oprechtheid van beide mannen. De emotie kwam niet uit het niets, maar uit herinneringen die nog steeds voelbaar zijn. De aflevering kreeg hierdoor een extra laag, omdat zij niet alleen entertainment biedt, maar ook een eerlijk inkijkje geeft in hoe groot de impact van dementie op families blijft.
