Je merkt het meteen wanneer Eric Corton over zijn nieuwe theatervoorstelling Pa praat. Niet omdat hij grote woorden gebruikt, maar juist omdat hij zorgvuldig formuleert.
De monoloog heeft hem geholpen om de dood van zijn vader te verwerken, die in 2022 overleed aan de gevolgen van dementie. De voorstelling vertelt niet letterlijk zijn eigen verhaal, maar raakt wel aan gevoelens die hij jarenlang met zich meedroeg. Door Pa te maken, voelde hij dat hij eindelijk een punt kon zetten achter een periode die emotioneel allesomvattend was.
Dementie liep parallel aan het toneel
De thematiek van dementie is voor Eric Corton geen onbekend terrein. In 2018 speelde hij in Ma, een voorstelling gebaseerd op het boek van Hugo Borst. Daarin vertolkte hij de zoon van een dementerende moeder. Juist in diezelfde periode kreeg zijn eigen vader de diagnose Alzheimer. Het toneel en het echte leven liepen pijnlijk door elkaar heen. Overdag zat hij met zijn vader bij artsen. In de avond speelde hij scènes die daar nauwelijks van te onderscheiden waren.
Levend rouwen zonder afsluiting
Die jaren omschrijft Eric als een levend rouwproces. Zijn vader leefde nog, maar was tegelijkertijd steeds verder afwezig. Dat maakte het onmogelijk om echt te rouwen. Er was nog geen einde, geen afronding, geen moment waarop verdriet volledig kon landen. Alles bleef in beweging. Die spanning, dat wachten zonder perspectief, sijpelde onvermijdelijk door in zijn werk en zijn privéleven. De voorstelling Pa raakt precies dat kantelpunt. Het moment waarop je afscheid moet nemen, terwijl iemand er lichamelijk nog is.
Een moeilijke beslissing binnen het gezin
Een van de zwaarste momenten in die periode was de beslissing om zijn vader naar een verzorgingstehuis te laten gaan. Eric vertelt hoe ingewikkeld die keuze voelde. De ene dag kon zijn vader helder zijn. De volgende dag was alles omgeslagen. Uiteindelijk betekende het besluit dat zijn ouders, na zestig jaar huwelijk, uit elkaar werden gehaald. Zijn vader begreep niet volledig wat er gebeurde. Dat schuldgevoel, die twijfel en die verantwoordelijkheid vormden een blijvende last. Precies daar ligt de kern van Pa.
Rust na het definitieve afscheid
Pas na het overlijden van zijn vader kon Eric beginnen met echt rouwen. Hij was erbij toen zijn vader stierf. Dat moment bracht verdriet, maar ook opluchting. Niet uit onverschilligheid, maar omdat het lijden voorbij was. Voor iedereen. Pas toen voelde hij ruimte om deze voorstelling te maken. Hij wilde eerst zelf tot rust komen voordat hij dat verhaal kon vertellen. Die bewuste volgorde maakt Pa volgens hem eerlijk en zuiver.
Zijn vader letterlijk dichtbij op het podium
Tijdens elke voorstelling draagt Eric de bril van zijn vader. Het is een klein detail, maar voor hem van grote betekenis. Op die manier is zijn vader altijd bij hem, zonder dat het zwaar wordt. Het helpt hem om verbonden te blijven, terwijl hij tegelijkertijd zijn eigen rol speelt. Die balans tussen afstand en nabijheid loopt als een rode draad door de voorstelling. Het publiek ziet geen biografie, maar voelt wel dat het verhaal is doorleefd.
Een monoloog die niet uitleggerig is
Pa is geen voorstelling die alles voorkauwt. Eric speelt een vader die zichzelf langzaam kwijtraakt. Het gaat over verwarring, verlies van grip en het zoeken naar houvast. Tegelijkertijd voel je de impact op de mensen om hem heen. De voorstelling stelt geen diagnoses en wijst geen schuldigen aan. Je ervaart vooral de onzekerheid die dementie met zich meebrengt. Juist dat maakt de monoloog herkenbaar voor veel bezoekers.
Première en landelijke tournee
De voorstelling Pa gaat zondag in première in DeLaMar Theater. Daarna volgt een uitgebreide tournee. Eric staat maar liefst 88 keer op het podium met deze solovoorstelling. Hij reist onder meer langs Nunspeet, Elst, Amsterdam, Rijswijk, Assen en Lelystad. De laatste voorstelling staat gepland op 21 juni in De Schuur in Haarlem. Daarmee sluit hij niet alleen een theatertour af, maar ook een persoonlijk hoofdstuk.
Theater als verwerking zonder sentiment
Wat Pa bijzonder maakt, is dat de voorstelling niet leunt op sentiment. Het is geen eerbetoon en geen klaagzang. Het is een ingetogen reflectie op wat dementie doet met iedereen die ermee te maken krijgt. Voor Eric zelf voelde het als afronden. Niet vergeten, maar wel verder kunnen. Door dit verhaal te spelen, heeft hij een vorm gevonden om zijn verdriet een plek te geven. Zonder het groter te maken dan nodig. Zonder het te verzwijgen.
