Een openhartig gesprek tussen broer en zus kan soms harder binnenkomen dan een groot televisie interview. In de podcast ADHAZES hoor je hoe André Hazes zonder filter terugkijkt op zijn verleden met drugs.
Het is geen stoer verhaal en geen romantisering van een wilde periode. Je hoort een man die beseft hoe dicht hij bij de rand van de afgrond heeft geleefd. Zijn woorden zijn confronterend en eerlijk. Voor het eerst legt hij zo duidelijk uit hoe hij destijds omging met risico’s en hoe anders hij nu in het leven staat.
Leven over het randje zonder angst
Tijdens de podcast stelt Roxeanne een directe vraag. “Was je bang voor je eigen dood toen je drugs gebruikte?” André antwoordt zonder aarzeling. “Nee.” Hij licht dat meteen toe. “Ik leefde alleen maar over het randje. Ik wilde niet dood.” Die zinnen zeggen veel. Je voelt dat hij toen geen angst kende, maar ook geen echte grenzen.
Het beeld dat ontstaat is dat van iemand die zichzelf structureel in gevaar bracht zonder stil te staan bij de mogelijke gevolgen. Dat hij niet dood wilde, betekent niet dat hij voorzichtig was. Integendeel. Hij leefde in een constante staat van risico. Dat besef komt pas echt binnen wanneer hij vertelt hoe hij er nu naar kijkt.
Clean en ineens bang voor een achtbaan
Sinds André clean is, ervaart hij zijn leven compleet anders. Hij geeft toe dat hij tegenwoordig zelfs huiverig is voor kleine risico’s. “Nu ik clean ben, durf ik niet eens meer in een achtbaan. Ik denk: ik heb zoveel met de dood lopen spelen, het gaat me nu gewoon niet overkomen. Nu wil ik honderd worden.” Die uitspraak laat zien hoe groot de omslag is.
Waar hij vroeger roekeloos leek, zie je nu iemand die zijn leven wil beschermen. De drang om te overleven is sterker dan ooit. Je hoort geen bravoure meer, maar dankbaarheid. Het idee dat hij honderd wil worden, zegt alles over zijn nieuwe mindset. Hij kiest voor gezondheid en stabiliteit.
Hypochondrie speelt André parten
In hetzelfde gesprek vertelt André dat hij tegenwoordig snel denkt dat hij ernstig ziek is. Wanneer hij een paar dagen hoest, schiet zijn hoofd meteen naar het ergste scenario. Hij zegt letterlijk: “Na twee dagen hoesten denk ik: ik heb kanker.” Dat klinkt misschien overdreven, maar het laat zien hoe zijn brein werkt.
Hij beschrijft ook een moment bij een masseur die een verdikking in zijn nek voelde. Zijn eerste gedachte was direct somber. “Ik dacht meteen: tumor. Ik denk dan meteen dat het fout nieuws is.” Dat patroon laat zien dat zijn angst zich nu richt op gezondheid. Waar hij vroeger risico’s nam, ziet hij nu overal gevaar.
Afkicken als keerpunt in zijn leven
André vertelt dat hij tijdens het afkicken het gevoel had dat hij weer een mens werd. Dat proces gaf hem inzicht. Hij realiseerde zich hoeveel risico hij eerder had genomen. Die bewustwording kwam niet in één keer. Het was een langzaam proces van reflectie en herstel.
Je merkt dat hij terugkijkt met een mengeling van schaamte en opluchting. Schaamte om de keuzes die hij maakte. Opluchting omdat hij er nu anders in staat. Afkicken betekende voor hem niet alleen stoppen met middelen, maar ook leren omgaan met emoties en angsten.
Roxeanne over haar eigen angsten
Roxeanne deelt in dezelfde podcast haar eigen zorgen. Ze noemt zichzelf geen echte hypochonder, maar ze voelt wel angst in relatie tot haar gezin. In september moet ze geopereerd worden aan haar borstimplantaten. Ze zegt daarover: “Ik ben niet per se hypochonder, ik voel meer angst in relatie tot mijn gezin, maar ik word in september dan geopereerd aan mijn borsten – omdat die protheses eruit moeten – en dan kan ik ineens gewoon hélemaal in de vlekken schieten over de narcose. Dat ik denk: ik word nooit meer wakker.”
Die woorden zijn rauw en herkenbaar. Angst voor narcose komt vaker voor dan je denkt. Roxeanne durft die gedachte uit te spreken. Ze koppelt haar angst direct aan haar rol als moeder. Dat maakt het extra beladen.
Twee verschillende vormen van angst
Wat de podcast ADHAZES zo bijzonder maakt, is dat je twee vormen van angst naast elkaar hoort. André worstelt met gezondheidsangst na een periode van zelfdestructie. Roxeanne voelt spanning rondom een operatie en haar verantwoordelijkheid voor haar gezin. Beiden praten zonder schaamte over hun gedachten.
Je hoort geen groot drama, maar eerlijke zelfreflectie. Dat maakt het gesprek krachtig. Ze houden elkaar een spiegel voor. Roxeanne stelt kritische vragen. André durft toe te geven waar hij vroeger blind was voor gevaar.
Een nieuw perspectief op het leven
Het gesprek laat zien hoe sterk mensen kunnen veranderen. André heeft een periode gekend waarin hij, zoals hij zelf zegt, veel met de dood heeft gespeeld. Nu kiest hij voor rust en veiligheid. Hij denkt vooruit. Hij wil oud worden. Dat is misschien wel zijn grootste overwinning.
Voor jou als luisteraar is het confronterend en hoopgevend tegelijk. Het laat zien dat zelfs iemand die diep is gevallen, kan opstaan met een andere kijk op het leven. ADHAZES biedt daarmee meer dan entertainment. Het geeft een inkijkje in kwetsbaarheid, herstel en groei.
