Soms kom je ergens aan, zet je je tas neer, en voel je nog vóór je goed en wel zit dat er iets in je hoofd verschuift. Alsof een onzichtbaar luikje openklapt. Niet door een groot nieuwsbericht, maar door iets kleins: warmte op je huid, stof in de lucht, het geluid van krekels in de verte.
Dat overkwam zanger Jan Dulles (3JS) toen hij deze zomer een camping in Zuid-Frankrijk opreed. Niet dat hij meteen wist wat er gebeurde. Maar binnen een uur was hij terug in een andere versie van zichzelf: dertien jaar oud, met vakantiekriebels, en een herinnering die al decennia stil lag.
De camping die ineens een tijdmachine werd
De setting was simpel: caravan, koffers uitpakken, even gaan zitten en ademhalen. En toen kwam het. Die specifieke mix van droge warmte en dennenbomen, met naalden die overal op de grond liggen en een geur afgeven die je niet hoeft te leren herkennen.
Jan beschrijft hoe dat ene moment hem in één klap 37 jaar terugzet. 1988. Zuid-Frankrijk. Een camping waar hij met een vriendje en diens ouders verbleef. En waar de dagen bestonden uit kleine rituelen die nu ineens weer haarscherp werden.
Guldens, francs en vakantiegewoontes
Het zijn niet de grote gebeurtenissen die terugkomen, maar precies die dingen die je vroeger heel normaal vond. Geld wisselen: guldens naar francs, zodat er muntjes waren voor de flipperkast. Spelletjes aan tafel, zoals Rummikub, terwijl ergens in de verte barbecues aan gingen.
Zelfs de supermarkt duikt weer op. Jan had net zijn eerste jaar Franse les gehad, en probeerde nieuwsgierig zijn eerste woordjes uit. Niet vlekkeloos, waarschijnlijk met een rood hoofd, maar wel met dat trotse gevoel dat vakantie altijd oproept.
Jeu de boules en alexandra met de laatste a
En dan is er Alexandrá. Met nadruk op die laatste A, zoals Jan het zich herinnert. Een Franse campingliefde, ongeveer even oud, en in zijn geheugen nog steeds opvallend helder. Niet vaag of mistig, maar als een foto die nooit verkleurt.
Ze spraken elkaars taal nauwelijks. Engels hielp al helemaal niet, want dat was toen op Franse campings nog geen vanzelfsprekendheid. Dus werd het gebaren, lachen, kijken, herhalen. En elke ontmoeting begon met iets dat voor haar normaal was.
Drie zoenen die alles net iets groter maakten
In Frankrijk begroet je elkaar vaak met drie zoenen. Voor Alexandrá was het gewoon een welkom. Voor een Volendamse puber was het een klein wonder. Jan schrijft dat hij het zó fantastisch vond dat hij haar het liefst drie keer per dag “voor het eerst” wilde tegenkomen.
Overdag trokken ze met een groep jongeren op, gingen zwemmen en hingen rond op de camping zoals vakantievrienden dat doen. En daar zit ook de kern van het verhaal: hoe intens zo’n korte tijd kan voelen als je jong bent en alles nieuw is.
De campingdisco en het lied dat alles bewaart
Elke avond was er disco op de camping. En elke avond eindigde die met hetzelfde nummer: ‘Angel Eyes’ van Wet Wet Wet. Dat lied was in 1988 een hit en werd op campings gebruikt als afsluiter, het moment waarop mensen nog één keer dicht bij elkaar kwamen.
Schuifelen, zoals het toen heette. Voor Jan, die zichzelf omschrijft als een boerenjongen uit Volendam, was dat normaal gesproken niet iets wat vanzelf ging. Maar in de wereld van Alexandrá leek het allemaal eenvoudig. Dus gaf hij zich eraan over.
Lamme benen en hopen dat een lied een uur duurt
Wie ooit zijn eerste echte vakantieslow heeft meegemaakt, snapt wat hij bedoelt. Armen om je heen, de vloer die beweegt als een zee, en dat vreemde gevoel dat je tegelijk dapper en doodzenuwachtig bent. Jan herinnert zich lamme benen en een innige draai.
En vooral die ene gedachte: als dit nummer nou maar langer duurt. Niet drie minuten, maar een uur. Omdat je ergens aanvoelt dat zo’n moment niet oneindig is, ook al wil je op die leeftijd nog geloven dat alles gewoon doorgaat.
Waarom geur en muziek je harder raken dan je denkt
Jan zocht later op hoe het kan dat geuren en muziek zulke directe deuren openen naar vroeger. Die herinneringstrekker heeft een naam: olfactorisch geheugen. Geur is in je brein direct verbonden aan het limbisch systeem, het gebied dat emoties en herinneringen aanstuurt.
Hij vindt het eigenlijk jammer dat er een wetenschappelijke verklaring voor bestaat, omdat het de magie een beetje ontmantelt. Tegelijk maakt het zijn ervaring herkenbaar: één snuf dennenlucht of een paar akkoorden van Wet Wet Wet, en je staat weer daar.
Toen was weg ook echt weg
Het meest melancholische detail komt pas daarna. Want waar je nu alles kunt vastleggen, delen en terugvinden, was dat in 1988 anders. Geen internet, geen mobiele telefoons, geen social media. Geen snelle “voeg me toe” of “stuur even je nummer”.
Dus na die laatste avond, dat laatste ‘Angel Eyes’ en die laatste drie zoenen, zagen ze elkaar nooit meer. Geen ruzie, geen drama, gewoon: zomer voorbij. En juist omdat het zo definitief was, blijft het moment bestaan in zijn hoofd.
Een herinnering die af en toe terugloopt op repeat
Vandaag de dag hoeft Jan alleen maar die droge dennengeur te ruiken, of dat ene lied te horen, en Alexandrá komt weer langs. Niet als spijt, maar als een warm bewijs dat sommige vakanties je een stukje vormen, zelfs als ze maar kort duren.
Het is ook een mooie reminder voor iedereen die nu op vakantie is: je hebt niet altijd door welke kleine dingen later groot blijken. Herken jij zo’n lied of geur die je direct terugbrengt? Laat het weten op onze social media.
Bron: 100pmagazine.nl
