Je merkt het meteen wanneer The Voice of Holland weer op televisie verschijnt. De comeback voelt beladen, intens en allesbehalve vrijblijvend. Tijdens de eerste uitzending zat televisiekijkend Nederland massaal voor de buis.
Niet alleen uit nieuwsgierigheid naar nieuw zangtalent, maar ook omdat het programma nog altijd onder een vergrootglas ligt. De meningen vliegen je om de oren. Enthousiasme en wantrouwen bestaan naast elkaar. Juist die spanning maakt deze terugkeer zo opvallend en nieuwswaardig.
De makers wisten vooraf dat dit geen gewone seizoensstart zou worden. Alles wordt bekeken, gewogen en besproken. Elk detail telt. Dat geldt ook voor de rol van de presentator, die nu misschien wel belangrijker is dan ooit. Edson da Graça staat midden in dat krachtenveld en laat zich openlijk uit over de reacties die het programma losmaakt.
Edson da Graça reageert scherp op kritiek
Edson neemt geen blad voor de mond wanneer het gesprek op kritiek komt. Hij erkent dat niet iedereen staat te juichen bij de terugkeer van het programma. Dat lijkt hem echter niet te deren. “Zuurpruimen moeten er ook zijn. Als er geen slecht is, is er ook geen goed”, zegt hij vastberaden. Je hoort daarin geen defensieve toon, maar juist acceptatie. Volgens Edson mag iedereen zijn mening hebben, zolang het gesprek maar open blijft.
Hij benadrukt dat de focus voor hem en het team ligt op het maken van het programma. Ze kijken niet constant over hun schouder. “Iedereen mag er wat van vinden, maar wij richten ons op het maken van het programma. We hopen dat er heel veel mensen naar kijken en dat is het geval”, stelt hij. Die woorden klinken zelfverzekerd. Tegelijkertijd voel je dat hij zich bewust is van de gevoeligheid van deze comeback.
De schaduw van het verleden blijft voelbaar
De terugkeer van The Voice staat niet los van wat er eerder is gebeurd. Dat verleden blijft aanwezig, hoezeer de makers ook vooruit willen kijken. De publieke discussie wordt opnieuw aangezwengeld door Tim Hofman, die met zijn podcast This Was The Voice dieper ingaat op de misstanden rond het programma. Daarin krijgen slachtoffers opnieuw een stem en worden oude wonden opengelegd.
Edson reageert daar opvallend rustig op. Hij ziet geen directe botsing tussen zijn werk en dat van Hofman. “Tim Hofman heeft zijn eigen timing. Dat staat los van wat wij aan het doen zijn”, zegt hij. Volgens Edson heeft iedereen zijn eigen rol. De een maakt televisie, de ander onderzoekt en bevraagt. Dat hoeft elkaar niet te bijten, vindt hij.
Ruimte voor slachtoffers blijft noodzakelijk
Wat opvalt, is dat Edson expliciet erkent hoe belangrijk het is dat slachtoffers hun verhaal kunnen doen. Daar spreekt geen defensiviteit uit, maar begrip. “Hij geeft de slachtoffers een podium om zichzelf te uiten en dat moet er ook gewoon zijn”, zegt hij over Hofman. Die uitspraak is veelzeggend. Het laat zien dat de makers niet doen alsof het verleden niet bestaat.
Tegelijkertijd kiest Edson ervoor om zich te richten op het hier en nu. Op de kandidaten. Op de muziek. Op het maken van televisie die verbindt in plaats van verdeelt. Dat is een lastige balans, maar wel een bewuste keuze. Je voelt dat hij probeert beide werelden naast elkaar te laten bestaan, zonder het ene het andere te laten overschaduwen.
Verwachtingen voor het nieuwe seizoen
Ondanks alle discussies draait het programma uiteindelijk om muziek en talent. En daarover is Edson uitgesproken optimistisch. Hij belooft kijkers verrassingen die ze niet zien aankomen. Volgens hem zijn er meerdere momenten dit seizoen waarop je thuis echt op het puntje van je stoel zit. “Er gaan zeker vier, vijf momenten zijn dat de kijkers omver geblazen worden”, voorspelt hij.
Die uitspraak wekt nieuwsgierigheid. Wat gaat er gebeuren. Gaat het om uitzonderlijke stemmen, emotionele verhalen of onverwachte wendingen. Edson laat daar bewust weinig over los. Juist dat mysterie lijkt onderdeel van de strategie. De aandacht vasthouden. Niet door controverse, maar door inhoud.
Een programma dat opnieuw moet bewijzen
Je voelt dat The Voice of Holland zich in een unieke positie bevindt. Het programma is terug, maar moet zichzelf opnieuw uitvinden. Vertrouwen moet worden herwonnen. Dat gaat niet in één aflevering. Niet met één goed moment. Het is een proces. Elke uitzending telt. Elke reactie doet ertoe.
Edson da Graça lijkt zich daarvan bewust. Hij staat zichtbaar stevig in zijn schoenen, maar bagatelliseert niets. Hij erkent kritiek, laat ruimte voor andere geluiden en blijft tegelijkertijd trouw aan zijn rol. Dat maakt hem een belangrijk gezicht in deze nieuwe fase van het programma.
De kijker beslist uiteindelijk
Uiteindelijk ben jij degene die bepaalt wat deze comeback waard is. Blijf je kijken. Haak je af. Geef je het programma een nieuwe kans. De cijfers laten zien dat de belangstelling groot is. Of dat zo blijft, zal de komende weken blijken. The Voice of Holland is terug, maar het gesprek eromheen is nog lang niet voorbij.
