Het gemis van René Karst voel je nog steeds in het hart van de Nederlandse feestcultuur. Nu carnaval opnieuw losbarst, hangt er naast confetti en polonaises ook een sluier van emotie. Voor collega’s, vrienden en fans is dit de eerste feestperiode zonder de volkszanger die jarenlang het geluid van menig feesttent bepaalde. Je merkt dat de lach en de traan dit jaar dichter bij elkaar liggen dan ooit.
Waar normaal gesproken alleen uitbundigheid overheerst, klinkt nu ook stilte tussen de tonen. Het plotselinge overlijden van René Karst hakte diep in Nederland. Vooral binnen het carnaval voelt het alsof er een vaste waarde ontbreekt. Toch blijft zijn muziek klinken, alsof hij er nog altijd een beetje bij is.
Een dubbel gevoel tijdens carnaval
Voor Stef Ekkel is deze periode extra beladen. Hij stond jarenlang zij aan zij met René op talloze podia. Tijdens carnaval komt alles samen. “Dit blijft zo dubbel en ik heb al veel gesprekken gehad. Voor mij is hij er nog steeds. Ik zie ons hier nog zo vorig jaar samen staan”, vertelt Stef openhartig.
Het is een onwerkelijk gevoel voor de zanger. “Hij is inmiddels alweer ruim twee maanden weg.” Die woorden komen binnen. Je voelt hoe snel de tijd gaat en tegelijk hoe vers het verlies nog is. Carnaval draait om samen vieren, maar dit jaar is er een lege plek op het podium die niet wordt ingevuld.
Liever te dik in de kist blijft klinken
Samen brachten Stef Ekkel en René Karst het populaire nummer Liever te dik in de kist uit. Het groeide uit tot een feestklassieker die in geen enkele feesttent ontbreekt. Stef blijft het nummer zingen, ook nu René er niet meer is.
“Ik heb natuurlijk met René zo veel dingen gedaan. Dat blijft.” Met die woorden maakt Stef duidelijk dat muziek sterker is dan het gemis. Het lied is niet alleen een hit, maar ook een herinnering. Elke keer dat het refrein wordt ingezet, denk je automatisch terug aan de momenten waarop zij samen het podium deelden.
Dat maakt het optreden tegelijk zwaar en bijzonder. Het publiek zingt luidkeels mee. De energie is er nog altijd. Alleen voelt het anders.
Een plotseling afscheid dat niemand zag aankomen
René Karst overleed onverwacht op 59 jarige leeftijd aan een hartstilstand. Het nieuws sloeg in als een bom. Hij stond op het punt om in De Tamboer te beginnen aan zijn nieuwe theatertournee. De show droeg de veelzeggende titel De Afterparty.
Die tournee had een feestelijk karakter moeten krijgen. René had zelfs een groot exemplaar laten maken van zijn kenmerkende groene bril. Het was een symbool van zijn energie en zijn unieke uitstraling. Volgens zijn management hangt die bril nu in het theater bij het afscheid. Dat beeld zegt alles. Het feest werd een herinnering.
Je beseft hoe fragiel het leven kan zijn. De plannen lagen klaar. Het publiek wachtte. En ineens stond alles stil.
Vriendschap voorbij het podium
De band tussen Stef Ekkel en René Karst ging verder dan alleen muziek. Ze deelden podia, reizen en ontelbare feestavonden. Je merkt aan Stef dat het verlies hem persoonlijk raakt. Hij spreekt niet alleen als collega, maar als vriend.
Carnaval brengt herinneringen terug. Beelden van samen zingen, lachen en het publiek opzwepen. Dat maakt deze dagen extra zwaar. Toch kiest Stef ervoor om door te gaan. Niet uit plicht, maar uit eerbetoon.
Zijn optredens zijn nu meer dan een show. Ze zijn een ode aan een man die het feestleven kleur gaf.
Carnaval met een lach en een traan
Het eerste carnaval zonder René Karst voelt anders. Je merkt dat collega’s elkaar opzoeken en herinneringen delen. Achter de schermen wordt veel gesproken. Er is steun en verbondenheid. Dat tekent de hechte wereld van het Nederlandstalige feestcircuit.
Tegelijkertijd klinkt zijn muziek harder dan ooit. Alsof iedereen wil laten horen dat hij niet wordt vergeten. Het publiek viert, zingt en proost. Maar in de blikken van zijn vrienden zie je dat het gemis blijft.
Stef Ekkel vat het gevoel samen zonder grote woorden. Het is dubbel. Het is wennen. Maar de muziek gaat door.
Een blijvende erfenis in het feestcircuit
René Karst laat een nalatenschap achter die verder reikt dan één seizoen. Zijn nummers blijven onderdeel van carnaval, van kroegen en van feesttenten. Je hoort zijn stem en denkt terug aan zijn lach.
Voor artiesten als Stef Ekkel is het duidelijk dat zijn invloed blijft bestaan. De liedjes blijven gezongen worden. De herinneringen blijven verteld worden. Het publiek blijft meezingen.
Dit carnaval laat zien hoe sterk muziek kan verbinden. Zelfs wanneer iemand er niet meer is, kan zijn stem nog steeds de sfeer bepalen. En juist daarin schuilt misschien wel de grootste troost.
