Di-rect heeft de Edison Pop Oeuvreprijs van dit jaar in de wacht gesleept. Tijdens het Edison-gala in het AFAS Theater in Leusden namen de bandleden de award in ontvangst, als bekroning op een carrière die inmiddels een kwart eeuw omspant.
De jury noemt Di-rect een band die zich in 25 jaar heeft ontwikkeld tot “een toonaangevend instituut binnen de Nederlandse popmuziek”. Daarbij, zo klinkt het, is ieder bandlid een onmisbare schakel in het verhaal dat al sinds het einde van de jaren negentig wordt geschreven.
Van doorbraak tot blijver
Di-rect werd opgericht in 1999 en brak in 2001 breed door met de single Just The Way I Do. In die periode was Tim Akkerman nog de leadzanger, en stond de band bekend om een energieke, toegankelijke rocksound.
De jaren erna groeide Di-rect uit tot een vaste naam op Nederlandse podia en festivals, maar de grootste test kwam toen Akkerman aangaf te willen stoppen. Het was een moment waarop veel bands wankelen—of stilvallen.
Een nieuwe zanger, een nieuwe koers
Na het vertrek van Akkerman ging Di-rect op zoek naar een opvolger via een tv-programma. Uiteindelijk werd Marcel Veenendaal gekozen als nieuwe frontman, een wissel die de band niet alleen voortzette, maar ook een duidelijke artistieke draai gaf.
Met Veenendaal aan het roer veranderde het geluid en de ambitie. Di-rect ontwikkelde zich verder dan de vroege rockbandstatus en liet horen dat een personele wissel niet per se een breuk hoeft te zijn, maar ook een doorstart kan betekenen.
Emotie op het podium
Bij de uitreiking liet Veenendaal merken dat de prijs binnenkomt. Hij verwees naar de hoogte- en dieptepunten die bij een carrière van decennia horen, en naar het feit dat de band na al die jaren nog altijd relevant weet te blijven.
Ook haalde hij een droom aan die voor veel Nederlandse acts bijna mythisch is: ooit spelen in De Kuip. Di-rect maakte die ambitie waar en kijkt nu terug op een route vol pieken, zijpaden en doorzettingsvermogen.
‘Kakkerlakken’ met een lange adem
Veenendaal zette de toon met een knipoog door te grappen dat Di-rect “de kakkerlakken van de Nederlandse muziekindustrie” zijn. Niet omdat het een vies imago zou zijn, maar vanwege de hardnekkigheid: blijven bestaan, blijven doorgaan.
Die opmerking vat in één zin samen waarom zo’n oeuvreprijs logisch voelt. Di-rect is niet alleen lang actief, maar wist zich ook steeds opnieuw uit te vinden, zonder de bandidentiteit kwijt te raken.
Dit waren de andere winnaars
De avond draaide natuurlijk niet alleen om Di-rect. In de categorie rock ging de Edison naar Kensington, een band die—net als Di-rect—een periode doormaakte waarin een wissel van zanger een nieuw hoofdstuk inluidde.
De prijs voor beste single ging naar Frenna met ZAAZAA. Daarmee werd opnieuw zichtbaar hoe breed de Edison Pop-uitreiking tegenwoordig is: van pop en rock tot hiphop en dance, met ruimte voor zowel gevestigde namen als nieuwe gezichten.
Albumprijzen en opvallende momenten
Roxy Dekker was genomineerd voor het beste album, net als Kensington, maar die award ging naar Sef met Lieve monsters. Daarmee werd een plaat bekroond die de afgelopen tijd veel aandacht kreeg binnen het Nederlandse muzieklandschap.
Dekker ging echter niet met lege handen naar huis: zij won de Edison in de categorie pop. Na haar eerdere succes bij de 3FM Awards vorige week, onderstreept deze Edison dat haar jaar nu al stevig op gang is.
Roxy Dekker: ‘Ik had het niet verwacht’
Bij het in ontvangst nemen van haar prijs reageerde Roxy Dekker zichtbaar verrast. Ze zei niet goed te weten wat ze moest zeggen, juist omdat ze het niet zag aankomen—een reactie die haar optreden extra oprecht maakte.
Voor haar betekent de erkenning meer dan alleen een trofee: ze benadrukte dat ze zich door dit soort prijzen “een credible artiest” mag noemen. Het is een zin die past bij een jonge act die snel groeit en serieus genomen wil worden.
Samuel Welten pakt dubbel
Opvallend was ook de prestatie van Samuel Welten. De 19-jarige won in twee categorieën: Hollands én beste nieuwkomer. Daarmee zette hij zichzelf in één klap stevig op de kaart bij het grote publiek.
Dubbel winnen is bij dit soort uitreikingen nooit vanzelfsprekend, zeker niet voor een nieuw gezicht. Het zegt iets over momentum: een artiest die op het juiste moment opvalt, én door vakgenoten en jury’s wordt gezien.
Van dance tot alternative: brede oogst
Andere Edisons gingen naar Afrojack (dance), Bente (Nederlandstalig), Cho (hiphop) en Froukje & S10 (alternative). Het laat zien hoe uiteenlopend de Nederlandse muziekscene momenteel is, met verschillende stromingen naast elkaar.
Juist die breedte maakt de Edison Pop-uitreiking interessant: het is niet één stijl die domineert, maar een verzameling van scenes die elkaar beïnvloeden, publiek delen en soms juist totaal verschillende werelden bedienen.
Wat zegt deze editie over de Nederlandse pop?
De Oeuvreprijs voor Di-rect voelt als erkenning voor volhouden én vernieuwen. Een band die ooit als jonge rockact begon, staat nu symbool voor een hele generatie Nederlandse popmuziek die volwassen werd, maar niet uitdoofde.
Tegelijk laat de winnaarslijst zien dat er continu nieuwe stemmen opstaan. Van Roxy Dekker tot Samuel Welten: de top is niet alleen gevuld met veteranen. Er is doorstroming, en dat houdt de boel levendig.
Praat mee
Welke winnaar springt er voor jou uit: Di-rect met de Oeuvreprijs, Roxy Dekker in pop, of Frenna met de beste single? En mis je iemand tussen de winnaars die volgens jou óók een Edison had moeten pakken?
Laat het vooral weten en meng je in de discussie op onze sociale media. We zijn benieuwd of jij het eens bent met de jury—of dat je juist een heel andere lijst in je hoofd hebt.
