De terugkeer van The Voice of Holland markeert voor jou een moment waarop emoties, professionele verantwoordelijkheid en persoonlijke groei samenkomen. Chantal Janzen vertelt hoe blij ze is dat het programma eindelijk weer op televisie te zien zal zijn, maar benadrukt tegelijk hoe beladen de terugkeer voelt.
De misstanden die in 2022 aan het licht kwamen, hebben diepe sporen achtergelaten. Je merkt dat Chantal zich bewust is van die geschiedenis en zich tegelijkertijd inzet om het vertrouwen van kijkers terug te winnen. Haar woorden laten zien hoe groot de impact was en hoe zorgvuldig de makers nu met het format omgaan.
Een programma dat beschadigd werd door misstappen achter de schermen
Chantal vertelt dat de sfeer tijdens de huidige opnames fijn en positief voelt. Ze wil echter benadrukken dat ook eerdere seizoenen voor haar en Martijn Krabbé prettig waren om te maken. Volgens haar is het beeld alsof er vroeger geen fijne werksfeer was, niet juist. De schok van vier jaar geleden kwam daardoor bij haar net zo hard binnen als bij het publiek. Je voelt dat die periode nog steeds doorwerkt in de manier waarop ze het programma bekijkt. Ze noemt het pijnlijk dat een kleine groep mensen zoveel schade kon aanrichten aan een format waar veel mensen met goede intenties aan werkten.
Tijdens de opnames voelde Chantal soms boosheid opkomen. Ze vertelt dat vooral de gedachte dat jonge kandidaten kwetsbaar zijn zwaar woog. Ze vraagt zich oprecht af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zulke talentvolle deelnemers verkeerd te benaderen. Volgens haar is het belangrijk om te benoemen dat het merendeel van het team het programma altijd met liefde en zorg maakte. Haar woorden onderstrepen de frustratie bij iedereen die jarenlang met trots aan The Voice werkte.
De timing van de terugkeer voelt voor haar als de juiste keuze
De rentree van de show komt volgens Chantal op een goed moment. Ze geeft aan dat een eerdere terugkeer niet respectvol was geweest richting de betrokken slachtoffers. Nu er voldoende tijd overheen is gegaan, voelt het volgens haar beter om het format een nieuwe kans te geven. Ze begrijpt dat kijkers nog altijd kritisch zijn, maar voelt ook dat er ruimte ontstaat voor een frisse start. Deze benadering maakt duidelijk dat de makers veel waarde hechten aan herstel van vertrouwen en veiligheid.
Wat betreft het succes van het format blijft Chantal overtuigd van de kracht van The Voice. Ze vertelt dat het programma een unieke plek inneemt, juist omdat uiterlijk geen rol speelt tijdens de audities. Je kijkt naar een wereld waarin alleen de stem telt en waarin coaches puur reageren op talent. Volgens haar is dat precies waarom mensen thuis zo intens meeleven. De draaiende stoelen zorgen voor spanning, herkenning en emotie, waardoor kijkers iedere aflevering opnieuw betrokken blijven.
Een nieuwe dynamiek door samenwerking met Edson da Graça
Omdat Martijn Krabbé door ziekte niet beschikbaar is, kreeg Chantal de kans om mee te denken over een nieuwe presentator. Ze koos bewust voor Edson da Graça. Zijn energie, vriendelijkheid en vakmanschap gaven haar meteen vertrouwen. Ze vertelt dat ze het belangrijk vindt om nieuw talent de kans te geven en dat Edson precies de juiste aanvulling vormt. Edson zelf noemt de samenwerking een bijzonder voorrecht. Hij voelt zich gesteund doordat hij naast iemand staat die The Voice door en door kent.
Hij benadrukt dat het format nooit het probleem was. De kracht van de show blijft overeind. Wel vertelt hij dat er nu duidelijk aandacht is voor veiligheid van kandidaten, zonder dat het krampachtig wordt. Volgens hem hoeven normale mensen zich niet aangesproken te voelen door regels die vanzelfsprekend zijn. Je merkt dat hij vertrouwen heeft in de nieuwe koers van het programma. De nieuwe coaches, waaronder Suzan & Freek, Ilse DeLange, Willie Wartaal en Dinand Woesthoff, geven het seizoen bovendien een frisse uitstraling.
Chantal over kwetsbaarheid, emoties en haar veranderde kijk op het leven
Naast haar werk als presentatrice spreekt Chantal ook openhartig over haar persoonlijke ontwikkeling. Ze vertelt dat ze vroeger grote emoties op het werk vaak wegstopte. Ze wilde professioneel blijven en voelde soms dat ze zich sterker moest voordoen. Privé was ze juist altijd emotioneel en intens betrokken bij haar gezin. Juist die combinatie zorgde voor een spanning waar ze nu anders mee omgaat.
Ze merkt dat ze de laatste tijd gevoeliger is voor gebeurtenissen om haar heen. De gezondheid van dierbaren en andere nare berichten raken haar dieper dan voorheen. Ze vertelt dat ze soms zomaar in tranen uitbarst, zelfs bij iets kleins zoals haar kind dat tijdens zwemles een hindernis overwint. Volgens haar heeft die openheid haar leven kleurrijker gemaakt. Emoties binnenlaten geeft rust, maar maakt haar ook kwetsbaarder.
Ze vertelt dat ze vroeger een pantser optrok, maar dat nu minder doet. Ze wil zeggen wat ze voelt, juist omdat eerlijkheid haar sterker maakt. Soms staat ze zelfs op haar werk te huilen en vindt dat helemaal niet erg. Haar man zegt dat ze de wereld niet hoeft te redden, maar daar luistert ze niet altijd naar. Ze richt zich nu vooral op haar eigen wereld en de mensen die daar belangrijk in zijn. Als iemand haar tegenwoordig vraagt hoe het gaat, antwoordt ze eerlijk dat het leven weleens leuker was.
