De eerste beelden van de documentaire Ferry Lost zorgen direct voor opschudding. Je ziet een kwetsbare Ferry Doedens, open over zijn worstelingen met drugs en gokken, en dat komt binnen.
Vooral bij Gordon, die de voormalig GTST acteur persoonlijk kent. In De Radio 10 Ochtendshow Gordon & Froukje laat hij zijn emoties de vrije loop. De vraag die boven de markt hangt is pijnlijk en urgent: is hier een noodzakelijke inkijk gegeven of is er een grens overschreden?
De discussie wordt nog scherper wanneer maker Sascha Visser telefonisch aanschuift in de uitzending. Je voelt de spanning in het gesprek. Het gaat niet alleen over televisie maken. Het gaat over verantwoordelijkheid, vriendschap en de dunne lijn tussen eerlijkheid en exploitatie.
Emoties in de studio bij Gordon
Tijdens het telefoongesprek stelt Gordon een directe vraag aan Sascha. “Kan jij mijn emoties voorstellen?”, vraagt hij hoorbaar geraakt. “Dat als ik die beelden zie, dat ik denk van: waarom heb je deze documentaire gemaakt?” De woorden hangen even in de lucht. Je merkt dat het geen mediatruc is, maar oprechte zorg.
Sascha reageert begripvol. Hij zegt dat hij zich dat “heel goed kan voorstellen” en dat hij zelf ook met die vraag heeft geworsteld. Als maker voelde hij de verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd wilde hij een eerlijk verhaal vertellen. Dat spanningsveld staat centraal in het hele gesprek. Je hoort twee mensen die allebei het beste willen, maar anders kijken naar wat dat betekent.
Het begin van Ferry Lost
Sascha legt uit hoe het idee voor de documentaire ontstond. “Het ontstond toen Yvonne Coldewijer een tijd geleden een (…) foto plaatste van Ferry. Daar schrok ik ook van, want ik ken Ferry ook persoonlijk – niet heel goed, maar ik kende hem wel – en toen ben ik met zijn management in gesprek gegaan.” Dat moment bleek de aanzet voor een traject dat uiteindelijk uitmondde in Ferry Lost.
Het oorspronkelijke plan was om Ferry twaalf maanden te volgen. Dat klinkt als een langdurig en zorgvuldig proces. Toch werd de productie twee keer uitgesteld. Volgens Sascha bleek dat de documentaire in eerste instantie te oppervlakkig bleef. Hij wilde verder gaan dan een simpel portret. Hij wilde de echte lagen tonen.
Had Ferry beschermd moeten worden?
Gordon stelt daarna een vraag die veel kijkers waarschijnlijk ook bezighoudt. “Had jij deze jongen niet in bescherming moeten nemen als documentairemaker bij het filmen in de loop van die documentaire?” Hij voegt eraan toe dat je ziet dat iemand “lost is.” Het is een scherpe formulering die direct naar de kern gaat.
Sascha verdedigt zijn keuze door te benadrukken dat Ferry zelf meewerkte en openheid wilde geven. Hij stelt dat het belangrijk is om ook moeilijke verhalen te tonen. Tegelijkertijd blijft Gordon kritisch. “Ik denk zelf dat je een grens bent overgegaan.” Dat oordeel laat weinig ruimte voor twijfel. Je voelt hoe persoonlijk dit onderwerp voor hem is.
De schaduw van het verleden
Om de documentaire goed te begrijpen, moet je terug naar 2015. Toen ging het mis in het leven van Ferry Doedens. Hij was succesvol in Goede Tijden Slechte Tijden, maar raakte verslaafd aan cocaïne. Dat leidde uiteindelijk tot zijn vertrek uit de populaire serie. In de trailer van Ferry Lost zegt hij zelf: “Tien jaar geleden had ik natuurlijk een cokeprobleem en heb ik alles erdoorheen gesnoven.”
Die periode liet diepe sporen na. Zijn carrière kreeg een knauw en zijn privéleven werd onrustig. De documentaire laat zien dat de problemen niet volledig tot het verleden behoren. Dat maakt het verhaal confronterend. Je kijkt niet naar een afgerond hoofdstuk, maar naar een proces dat nog gaande is.
Nieuwe zorgen rond geld en crypto
Naast drugs en gokken speelt ook geld een rol in Ferry Lost. Zijn voormalig manager Christian Looman spreekt in de trailer over “gekke dingen” die gebeuren. Hij vertelt dat Ferry grote bedragen investeerde in crypto en daarmee veel geld verloor. “Hij heeft crypto niet in de macht, crypto heeft hem in de macht”, zegt Christian.
Ferry bevestigt dat hij forse verliezen heeft geleden. “Misschien wel 50.000 euro.” Toch klinkt er ook hardnekkige hoop in zijn woorden. “Met deze munt zit ik wel goed.” Dat zinnetje vat de spanning samen. Je ziet iemand die weet dat het mis kan gaan, maar toch blijft geloven in de volgende kans.
Zorgen vanuit de omgeving
In de trailer komen ook vrienden en familie aan het woord. Een goede vriend zegt: “Dan bel ik hem ’s avonds en dan weet ik alweer hoe laat het is. Dan heeft het weer met drugs te maken.” Die uitspraak is rauw en eerlijk. Je hoort geen sensatie, maar vermoeidheid en bezorgdheid.
Dat maakt de documentaire extra beladen. Het gaat niet alleen om een bekende Nederlander die worstelt. Het gaat om een netwerk van mensen die meeleven en soms machteloos toekijken. Juist dat aspect roept de vraag op of publieke openheid helpt of juist extra druk legt.
Grens tussen journalistiek en bescherming
De kern van de discussie draait om verantwoordelijkheid. Wanneer is het tonen van de waarheid waardevol en wanneer wordt het schadelijk? Gordon ziet een risico dat de documentaire Ferry kwetsbaarder maakt. Sascha ziet een kans om een eerlijk verhaal te vertellen dat misschien ook anderen helpt.
Je merkt dat beide standpunten begrijpelijk zijn. De mediawereld is geen zwart wit domein. Documentaires kunnen bewustwording creëren, maar ook pijn blootleggen. Ferry Lost zet die spanning op scherp. Het gesprek in De Radio 10 Ochtendshow laat zien hoe ingewikkeld die afweging is.
Wat betekent dit voor Ferry?
Uiteindelijk draait alles om Ferry Doedens zelf. Hij kiest ervoor om zijn verhaal te delen. Dat vergt moed. Tegelijkertijd toont de documentaire dat zijn strijd nog niet voorbij is. Je kijkt naar iemand die vecht met verslaving, geldzorgen en verwachtingen van buitenaf.
Of Ferry Lost hem helpt of schaadt, zal de tijd leren. Wat vaststaat is dat het gesprek over grenzen in documentaires hiermee opnieuw is geopend. Gordon verwoordt de twijfel hardop. Sascha verdedigt zijn intenties. En jij als kijker blijft achter met een ongemakkelijke, maar belangrijke vraag over hoe ver je mag gaan om de waarheid te tonen.
