Jim Bakkum zit midden in een periode die tegelijkertijd vertrouwd en spannend voelt: de allerlaatste voorbereidingen voor zijn laatste optreden in Stoornis of my life. Voor het publiek is het een feestelijke afsluiter van een razend populaire voorstelling, voor Jim zelf voelt het vooral als het dichtdoen van een deur waar hij maandenlang met volle vaart doorheen is gelopen.
De musicalacteur vertelt dat hij al bij het lezen van het materiaal verkocht was. Hij wist meteen: dit wil ik doen. Toch had hij niet zien aankomen hoe groot het succes uiteindelijk zou worden, met lovende reacties en lange wachtlijsten die maar bleven oplopen.
Een rol die meteen raak was
Wie Jim de afgelopen tijd op het podium zag, merkte hoe comfortabel hij in de wereld van Stoornis of my life stond. Volgens hem begon dat gevoel al bij de eerste kennismaking met het stuk: de humor, het tempo en de toon klopten simpelweg.
Dat betekent natuurlijk niet dat je vooraf kunt voorspellen hoe een productie gaat landen. Jim rekende op een goede voorstelling, maar dat de show zó geliefd zou worden bij publiek én pers, noemt hij nog altijd behoorlijk bizar—in de beste zin.
Meer succes dan verwacht
In gesprek met RTL Boulevard blikt Jim terug op de golf aan enthousiasme die de show heeft losgemaakt. Recensies waren sterk, kaarten gingen hard, en wie te laat was, belandde op een wachtlijst die soms langer voelde dan je agenda lief is.
Voor een acteur is dat een luxeprobleem, maar ook een bijzonder moment: je merkt dat je onderdeel bent van iets dat mensen echt raakt. Niet omdat het zwaar is, maar juist omdat het licht, scherp en herkenbaar durft te zijn.
Vanaf september in het systeem
Het ironische aan theater is dat het tijdelijk is, terwijl je er in je hoofd en lijf juist volledig in gaat wonen. Jim benadrukt dat ze vanaf september aan de show hebben gewerkt, tot het bijna een dagelijkse routine werd: tekst, timing, energie.
Zo’n voorstelling zit op een gegeven moment letterlijk in je spieren. Je weet wanneer een blik genoeg is, wanneer het publiek net wat extra ruimte nodig heeft om te lachen, en wanneer je collega’s op je rekenen in het ritme van een scène.
Op tour met Bettina, afscheid van de musicalvloer
Alsof het einde van deze productie nog niet genoeg overgang is, staat er voor Jim ook iets nieuws klaar: hij gaat op tour met zijn vrouw Bettina. Dat betekent automatisch dat hij met Stoornis of my life afzwaait en een hoofdstuk afsluit.
Het is geen dramatisch afscheid met dichtslaande deuren, eerder het soort wissel dat hoort bij een carrière waarin je steeds opnieuw instapt, je ergens volledig in onderdompelt en daarna weer door moet—hoe leuk het ook was.
Relativeren en doorpakken
Jim vertelt dat hij tegenwoordig beter kan relativeren. Waar een afscheid vroeger misschien langer bleef hangen, lukt het hem nu sneller om de knop om te zetten richting een volgende klus. Dat klinkt nuchter, maar ook gezond.
Tegelijkertijd wil hij de laatste show niet afraffelen of ‘gewoon’ laten gebeuren. Juist omdat hij weet hoe snel een periode voorbijschiet, is hij van plan om de finale bewust te spelen en het moment echt binnen te laten komen.
Een groep om niet te vergeten
Wat hem het meest bijblijft, is de cast en crew. Jim noemt het één van de fijnste, leukste en grappigste groepen waarmee hij ooit gewerkt heeft. Iedereen zat er bovenop, met scherpte en plezier—een combinatie die je niet overal treft.
En dan is er nog het gevoel van dankbaarheid: dat je in een productie mag staan waar zoveel mensen van houden. Voor Jim is dat niet vanzelfsprekend, juist omdat je weet hoe grillig theater kan zijn.
Spelen met Alex Klaasen als ‘cadeautje’
Een speciaal onderdeel van deze periode was het samenspel met Alex Klaasen. Jim noemt Alex al lange tijd een professioneel voorbeeld. Iemand naar wie hij keek, nog voordat ze samen elke dag tegenover elkaar zouden staan op het podium.
Die dagelijkse samenwerking voelde voor hem als een cadeau: leren door te doen, elkaar aan te scherpen en precies die timing te vinden waarmee een scène gaat sprankelen. Wat hij gaat missen? Eigenlijk alles, zegt hij eerlijk.
De laatste show: bewust, scherp en met volle aandacht
Nu het einde in zicht is, telt elke voorstelling net iets zwaarder. Niet omdat het verdrietig moet zijn, maar omdat het bijzonder is. Eén laatste keer dat samenspel, die zaal, die lach op precies dat moment.
Jim wil Stoornis of my life spectaculair afsluiten, zoals het hoort bij een show die zo breed werd omarmd. En daarna: door naar het volgende avontuur, met alles wat hij meeneemt uit deze periode.
Wat vind jij: moet Jim Bakkum vaker dit soort komische, scherpe producties doen? Laat het weten in de reacties op onze sociale media.
Bron: shownieuws.nl
