Je merkt dat bepaalde plekken in je leven meer zijn dan alleen een adres op de kaart, vooral wanneer een vertrouwde routine onverwacht wegvalt.
Voor Frans Bauer en zijn vrouw Mariska voelt het verdwijnen van hun vaste afhaalchinees dan ook als een klein maar betekenisvol verlies. De sluiting raakt het stel meer dan je aan de buitenkant zou denken, juist omdat hun bezoekjes aan het restaurant jarenlang deel uitmaakten van hun drukke en hectische leven.
De vaste geur van versgebakken bami, de zekerheid van een warme rijsttafel en het gemak waarmee hun bestelling altijd klaarstond, vormden een herkenbaar ritueel dat nu abrupt tot stilstand is gekomen. Terwijl veel inwoners van Fijnaart er waarschijnlijk geen moment bij stilstaan, ervaart de familie Bauer iets wat ze bijna kunnen omschrijven als culinair verdriet, en dat gevoel groeit met de dag omdat een opvolger voorlopig nog niet in zicht lijkt.
Het vaste adres is verdwenen en daarmee ook een belangrijk stukje van hun routine
Volgens Frans is de situatie inmiddels duidelijk: “De Chinees is gewoon echt weg.” Je begrijpt meteen dat het voor hem niet alleen gaat om een restaurant dat sluit, maar ook om de gezelligheid en de vertrouwdheid die daarbij hoorden. De familie Bauer bestelde er jarenlang en kende de medewerkers goed. Het horen van de sluiting voelde voor hen dan ook als het wegvallen van iets dat vanzelfsprekend was geworden. In die wetenschap klinkt zijn opmerking richting Sterren NL veel persoonlijker dan het op het eerste gezicht misschien lijkt. De meesten in het dorp zullen het nauwelijks merken, maar voor Frans en Mariska voelt het als een kleine ingreep in hun dagelijks leven die onverwacht veel impact heeft.
Een opvolger laat op zich wachten en dat zorgt voor onverwachte kopzorgen
Je merkt aan alles dat het stel zich zorgen maakt over de toekomst, want ondanks meerdere sollicitaties is er volgens Frans nog altijd geen opvolger gevonden. Mariska reageert daar direct op door uit te leggen dat ze geen andere Chinees hebben gevonden die dezelfde kwaliteit levert. Dat detail zegt veel over hun loyaliteit aan hun vaste adres, maar ook over hun moeite om hun vertrouwde ritueel elders voort te zetten. Het is duidelijk dat de sluiting van hun favoriete eettent een leegte achterlaat die niet zomaar te vullen is, en dat is precies waarom de zoektocht naar een nieuw Chinees restaurant steeds harder begint te knellen.
De sluiting brengt volgens Frans zelfs bredere gevolgen met zich mee
Frans benadrukt dat het verdwijnen van de afhaalchinees zelfs praktische problemen veroorzaakt, al zegt hij dat met een knipoog. Je ziet hem bijna voor je terwijl hij met lichte humor vertelt hoe hij nu noodgedwongen naar omliggende steden moet rijden voor zijn favoriete gerechten. Hij wijst op meer benzineverbruik, extra slijtage aan zijn banden en zelfs een belasting van het milieu. Door dat luchtige maar veelzeggende commentaar begrijp je dat hij de situatie probeert te relativeren, maar dat er tegelijk een kern van waarheid in schuilt. Voor een gezin dat gewend is aan gemak en structuur voelt elke extra stap immers als een kleine last.
Een oproep die met humor wordt gebracht maar een serieuze lading heeft
Het is typerend voor Frans dat hij zijn boodschap brengt met een glimlach, zelfs wanneer iets hem echt dwarszit. Hij roept Chinese ondernemers op om de handen ineen te slaan en snel een nieuwe zaak te openen. Daarbij noemt hij namen als de Chinese Muur en de Gouden Leeuw, alsof hij op zoek is naar een sprankje hoop dat de vertrouwde gerechten snel weer binnen handbereik zijn. Zijn woorden zijn luchtig en speels, maar ze laten wel zien hoezeer de sluiting van het restaurant hem bezighoudt.
Het gemis komt op een moment waarop Frans juist bewust let op zijn gezondheid
Je kunt je voorstellen dat de sluiting van zijn favoriete afhaaladres extra opvallend voelt omdat Frans zich het afgelopen jaar juist bezighield met een gezondere levensstijl. Hij vertelde in de zomer dat de Chinese rijsttafel voorlopig niet op tafel zou komen. Hij wilde fit en energiek zijn voor de start van zijn theatertour en deed er alles aan om af te vallen. Dat betekende gezonder eten, meer trainen en minder verleidingen toelaten. Hij gaf destijds toe dat hij soms de teugels te ver liet vieren en dat hij daarom bewust terug moest schakelen. Het wegvallen van de Chinees voelde in eerste instantie dus bijna logisch binnen die periode van discipline.
Toch blijft de liefde voor de afhaalchinees bestaan, en dat maakt de sluiting extra zuur
Ondanks zijn tijdelijke dieetpauze hoor je aan alles dat Frans zijn geliefde gerechten nog steeds mist. Het is precies die combinatie van nostalgie, gemak en smaak die ervoor zorgt dat de sluiting hem nu zo raakt. Hij heeft zijn discipline terug, zijn tour afgerond en zijn balans gevonden, maar de vertrouwde plek waar hij zichzelf af en toe mocht trakteren bestaat niet meer. Je begrijpt dus waarom hij nu hoopt dat een nieuwe ondernemer de leegte in het dorp snel komt opvullen.
