John de Bever staat bekend als iemand die zijn emoties niet snel verborgen houdt. En dat geldt ook voor de manier waarop hij terugkijkt op zijn familie. Hoewel de zanger een hechte band had met zijn ouders.
Realiseert hij zich nu dat hij hen in zijn jongere jaren misschien vaker had moeten laten weten hoeveel hij ze waardeerde. In een openhartig gesprek met Weekend vertelt hij over die gevoelens. Van spijt en de bijzondere herinneringen die hem altijd bij zullen blijven.
Waardering komt vaak pas later
Volgens John zag hij de liefde en zorg van zijn ouders lange tijd als vanzelfsprekend. “Vroeger stond ik er niet zo bij stil hoe goed mijn ouders voor me waren. Je weet het natuurlijk wel, alleen zie je dat als vanzelfsprekend. Later ga je meer beseffen en ook waarderen dat deze mensen het allermeest van je houden”, zegt hij. Het is een gevoel dat veel mensen herkennen: pas wanneer de tijd voortschrijdt, groeit het besef hoe bijzonder die ouderlijke steun eigenlijk was.
Meer tijd samen in de laatste jaren
In de laatste jaren van hun leven probeerde John zijn ouders nadrukkelijker te laten merken hoeveel ze voor hem betekenden. “Ik zocht ze bijna dagelijks op en nam mijn vader mee naar Spanje. Dat had ik misschien eerder kunnen doen, al is de kans groot dat mijn vader daar geen behoefte aan had, want toen leefde mijn moeder nog.” Voor John waren die momenten belangrijk, omdat hij zo alsnog de kans kreeg herinneringen te maken die hem dierbaar zijn gebleven.
Omgaan met ziekte en verlies
Zijn moeder kreeg al op 65-jarige leeftijd Alzheimer, iets wat veel impact maakte op de familie. “Ook daarvan denk ik achteraf: misschien had ik wat meer voor haar kunnen doen. Hoewel niemand kan voorspellen wanneer dementie intreedt”, vertelt John. Het maakt zijn gevoelens van spijt extra zwaar, maar tegelijkertijd benadrukt hij hoe waardevol de band met zijn ouders altijd is gebleven. Hun steun gaf hem kracht, ook in de drukke jaren waarin hij voetbal en zang combineerde.
Herinneringen aan sport en muziek
John was de enige jongen in een gezin met drie zusjes en kreeg daardoor vaak net dat beetje extra aandacht. “Ik was erg verwend. Ik voetbalde in België en zong, ik was een gelukskind”, blikt hij terug. Zijn moeder vond het moeilijk om langs de lijn te staan bij zijn zaalvoetbalwedstrijden, omdat John daar bekendstond als een echte vechter. “Zij kon er namelijk niet zo goed tegen als het publiek tegen me tekeerging – ik was nogal een beest op het veld.” Zijn vader daarentegen was vrijwel altijd aanwezig om hem aan te moedigen, wat John als een groot geluk beschouwt.
Een bonusvader in johan derksen
Hoewel hij zijn ouders moet missen, voelt John zich nog steeds gesteund door een andere vaderfiguur in zijn leven: Johan Derksen. De twee hebben een hechte band ontwikkeld, waarbij Johan hem een gevoel van extra geborgenheid geeft. Voor John betekent dit dat hij, ondanks het verlies van zijn ouders, toch iemand naast zich heeft die hem die vaderlijke steun kan bieden. Het is een band waar hij zichtbaar dankbaar voor is en waar hij veel kracht uit haalt.
