Je merkt meteen hoe intens het moment is wanneer Julia Boschman in James & Co terugblikt op een deel van haar leven dat ze jarenlang liever niet aanraakte. De zangeres zit naast Hanne Verbruggen en Marthe De Pillecyn, die zichtbaar geraakt luisteren naar wat haar altijd heeft gevormd.
Terwijl het gesprek verder gaat, voel je als kijker dat Julia een stap zet die ze niet eerder durfde te zetten. Ze kijkt terug op herinneringen die soms zwaar waren, maar die ook hebben bijgedragen aan de kracht die ze vandaag meedraagt als lid van K3.
Een jeugd vol creativiteit, maar niet zonder gevolgen
Wanneer Julia vertelt over haar basisschooltijd, merk je dat haar creativiteit toen al aanwezig was. Ze beschrijft hoe ze experimenteerde met kleding, patronen en opvallende combinaties. Geknipte panty’s die lagen over felle kleuren vormden outfits die echt van haar waren. Julia wilde vooral zichzelf zijn en bleef trouw aan haar eigen ideeën. Toch werd juist dat stuk van haar identiteit de reden waarom ze regelmatig werd buitengesloten. Ze benadrukt dat veel kinderen gewoon willen opgaan in de massa en dat anders zijn soms tegen je werkt. Voor haar was dat pijnlijk duidelijk. Maar ze bleef bij haar eigen gevoel. Haar verhaal laat zien hoe bepalend die vormende jaren zijn geweest.
Hardhandige momenten die ze nooit vergat
Julia vertelt dat ze niet alleen verbaal werd buitengesloten, maar soms ook fysiek werd aangepakt. Ze herinnert zich momenten van harentrekken en duwen, dingen die verder gingen dan simpel plagen. Deze herinneringen brengen zichtbaar emoties naar boven. Hanne en Marthe kijken haar aan met een zachte blik, alsof ze even mee teruggaan naar die tijd. Julia noemt het geen traumatische jeugd, maar wel een periode die ze niet met plezier herbeleeft. Ze benadrukt dat het simpelweg “niet de leukste tijd van haar leven was”. En juist die zin blijft hangen, omdat je begrijpt hoeveel kracht er schuilgaat achter zo’n understatement.
De kracht van een hechte groep die elkaar optilt
Wanneer het onderwerp verschuift naar het heden, komt er duidelijk meer licht in haar verhaal. Julia benadrukt dat ze altijd heeft gevoeld dat de positiviteit binnen K3 haar door moeilijke periodes heeft getrokken. Ze vertelt openhartig hoe de groep haar steunde tijdens haar breuk, een moment waarop ze zich kwetsbaar voelde. De energie op het podium hielp haar overeind blijven. Marthe beaamt dat gevoel en benadrukt dat niemand binnen de groep ooit alleen staat. Wanneer iemand een mindere dag heeft, nemen de anderen het mee over. Dat maakt hun samenwerking bijzonder en diep menselijk.
Een veilige plek tijdens zware persoonlijke gebeurtenissen
Ook Hanne deelt dat K3 meer is dan een carrière. Ze vertelt dat het werk voor haar juist een houvast vormde tijdens de periode van rouw om haar schoonvader. Het idee dat ze nooit alleen was en altijd gedragen werd door twee vrouwen die haar volledig begrijpen, gaf haar iets om zich aan vast te houden. Hun band overstijgt werk en podium. Het is een vriendschap die verbonden blijft, zelfs wanneer de lichten uit zijn.
Speelsheid keert terug met Tik Tok Tobias
Het trio vertelt enthousiast over hun nieuwe videoclip van Tik Tok Tobias, een nummer dat speelsheid en nostalgie combineert. De clip straalt een sfeer uit die doet denken aan de oude K3-vibes met pyjamaparty’s, felgekleurde settings en een licht gevoel van jeugdig plezier. Tijdens de opnames wilde de crew zelfs meedoen, wat volgens Marthe duidelijk laat zien hoe aanstekelijk hun energie werkt. Deze momenten laten zien dat het drietal midden in het leven staat, ondanks alles wat zij in stilte dragen.
De original K3 blijft een inspiratiebron, maar geen concurrentie
Ondanks de recente aandacht voor de reünieconcerten van Karen, Kristel en Kathleen voelt het huidige trio geen enkele vorm van competitie. Marthe zegt dat juist die aandacht benadrukt hoe bijzonder het is dat zij zelf nu in diezelfde schoenen staan. Julia vertelt dat ze de originele leden vaker ontmoet omdat ze in hetzelfde pand repeteren. Het advies dat Kathleen haar meegaf, blijft haar bij: genieten van elk moment. Ze geeft toe dat ze dat soms vergat door perfectionisme, maar dat ze nu bewuster leeft. Ze realiseert zich steeds vaker dat ze midden in een droom staat.
