In de woonkamer van Roxeanne Hazes is haar vader nooit ver weg. Niet omdat zijn foto’s overal hangen of omdat zijn muziek de hele dag doorstaat, maar omdat hij af en toe ineens opduikt in een kinderlogica die je niet kunt sturen. Soms in een vraag, soms in een opmerking die precies op het verkeerde moment binnenkomt.
Die momenten komen vooral via haar zoon Fender. Hij is inmiddels bijna acht en groeit op in een gezin waar liefde en humor centraal staan, maar waar ook een groot gemis in de familiegeschiedenis zit. Roxeanne vertelt daar nu openhartig over in gesprek met KRO Magazine.
Een opa die hij nooit ontmoette
Voor Fender is André Hazes een naam die bij de familie hoort, maar niet iemand die hij ooit een hand gaf of in het echt zag lachen. Juist daardoor is zijn nieuwsgierigheid groot. Hij stelt regelmatig vragen over zijn opa, omdat hij voelt dat er iets belangrijks ontbreekt.
Volgens Roxeanne leeft Fender intens met haar mee. Ze vertelt dat hij soms tegen haar zegt dat hij het “zo zielig” vindt dat haar vader dood is. Het is zo’n puur kindermoment: eerlijk, direct en zonder filter.
Hoe Roxeanne het gesprek luchtig houdt
Roxeanne kiest er bewust voor om het onderwerp niet te zwaar te maken. Als Fender verdrietig reageert, zegt ze dat dat niet nodig is. Haar vader overleed inmiddels 21 jaar geleden en haar leven nu heeft ook veel geluk en stabiliteit.
Ze probeert Fender iets mee te geven dat troost biedt, zonder dat het beladen wordt. Zo vertelt ze hem dat, als mensen elkaar verliezen, ze elkaar ooit weer terugzien. Een zachte gedachte, passend bij hoe je dit aan een kind uitlegt.
Van kind met verdriet naar moeder met perspectief
Wat in haar interview opvalt, is hoe anders haar positie nu is. Toen André Hazes overleed, was Roxeanne zelf nog een kind. Nu is ze een volwassen vrouw, met een eigen gezin en een moederrol waarin ze haar woorden weegt.
Ze zegt dat als ze nu met haar vader zou kunnen praten, het waarschijnlijk veel over Fender zou gaan. Niet over roem, niet over hits, maar over dat ene waar veel ouders als eerste aan denken: “Kijk eens hoe geweldig mijn kind is.”
De andere kant van de Hazes-naam
De familie Hazes roept bij veel mensen beelden op van succes: volle zalen, bekendheid en een nalatenschap die in Nederland bijna cultureel erfgoed is. Toch vertelt Roxeanne dat er thuis ook zorgen waren die je niet meteen ziet vanaf de buitenkant.
Ondanks het succes van André Hazes senior, maakten Roxeanne en haar broer André zich als kinderen wel degelijk zorgen over geld. Het laat zien dat beroemd zijn niet automatisch hetzelfde is als zorgeloos leven.
Een valentijnskaart die ineens te duur voelde
Een voorbeeld dat Roxeanne eerder deelde, komt uit de podcast ADHAZES. Ze vertelde dat ze ooit zelfs besloot haar valentijnskaart te hergebruiken, omdat ze bang was dat haar ouders failliet zouden gaan. Voor een kind is dat een verrassend volwassen gedachte.
Ze vond het achteraf ook veelzeggend: hoe je als kind al aanvoelt dat geld niet “zomaar aan komt waaien”. En ze stond daarin niet alleen. Ook André Hazes junior gaf aan dat ze vroeger echt niet “superrijk” waren.
Wat Fender nu al oppikt
Die openheid over emoties en realiteit lijkt door te werken in de manier waarop Fender in het leven staat. Hij voelt het gemis bij zijn moeder, ook al is het een verdriet van lang geleden. Dat is misschien wel het meest bijzondere aan familieverhalen: ze reizen mee.
Toch laat Roxeanne doorschemeren dat ze vooral wil dat Fender een licht verdriet leert dragen zonder erdoor overspoeld te raken. Niet wegstoppen, maar ook niet dramatiseren. Gewoon: eerlijk, liefdevol en op kindermaat.
Een verhaal dat blijft, maar niet alles bepaalt
Het gesprek over André Hazes is voor Roxeanne geen dagelijks drama, maar eerder een draadje dat af en toe zichtbaar wordt. Ze is gelukkig, zegt ze, en dat is belangrijk: het verleden mag er zijn, maar het hoeft niet het stuur vast te houden.
Juist door het zo te benaderen, krijgt Fender de ruimte om vragen te stellen zonder dat hij het gevoel heeft iets “gevaarlijks” aan te raken. En voor Roxeanne lijkt dat precies de bedoeling: een veilige manier om te herinneren.
Praat mee
Herken jij het: een kind dat opeens een rake opmerking maakt over iets uit jouw verleden? Of vind je dat ouders zulke onderwerpen juist wél zwaar mogen maken, zodat kinderen snappen hoe groot het gemis kan zijn?
Laat vooral van je horen op onze sociale media. We zijn benieuwd hoe jij hierover denkt en hoe jij dit soort gesprekken met kinderen voert.
Bron: shownieuws.nl
