De documentaire The making of De Jeugd van Tegenwoordig is 10.000 keer bezocht in de bioscoop en dat is niet zomaar een rond getal. Daarmee heeft de film officieel de Kristallen Film binnengehaald: een publieksprijs voor Nederlandse documentaires en korte films die die mijlpaal aantikken.
Een publieksprijs voor twintig jaar jeugd
De Kristallen Film is een mooie bevestiging dat De Jeugd van Tegenwoordig, twintig jaar na de eerste stappen, nog altijd nieuwsgierigheid oproept. Niet alleen bij fans van het eerste uur, maar ook bij kijkers die de groep misschien vooral kennen van losse hits of opvallende tv-momenten.
De film focust op het 20-jarig bestaan van de formatie rond Willie Wartaal, Vjèze Fur, Faberyayo en Bas Bron. De insteek is typisch Jeugd: geen rechttoe rechtaan tijdlijn, maar een mix van oud archiefmateriaal en fictieve scènes die het verhaal net wat eigenzinniger maken.
Archiefbeelden en scènes die nét anders voelen
In de documentaire zijn de bandleden vanzelfsprekend zelf te zien, maar ze staan er niet alleen voor. Het project wordt aangevuld met acteurs en bekende gezichten, waaronder Lange Frans, Giel Beelen, Alain Clark, Joes Brauers, Charlie Chan Dagelet en Isabelle Kafando.
Die combinatie van echt en bedacht past bij hoe De Jeugd van Tegenwoordig zichzelf al jaren presenteert: speels, onvoorspelbaar en altijd een beetje dwars. De film lijkt daarmee niet alleen een terugblik, maar ook een soort verlengde van hun creatieve wereld.
De Kristallen Film gaat naar de makers
De prijs werd overhandigd aan Vjèze Fur, regisseurs Bastiaan Bosma en Tomas Kaan, producent Lea Fels en creative director Anouk Kamminga. Het is een erkenning die in de Nederlandse filmwereld best meetelt, juist omdat het om echte bezoekersaantallen draait.
De Kristallen Film wordt uitgereikt aan Nederlandse documentaires en korte films die 10.000 bioscoopbezoekers hebben getrokken. Dat klinkt misschien bescheiden naast grote blockbusters, maar voor een documentaire is het een stevige prestatie, zeker in een tijd waarin veel kijkgedrag naar streaming verschuift.
Het hardnekkige misverstand: “Jullie zijn raar”
Willie Wartaal noemde onlangs in een interview met het ANP wat volgens hem het grootste misverstand over de groep is: dat ze raar zouden zijn. Zijn reactie was ontwapenend eerlijk en tegelijk typisch Jeugd: “We zijn zelfs saai.”
Faberyayo (Pepijn Lanen) vulde dat idee aan met een gedachte die veel verklaart over hun werkwijze. “Normale dingen passen niet bij ons, we houden niet van iets wat al gedaan is.” Zelfs een chronologische vertelstijl, zei hij, is al te vaak gebruikt.
Terugkijken is soms vervreemdend
Juist doordat de film veel met archief werkt, komt er ook iets kwetsbaars boven drijven: herinneringen en beelden lopen niet altijd gelijk. Pepijn merkte bij het terugzien van oud materiaal dat gevoelens zich door de jaren heen anders kunnen vormen dan wat de camera ooit vastlegde.
“Realiteit voelt af en toe onecht,” zei hij daarover. Het is een interessante observatie, zeker bij een groep die altijd heeft gespeeld met wat echt is en wat performance. De documentaire laat zo niet alleen de geschiedenis zien, maar ook hoe die geschiedenis wordt beleefd.
Willie zag vooral… zichzelf eten
Willie Wartaal had bij het terugkijken weer een heel ander soort moment van herkenning. Geen grote analyse, maar juist een detail dat blijft hangen. Hij zag dat hij in oud beeldmateriaal wel erg vaak met eten bezig was, in bijna elk shot.
“Confronterend, maar ook grappig,” was zijn conclusie. Het is precies zo’n observatie die een jubileumfilm menselijk maakt: niet alleen hoogtepunten en succes, maar ook de kleine, onverwachte dingen die je pas jaren later opvallen.
Twintig jaar later nog steeds dezelfde valkuilen
Wie denkt dat twee decennia in de muziek je vanzelf wijzer maken, krijgt van De Jeugd van Tegenwoordig een realitycheck. De groep zegt zelf dat ze er niet per se verstandiger op zijn geworden. Sommige gewoontes blijf je blijkbaar gewoon herhalen.
Pepijn vatte het samen als: “Je blijft dingen op een bepaalde manier doen, ook als je weet dat het geen goed idee is.” Willie maakte het nog simpeler en herkenbaarder: “Normaal doen. Elke avond te laat naar bed.”
Waarom deze mijlpaal meer is dan een prijs
Dat de documentaire nu een Kristallen Film heeft, zegt iets over meer dan alleen aantallen. Het toont dat De Jeugd van Tegenwoordig niet alleen als muziekact relevant is, maar ook als cultureel fenomeen waar mensen nieuwsgierig naar blijven.
Een jubileum kan snel voelen als een verplicht rondje terugkijken, maar deze film lijkt juist te proberen het verhaal open te breken. Met archief, fictie en humor wordt het geen standbeeld, maar een levend portret van een groep die zichzelf niet al te serieus neemt.
Praat mee: wat is jouw favoriete Jeugd-moment?
Heb jij de documentaire al gezien, of ben je van plan te gaan? En welk nummer, optreden of tv-fragment van De Jeugd van Tegenwoordig staat bij jou het scherpst op het netvlies? Het is zo’n band waar iedereen wel een eigen herinnering bij heeft.
Laat vooral van je horen en deel je favoriete Jeugd-moment via onze sociale media. We zijn benieuwd of jij de groep vooral ziet als geniale chaos, slimme woordkunst, of gewoon vier gasten die toevallig heel goed zijn in hun eigen ding.
Bron: shownieuws.nl
