Het begon als een radiogesprek dat een documentaire extra aandacht moest geven. Maar inmiddels is het uitgegroeid tot een discussie die veel groter is dan één interview: over toon, voorbereiding en de manier waarop Aziatische Nederlanders in de media worden benaderd.
De makers van de documentaire Meer dan Babi Pangang hebben namelijk stevige eisen neergelegd bij onder meer PowNed en de NPO. Ze willen niet alleen erkenning van wat er misging, maar ook concrete vervolgstappen die volgens hen nodig zijn om dit soort momenten in de toekomst te voorkomen.
Waar draait de documentaire om?
Meer dan Babi Pangang volgt de zoektocht van Chinees-Indische Nederlanders naar hun achtergrond en identiteit. De film raakt thema’s als familiegeschiedenis, migratie en de vraag hoe je jezelf terugvindt in een land waar je vaak in een hokje wordt geplaatst.
Juist daarom is de impact van media-aandacht groot: een interviewer kan helpen om zo’n verhaal zorgvuldig te duiden, of het juist plat slaan tot herkenbare grappen en bekende clichés. Volgens de makers gebeurde dat laatste.
Het interview dat bleef hangen
Regisseur Julie Ng was enkele weken geleden te gast bij NPO Radio 2-dj Ruud de Wild, in een gesprek waarbij ook Lauren Verster betrokken was. Het interview had een promotioneel karakter, maar liep volgens Ng anders dan bedoeld.
In plaats van in te zoomen op de inhoud van de documentaire, zou het gesprek vooral zijn afgedreven richting stereotypen over Chinees eten. Ng bestempelde die insteek als racistisch, omdat het haar verhaal reduceerde tot karikaturen.
Reactie van de dj’s en de omroep
Na de ophef lieten Lauren Verster en Ruud de Wild weten dat het gesprek “helemaal verkeerd was aangepakt”. Daarmee werd erkend dat de toon en aanpak niet op orde waren, maar volgens de documentairemakers bleef het daarbij.
Er werd een klacht ingediend bij de NPO, maar die verwees door naar PowNed. Begin maart kwam er een reactie: uit intern onderzoek zou zijn gebleken dat de makers van het radiogesprek de documentaire niet hadden gezien.
“Dan nodig je iemand niet uit”
Dat punt is voor Julie Ng en haar producenten cruciaal. Als een interview draait om de boodschap van een film, dan hoort een basisvoorwaarde te zijn dat de gesprekspartners weten waar het over gaat—zeker bij gevoelige onderwerpen.
PowNed beschouwde de kwestie volgens de open brief als afgerond na een telefoongesprek tussen Ruud de Wild en Julie Ng. De briefschrijvers stellen echter dat er in dat gesprek geen openlijke excuses zijn aangeboden.
Open brief met duidelijke eisen
De regisseur en producenten stuurden een open brief aan PowNed, de NPO, de NPO-ombudsman, het Commissariaat voor de Media en het ministerie van OCW. Ze vragen om meer dan een korte evaluatie achter de schermen.
Concreet willen ze dat Ruud de Wild en Lauren Verster publiekelijk excuses maken voor het interview. Daarnaast eisen ze dat het duo de documentaire alsnog bekijkt en aansluit bij een nagesprek over “institutionele bias” richting Aziaten.
Discussie binnen de NPO
De brief beperkt zich niet tot twee radiomakers. De documentairemakers willen ook dat er binnen de NPO een bredere discussie wordt georganiseerd over “institutionele, systematische culturele bias” bij de publieke omroep.
Volgens hen is dit niet op te lossen met één sorry of één telefoontje, maar vraagt het om structurele reflectie: hoe worden gasten gekozen, hoe bereiden redacties zich voor en welke reflexen sturen gesprekken onbewust een bepaalde kant op?
Verwijzing naar wet en journalistieke regels
In de brief wordt ook verwezen naar de Nederlandse wetgeving: het beledigen of belachelijk maken van een groep mensen vanwege ras of afkomst is strafbaar. Juridisch kan dit, stellen de makers, zelfs als groepsbelediging worden gezien.
Daarnaast wijzen zij op de journalistieke code van de NPO, die PowNed heeft ondertekend. Daarin staan principes als goede voorbereiding, transparantie, onderscheid tussen feiten en meningen, context en wederhoor centraal.
De klacht gaat over meer dan racisme
Hoewel het interview volgens de makers “racistisch” was door de stereotype insteek, richt de klacht zich ook op het proces eromheen. In hun ogen is er niet alleen een inhoudelijk probleem, maar ook een professioneel probleem.
Ze stellen dat er sprake is van het niet naleven van journalistieke codes, de Mediawet en de governancecode door PowNed. Daarmee plaatsen ze de kwestie in een breder kader van verantwoordelijkheid en toezicht.
Waarom dit gesprek nu zo gevoelig ligt
Media maken niet alleen verslag van de werkelijkheid, ze bepalen ook mee hoe groepen mensen gezien worden. Voor veel Aziatische Nederlanders zijn stereotypen over eten, accent of afkomst geen losse grap, maar een patroon dat steeds terugkomt.
Juist een publieke omroep wordt geacht daar extra zorgvuldig mee om te gaan. Niet omdat humor verboden is, maar omdat de grens tussen plagen en wegzetten soms dun is—en vaak vooral voelbaar wordt bij de mensen over wie het gaat.
Wat zijn de mogelijke gevolgen?
Of PowNed en de NPO ingaan op de eisen uit de brief, is op dit moment niet duidelijk. Wel is helder dat de “storm” rondom het interview nog niet is gaan liggen en dat de makers het onderwerp op de agenda willen houden.
Als er een formele behandeling volgt via ombudsman of toezichthouders, kan dat leiden tot aanbevelingen of strengere afspraken over voorbereiding en omgangsvormen. En het kan redacties dwingen beter na te denken over blind spots.
Hoe kijk jij hiernaar?
Deze kwestie raakt aan een lastige vraag: wanneer is iets een mislukte grap, en wanneer wordt het onderdeel van een structureel probleem? Het antwoord verschilt per luisteraar—maar de impact is voor sommigen heel concreet.
We zijn benieuwd hoe jij dit ziet. Moeten publieke excuses en een nagesprek standaard zijn als een interview verkeerd uitpakt, of is dat te veel? Laat het weten via onze socials en praat mee.
Bron: shownieuws.nl
