Je merkt al snel dat Paul de Leeuw zich in dit nieuwe televisieproject van een andere kant laat zien. Geen snelle grappen of groot entertainment, maar aandacht, nabijheid en oprechte interesse.
Vanaf dinsdag 24 maart is op NPO 1 het programma Een vergetelijk mooie reis te zien. Daarin reist Paul samen met mensen met dementie, hun naasten en zorgmedewerkers naar het Spaanse Benidorm voor een bijzondere vakantieweek die niemand onberoerd laat.
Op pad met bewoners en hun dierbaren
In het programma stap je samen met Paul in het avontuur dat hij aangaat met bewoners van een woonzorgcentrum. Niet alleen zij reizen mee, maar ook hun partners, familieleden en vaste zorgverleners. Juist die mix maakt de reis intens en betekenisvol. Je ziet hoe mensen met dementie genieten van kleine momenten. Tegelijk voel je hoe hun omgeving voortdurend schakelt tussen zorgen, loslaten en meebewegen. Het is geen gewone vakantie, maar een week waarin alles samenkomt.
Liefde en mogelijkheden staan centraal
Paul spreekt met zichtbaar respect over de ervaring. Hij noemt het een eer om met deze groep mee te mogen gaan. Volgens hem is het vooral de onvoorwaardelijke liefde die hem bijblijft. Ook het denken in mogelijkheden maakt indruk. Je ziet hoe beperkingen soms even naar de achtergrond verdwijnen. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat aandacht en tijd ruimte creëren. Die houding loopt als een rode draad door het programma en bepaalt de toon van elke aflevering.
Gesprekken die raken en blijven hangen
Tijdens de reis voert Paul openhartige gesprekken met partners en familieleden. Zij vertellen wat het betekent om te leven met iemand die dementie heeft. Het gaat over verlies, maar ook over nieuwe vormen van nabijheid. Over schaamte, frustratie en onmacht, maar ook over humor en verbondenheid. Je merkt dat deze gesprekken niet gehaast zijn. Er is ruimte om stil te vallen. Juist die momenten maken het programma indringend en echt.
Samenwerking met Alzheimer Nederland
Het programma is gemaakt in samenwerking met Alzheimer Nederland. In de afleveringen spreekt Paul regelmatig met Henriëtte Brons van deze organisatie. Samen bespreken zij thema’s die veel mensen herkennen, maar waar niet altijd woorden voor zijn. Schaamte is daar één van. Ook wordt stilgestaan bij de rol van muziek en beweging. Je ziet wat een lied of een dans kan losmaken bij mensen met dementie. Die scènes laten zien dat contact soms verder gaat dan taal.
Een programma met ruimte voor gevoel
Al bij de aankondiging noemde Paul het programma een verhaal met een lach en een traan. Dat blijkt geen loze belofte. Je lacht om onverwachte momenten en spontane reacties. Tegelijk voel je de zwaarte van wat dementie met mensen doet. Die balans maakt het programma krachtig. Het probeert niets te verbloemen en zoekt ook geen sensatie. Alles draait om menselijkheid. Dat maakt dat je als kijker niet alleen kijkt, maar ook meeleeft.
Eerder bekend dan gepland
Opvallend is dat het bestaan van het programma al eerder naar buiten kwam dan eigenlijk de bedoeling was. In oktober 2025 werd het nieuws bekendgemaakt, terwijl dit volgens Omroep MAX nog niet mocht. In gesprek met Shownieuws liet omroepbaas Jan Slagter weten dat de producent destijds iets te loslippig was geweest. Het programma had nog even onder de radar moeten blijven.
Paul hield zich wél stil
Opvallend genoeg hield Paul zelf zich toen keurig aan de afspraken. Hij gaf geen inhoudelijke reactie en liet niets los over het project. Dat past bij de zorgvuldigheid waarmee hij dit programma benadert. Je merkt dat hij dit onderwerp niet licht oppakt. Alles draait om respect voor de mensen die meereizen en hun verhalen delen. Die houding voel je ook terug in de manier waarop het programma nu wordt gepresenteerd.
Meer dan alleen televisie
Een vergetelijk mooie reis is meer dan een reisprogramma. Het laat je anders kijken naar dementie en naar de mensen die ermee leven. Niet als patiënten, maar als mensen met herinneringen, gevoelens en verlangens. De vakantie naar Benidorm vormt het decor, maar het echte verhaal speelt zich af in de ontmoetingen. Dat maakt het programma waardevol, juist in een tijd waarin dementie steeds vaker voorkomt.
Een ervaring die blijft hangen
Je houdt aan dit programma geen simpele conclusie over. Wat blijft hangen, is het gevoel dat menselijkheid altijd ruimte kan vinden. Ook als herinneringen vervagen. Paul laat zien dat nabijheid en aandacht verschil maken. Dat maakt deze serie bijzonder. Niet door grote gebaren, maar door kleine momenten die je bijblijven.
