Robbert de Nijs worstelt nog steeds met het verlies van zijn vader Rob, die in het najaar van vorig jaar overleed.
In een open en emotioneel gesprek met weekblad Privé blikt hij terug op hun laatste momenten samen, die hem tot op de dag van vandaag raken.
Zijn verhaal is niet alleen een eerbetoon aan zijn vader, maar ook een eerlijke inkijk in de pijn van afscheid nemen, familieruzies en het volwassen worden onder moeilijke omstandigheden.
Samen een griezelfilm kijken als laatste herinnering
Een van de laatste dingen die Robbert met zijn vader deed, was het kijken van een griezelfilm. “Daar was hij gek op.
Hij genoot en maakte grapjes,” vertelt hij. Het klinkt bijna luchtig, maar voor Robbert is het een kostbare herinnering geworden.
Die laatste momenten, hoe klein ook, symboliseren de diepe band die vader en zoon tot het laatst toe met elkaar deelden. In die rust en vertrouwdheid lag iets bijzonders, iets dat nu onvervangbaar is geworden.
De dood kwam niet onverwacht, maar hakte er toch in
Robbert vertelt dat hij het overlijden van zijn vader lang zag aankomen. “Omdat hij steeds zieker werd.
Vorig jaar ben ik zelfs al eens afscheid gaan nemen, waardoor ik gek genoeg een soort generale repetitie met hem beleefde,” zegt hij daarover.
Rob krabbelde toen tijdelijk op, na een zware longembolie. Dat gaf hen nog wat extra tijd samen. Toch blijkt dat niets je écht voorbereidt op het moment waarop iemand definitief wegvalt.
“We raakten eraan gewend dat hij er op een dag niet meer zou zijn, al kan dat je uiteindelijk niet voorbereiden,” voegt Robbert toe.
Een laatste stevige omhelzing na jaren van voorzichtigheid
Op de dag van zijn vaders overlijden bleef Robbert uren naast hem zitten. De tranen vloeiden, maar er was ook ruimte voor iets wat hij al die tijd had gemist: fysiek contact zonder terughoudendheid.
“Hij was bij het leven erg kwetsbaar en broos, dus je moest voorzichtig met hem omgaan,” legt hij uit. Dat viel hem zwaar.
“Toen pa was overleden kon ik hem eindelijk zo hard vastpakken als ik wilde. Een laatste gevoel naar hem uiten. Pas toen ik dat had gedaan, voelde ik dat hij echt weg was.”
Familieruzie overschaduwt rouwproces
Kort na het overlijden ontstond er een bittere familieruzie tussen Robbert en zijn moeder, Belinda Meuldijk. Zij zou volgens hem onwaarheden over zijn vader verspreiden.
“Mijn moeder heeft mij zo met mijn rug tegen de muur gezet door de verhalen die ze fabriceert en waar ze zelf nog in is gaan geloven ook,” zegt hij daarover.
Hij voelde zich genoodzaakt op te staan voor zijn vader. “Ik dacht als ik nu niets doe, dan doet niemand het meer. Ik moet mijn vader helpen. En dat is precies wat ik heb gedaan.”
Geruchten over boek zorgen voor extra spanningen
De situatie escaleerde verder toen geruchten opdoken dat Belinda een onthullend boek over Rob zou willen publiceren. Zij ontkende dit later publiekelijk en benadrukte dat dit nooit haar plan was.
Toch blijft de spanning tussen moeder en zoon voelbaar. Robbert spreekt zijn hoop uit dat zijn moeder zich aan dat standpunt houdt en geen onwaarheden meer via Facebook zal delen. De digitale verwijten hakken er diep in.
Geen contact meer met zijn moeder: “Dat doet pijn”
Op dit moment is er geen contact tussen Robbert en zijn moeder. Zeker na haar pijnlijke opmerking: “Na je vader ben je nu ook je moeder kwijt.”
Robbert reageert daar met gemengde gevoelens op. “Ik vermoed dat ze die heeft gedaan in haar emotie. Dat ze daar op een gegeven moment met spijt op terugkijkt,” zegt hij.
Ondanks de woede en teleurstelling blijft er een sprankje hoop dat er in de toekomst misschien iets hersteld kan worden.
Rob zou trots zijn geweest op zijn zoon
Tot slot laat Robbert weten wat zijn vader van de situatie zou hebben gevonden. Hij is daar heel stellig in: “Hij zou supertrots zijn geweest en hebben gezegd: ‘Goed zo jongen. Eindelijk word je wat volwassener en kom je voor jezelf op.’ Hij had het absoluut gewaardeerd.”
Het is die gedachte die hem nu de kracht geeft om door te gaan, zelfs in een turbulente periode waarin verdriet en familieruzie elkaar afwisselen.
