Je kunt nog zó’n fan zijn van een programma, maar meedoen blijkt soms iets heel anders dan kijken vanaf de bank. Zanger Robert van Hemert weet daar inmiddels alles van. Na zijn deelname aan De verraders hield hij er niet alleen een winst aan over, maar ook een periode waarin hij zichzelf weer moest terugvinden.
Voor de camera’s oogde hij lange tijd rustig en scherp, alsof hij het spel moeiteloos onder controle had. Maar achter die beheerste blik speelde er meer. En pas toen hij weer thuis was, merkte hij hoe diep die weken erin hadden gehakt.
Van kijker naar speler
Van Hemert was al vóór zijn deelname een enthousiaste volger van het RTL-spelprogramma. Juist daarom stapte hij er met een vrij ontspannen houding in. Het leek hem een leuke uitdaging, een avontuur dat je ‘even’ doet.
Die verwachting bleek al snel te optimistisch. In gesprekken met media, waaronder Shownieuws, vertelt hij dat hij van tevoren niet kon inschatten hoe intens het programma in het echt is. Niet alleen het spel, maar ook alles eromheen.
Waarom het zwaarder was dan gedacht
Wie De verraders wekelijks kijkt, ziet vooral de spannende rondetafel, de verdenkingen en het psychologische steekspel. Maar achter die uitzendingen zit een draaiplanning die allesbehalve licht is. Van Hemert spreekt over dagen met dertien uur draaien.
En dan is er nog de setting: je zit constant met dezelfde groep, afgesloten van je normale leven. Dat zorgt voor een soort bubbel waarin alles groter voelt. Volgens hem werd het daardoor op een gegeven moment persoonlijk en vergat hij dat het ‘maar’ een spel was.
Koel aan de buitenkant, onrust vanbinnen
Op televisie leek Van Hemert vaak koel, kalm en berekenend. Precies het soort houding dat in zo’n spel goed kan werken. Zeker als je probeert geen emoties te laten zien en zo min mogelijk informatie weggeeft aan de groep.
Maar intern rommelde het. Hij vertelt dat hij last kreeg van heimwee, iets wat je niet snel ziet in het eindresultaat op tv. Hij was niet gewend om zo lang weg te zijn van huis, zonder zijn vrouw en kinderen, en dat begon te knagen.
De opluchting toen het spel klaar was
Uiteindelijk kwam er een moment dat de opnames erop zaten. Voor Van Hemert was dat, naar eigen zeggen, ook echt een opluchting. Niet omdat hij het programma niet leuk vond, maar omdat de constante spanning eindelijk wegviel.
Die spanning zit niet alleen in de verdenkingen en het liegen of vertrouwen, maar ook in het feit dat je de hele dag ‘aan’ staat. In een omgeving waar iedereen elkaar scherp in de gaten houdt, lijkt ontspannen bijna onmogelijk.
Thuis, maar nog steeds niet los
Wat veel mensen misschien niet verwachten: het echte verwerken begon pas na thuiskomst. Van Hemert merkte dat hij het programma niet zomaar achter zich kon laten. Na weken in die afgesloten wereld voelde het dagelijks leven opeens vreemd en ver weg.
Hij omschrijft het als compleet losgeraakt zijn van de buitenwereld. Je zit volgens hem constant op elkaars lip, en dat zet je systeem op scherp. Die gespannen stand hield nog aan toen hij alweer lang en breed thuis was.
Waarom hij psychologische hulp zocht
Om weer ‘de oude’ te worden, klopte Van Hemert aan voor psychische hulp. Dat zegt veel over de impact van zo’n intens spelprogramma. Niet als dramatisch detail, maar als eerlijk signaal dat dit soort ervaringen echt iets kan doen met je hoofd.
In de bubbel van een spel als De verraders wordt ieder woord gewogen en krijgt elk gebaar betekenis. Als je daar weken in leeft, kan het lastig zijn om daarna weer normaal te schakelen. Hulp zoeken werd voor hem een logische stap.
Winst met een prijskaartje
Sportief gezien speelde Van Hemert het spel sterk. Hij wist het zelfs tot het einde te schoppen en ging er uiteindelijk met de buit vandoor, samen met Géza Weisz. Daarmee kwam er een tastbare beloning tegenover de mentale uitputting te staan.
Volgens de berichtgeving won hij twee zilverstaven en ontving hij daarnaast ongeveer 7000 euro aan dagvergoedingen voor zijn deelname. Een mooie bonus, maar in zijn terugblik klinkt vooral dat de winst niet alles goedmaakt.
De keerzijde die kijkers niet altijd zien
Reality- en spelprogramma’s lijken soms één groot avontuur, maar deelnemers betalen vaak ook een prijs in energie, rust en emoties. Van Hemert laat met zijn verhaal zien dat ‘even meedoen’ in praktijk flink kan binnenkomen.
Juist doordat De verraders zo draait op psychologie, vertrouwen en groepsdynamiek, schuift het al snel richting iets dat voelt als echt. En als je dat eenmaal zo ervaart, is de stap terug naar normaal leven niet altijd direct gemaakt.
Hoe kijk jij naar dit soort programma’s?
Het verhaal van Van Hemert roept een interessante vraag op: hoeveel verantwoordelijkheid hoort er bij makers, en hoeveel ligt er bij deelnemers zelf? De meeste mensen weten dat het pittig kan zijn, maar de gevolgen achteraf blijven vaak onderbelicht.
Wat vind jij: hoort mentale begeleiding standaard bij dit soort intensieve formats, of is het onderdeel van het risico als je meedoet? Laat het ons weten en geef je reactie op onze socialmediakanalen.
Bron: tvgids.nl
