Wie Sieneke de afgelopen jaren volgde, zag vooral de zangeres die altijd doorgaat: optredens, nieuwe plannen en een opgewekte uitstraling. Maar achter dat vertrouwde plaatje speelde zich een periode af die haar, naar eigen zeggen, compleet uit het veld sloeg.
In het televisieprogramma De kist gaat Sieneke Peeters (33) in gesprek met Kefah Allush (56). Daarin vertelt ze openhartig over de scheiding van Jan Baum, en vooral over wat er daarna gebeurde: het stille deel dat je aan de buitenkant nauwelijks ziet.
Een breuk na tien jaar
In 2024 kwam er na tien jaar huwelijk een einde aan de relatie tussen Sieneke en haar ex-man Jan. Samen hebben ze twee kinderen, en juist dat maakte de hele situatie extra beladen en ingewikkeld.
Volgens Sieneke voelde de scheiding niet als een plotselinge klap uit het niets. Ze legt uit dat je vaak al aanvoelt dat er iets aankomt, anders zet je zulke grote stappen niet zomaar.
Als het verdriet van je kinderen het hardst binnenkomt
Wat haar het meest raakte, was niet alleen haar eigen rouw, maar vooral het verdriet van haar kinderen. Het besef dat hun veilige basis verandert, kwam bij haar harder binnen dan ze had verwacht.
Ze omschrijft het als een vorm van alles kwijtraken: het gezin zoals je het kende valt uit elkaar. En dan begint het opnieuw opbouwen, terwijl je tegelijk ouder blijft en je kinderen overeind probeert te houden.
Zich groot houden, maar vanbinnen leeglopen
Voor haar kinderen probeerde Sieneke zich groot te houden. Naar buiten toe moest het ‘gewoon’ doorgaan, met school, afspraken en het dagelijkse ritme. Maar ondertussen trok ze zich steeds verder terug.
Ze vertelt dat ze in die periode vooral op de automatische piloot leefde. Van buiten leek alles stabiel, maar van binnen zat ze in een soort overlevingsstand waarin ze zichzelf langzaam kwijtraakte.
‘Ik ben eigenlijk een vluchter’
In het gesprek met Kefah Allush benoemt Sieneke iets wat voor haar confronterend was om te ontdekken. Ze noemt zichzelf een vluchter: iemand die liever niet praat, omdat het dan even niet hoeft te bestaan.
“Als ik er niet over praat, is het er niet,” is hoe ze het verwoordt. Het is een strategie die op korte termijn rust kan geven, maar die op lange termijn juist kan gaan knellen.
Altijd alles ‘goed’ laten lijken
Sieneke vertelt ook hoe sterk dat mechanisme is om voor de buitenwereld vooral te laten zien dat het goed gaat. Ze noemt zichzelf een positief mens, iemand die graag vooruitkijkt en het liefst het lichte blijft zoeken.
Maar precies daar zat de valkuil: als je te lang ‘sterk’ speelt, stapelt het zich op. En dan komt er een moment waarop je merkt dat die houding niet meer werkt, hoe graag je dat ook zou willen.
De impact op werk en zelfvertrouwen
Op een gegeven moment voelde ze dat haar plezier wegviel. Ze had geen zin meer in haar werk of in het uitbrengen van nieuwe muziek, simpelweg omdat haar hoofd er niet naar stond en alles energie kostte.
Zelfs interviews werden spannend. Ze vertelt dat ze bang werd voor vragen, voor momenten waarop ze iets moest uitleggen. Ze hield zich klein, deed wat moest en zorgde dat de kinderen hun normale leven bleven houden.
Een telefoontje dat alles openbrak
De omslag kwam door iets kleins, maar op het juiste moment: een telefoontje van haar platenbaas. Hij vroeg hoe het écht met haar ging. En dat bleek precies de vraag die ze niet langer kon ontwijken.
Sieneke beschrijft dat toen “het hek van de dam” was. Ze brak volledig en emotie die ze had weggestopt kwam eruit. Op advies zocht ze hulp, en begon ze eindelijk over alles te praten.
Praten, huilen en langzaam weer ruimte voelen
Toen ze eenmaal begon, leek het alsof het niet meer stopte. Ze vertelt dat ze alleen maar huilde en dat ze merkte hoeveel spanning en verdriet zich had opgehoopt in haar lijf en hoofd.
Tegelijk was het het begin van herstel: door woorden te geven aan wat pijn deed, werd het minder verstikkend. Niet omdat het ineens ‘opgelost’ was, maar omdat ze het niet langer alleen hoefde te dragen.
Het blijft gevoelig, maar ze voelt zich sterker
De scheiding blijft voor haar een lastig onderwerp. Ze geeft toe dat ze het liefst niet nadenkt over dingen die ze niet leuk vindt, en dat ze ze graag wegstopt. Die neiging is dus niet ineens verdwenen.
Toch zegt Sieneke dat het nu veel beter met haar gaat. Ze voelt zich krachtiger dan ooit. Wat er gebeurd is, hoort bij haar verhaal — en stap voor stap vindt ze haar balans terug.
Praat mee
Openheid zoals die van Sieneke roept vaak herkenning op: bij mensen die zelf door een scheiding gingen, of bij ouders die hun kinderen door een moeilijke periode moesten begeleiden. Het laat zien hoeveel er achter gesloten deuren kan spelen.
Wat vind jij van haar eerlijkheid in De kist? Laat vooral een reactie achter op onze social media: herken je haar verhaal, of heb je juist een andere kijk op hoe je met zo’n ingrijpende verandering omgaat?
Bron: rtl.nl
