De laatste dagen van het jaar voelen voor jou misschien feestelijk, maar voor Simon Keizer blijft deze periode beladen. Je leest hoe diep zijn pijn nog zit wanneer hij terugkijkt op de gebeurtenissen die zijn leven voorgoed veranderden.
Het voorjaar na de Volendamse cafébrand markeerde een keerpunt dat hij tot vandaag meedraagt. Rond de jaarwisseling kiest Simon meestal bewust voor afstand, omdat die keuze hem ruimte geeft om te ademen. Zijn verhaal laat zien hoe lang verdriet kan blijven bestaan en hoe herdenken je opnieuw confronteert met wat je ooit probeerde te verdringen.
Jaarwisseling blijft beladen voor Simon en zijn vrouw
Simon Keizer vertelt dat hij en zijn vrouw bijna nooit in Volendam zijn rond de jaarwisseling. Jij voelt in zijn woorden dat die keuze voortkomt uit pure emotie. De brand in café ’t Hemeltje, waar zij beide aanwezig waren, blijft als een schaduw door de tijd lopen. Volgens Simon zijn ze in vijfentwintig jaar tijd ongeveer twintig keer weggegaan zodra de jaarwisseling dichterbij kwam. Het geeft aan hoe zwaar deze periode voor hem blijft, zelfs wanneer de kalender verandert en het leven doorgaat.
Dit jaar ziet er voor Simon anders uit. Door herdenkingsmomenten die speciaal voor het vijfentwintigste jaar zijn georganiseerd, blijft hij in Nederland. Hij merkt dat alles daardoor weer naar boven komt en dat het oude verdriet nog altijd diep zit. Dat laat zien hoe herinneringen soms blijven branden, zelfs wanneer de rook allang verdwenen lijkt. Zijn openheid hierover raakt je direct, omdat je voelt hoe persoonlijk deze pijn nog steeds is.
Herdenkingen zorgen voor confrontatie én verbinding
Hoewel de herdenkingen heftige gevoelens oproepen, brengen ze voor Simon ook bijzondere momenten. Jongere familieleden van hem zitten nu op dezelfde middelbare school waar hij ooit leerling was. Een van hen kreeg zelfs de opdracht een herdenking te organiseren en vroeg Simon om te spreken. Die persoonlijke uitnodiging geeft een extra lading aan zijn terugkeer. Jij merkt dat Simon dit ziet als een natuurlijke stap in het delen van zijn verhaal, omdat de tijd nu rijp voelt.
Het moment dat de brand vijfentwintig jaar geleden plaatsvond voelt voor Simon als een logisch moment om zijn ervaringen te delen. De tragedie, waarbij veertien mensen om het leven kwamen en tweehonderd mensen ernstig gewond raakten, viel diep in de gemeenschap. Alles wat hij toen beleefde, beschrijft hij nu in zijn audioautobiografie Wat moed dat moet: mijn leven in flarden. Het verhaal is sinds 30 december te beluisteren via Storytel.
Een intens proces dat Simon dichter bij zijn verleden bracht
Tijdens eerdere gesprekken vertelde Simon al dat het intens voelde om alles op te schrijven. Zijn ervaringen vormden nooit een geheim, maar hij had er nooit in detail over gesproken. De aanzet voor het boek ontstond tijdens zijn theatertour. Daar vertelde hij voor het eerst uitgebreid over de nieuwjaarsbrand en die openheid leverde veel reacties op. Jij merkt dat deze momenten hem aan het denken zetten en uiteindelijk aanmoedigden om alles vast te leggen.
Hij realiseerde zich dat hij nog verrassend veel details wist, zowel van de avond zelf als van de periode eromheen. Dat besef maakte het noodzakelijk om zijn verhaal eindelijk te vertellen. Voor hem voelde het niet alleen als delen, maar ook als verwerken. De woorden vormden een brug naar stukken van zijn verleden die nooit volledig waren uitgesproken.
Het inspreken van het hoofdstuk over de brand was het zwaarst
Simon vertelt dat het inspreken van het hoofdstuk over de brand in café ’t Hemeltje het moeilijkste moment was. Hij voelde tijdens dat proces hoe diep de gebeurtenis nog in hem zit. Volgens hem zei dat alleen al genoeg over de impact. Tijdens eerdere herdenkingen merkte hij al hoe intens dit alles opnieuw aanvoelde. Documentaires, gesprekken en hernieuwde aandacht trokken oud verdriet weer naar de oppervlakte.
Nu, vijfentwintig jaar later, ondergaat hij een soortgelijke confrontatie. Het herdenkingsmoment brengt gevoelens terug die hij niet altijd herkende. Hij zegt dat hij niet wist dat het verdriet nog zo geworteld zat. Toch omschrijft hij het schrijven en inspreken van zijn verhaal uiteindelijk als fijn en bevrijdend. Voor jou wordt duidelijk dat delen soms nodig is om opnieuw lucht te voelen.
