Ze voelde zich al een tijdje niet helemaal zichzelf, maar zoals dat bij veel mensen gaat: doorgaan, doorwerken en hopen dat het vanzelf overwaait. Pas toen Babette van Veen de stap naar het ziekenhuis zette, merkte ze hoe dun de lijn kan zijn tussen ‘even laten checken’ en echte ongerustheid.
In een open gesprek, naar aanleiding van de podcast Leergeld, blikt de actrice terug op een moment dat haar flink liet schrikken. Niet omdat ze meteen een diagnose kreeg waar je stil van wordt, maar vooral door de sfeer, de snelheid en het gevoel dat er iets serieus mis kon zijn.
Een onderzoek dat ineens urgent voelde
Babette vertelt dat ze niet lekker in haar vel zat en daarom besloot om haar klachten te laten onderzoeken. Een verstandige keuze, al verwacht je meestal een rustig traject: een afspraak, een uitslag later, klaar.
Maar in het ziekenhuis ging het anders. Volgens Babette moest ze vrijwel direct door naar de radioloog voor foto’s. “Er was echt een soort paniek,” zegt ze. Juist die haast maakte indruk: alsof iedereen al wist dat het foute boel was.
Het gevoel dat het ‘goed mis’ was
Wat zo’n moment extra heftig maakt, is dat je als patiënt vooral afgaat op signalen. De manier waarop mensen kijken, hoe snel je wordt doorgestuurd, de toon waarop iets wordt gezegd—het telt allemaal op.
Babette kreeg naar eigen zeggen het gevoel dat de artsen dachten dat het helemaal mis was. En dan schiet je hoofd vol: wat als dit het is, wat als ik te lang ben doorgegaan, wat als ik niet heb opgelet?
Een belofte in de auto: nu of nooit
In de auto maakte ze een afspraak met zichzelf. Een van die beloftes die je pas doet als je echt bang bent. Niet half, niet misschien, maar heel concreet: als het goed afloopt, gaat het anders.
Babette verwoordt het alsof ze even met het universum onderhandelde. Als er “iemand bestaat” en er is een kans dat het straks goed is, dan zou ze beter voor zichzelf gaan zorgen. Want, zo voelde het: dit kon zo niet langer.
Samen met haar vader naar het ziekenhuis
Op zulke momenten wil je iemand dichtbij. Babette ging samen met haar vader, Herman van Veen, naar het ziekenhuis. Het is een detail dat veel zegt: dit was niet zomaar een onderzoekje, dit voelde groot.
LEES OOK:Opvallende nieuwe beelden van René Froger zorgen voor veel vragen
Gelukkig kwam er uiteindelijk goed nieuws. De opluchting was enorm, vertelt ze. Maar tegelijk hing er een andere gedachte onder: als je hiermee wegkomt, dan is dit het punt waarop je echt moet luisteren.
De wake-upcall die je niet wilt, maar soms nodig hebt
Babette omschrijft het als een wake-upcall. Niet eentje die zachtjes aanklopt, maar een die je wakker schudt. Het soort moment waarop je terugkijkt en denkt: waarom heb ik dit zo lang genegeerd?
Ze nam zich voor om het werk even los te laten en geen nieuwe klussen aan te nemen. Niet uit drama, maar uit noodzaak. Na zo’n schrik is ‘gewoon doorgaan’ ineens geen vanzelfsprekend plan meer.
Waarom stoppen zo moeilijk blijkt
Toch is stoppen of gas terugnemen makkelijker gezegd dan gedaan. Babette legt uit dat het bijna een reflex is: altijd leveren, altijd beschikbaar zijn, altijd presteren. Zeker als je dat jarenlang zo hebt gedaan.
“Het is een soort tweede natuur,” zegt ze. En daar zit iets herkenbaars in. Want zelfs als je weet dat rust nodig is, kan het voelen alsof je faalt zodra je even niet produceert.
De druk van een bekende achternaam
In hetzelfde gesprek vertelt Babette ook waarom ze zo streng is voor zichzelf. Haar achternaam speelt daarin mee. Van Veen opent deuren, maar kan ook verwachtingen oproepen—bij anderen én bij jezelf.
Ze noemt het een dubbel gevoel: het is fijn dat mensen je naam kennen, maar soms voelt het alsof je iets extra’s moet bewijzen. Alsof je harder moet lopen dan iemand anders om serieus genomen te worden.
Grenzen bewaken blijft een leerproces
Die innerlijke druk zorgt er volgens Babette voor dat ze regelmatig over haar eigen grenzen gaat. Niet omdat ze dat per se wil, maar omdat ze veel leuk vindt en zich graag inzet zodra er iets voorbij komt.
Ze noemt het “een ongoing thing” om te blijven leren dat niet te doen. En dat is misschien wel de kern van haar verhaal: je leert pas echt grenzen zetten als je voelt wat er gebeurt wanneer je ze steeds overschrijdt.
Toch blijft ze volop in beweging
Ondanks de plannen om het rustiger aan te doen, staat Babette niet stil. Dat hoeft ook niet: beter voor jezelf zorgen betekent niet meteen dat je alles moet laten vallen—wel dat je keuzes bewuster maakt.
Zo werd onlangs bekend dat er in 2026 een tweede editie komt van Het Grote Ademnood Discobal, dat ze samen met Katja Schuurman organiseert. Een project dat past bij haar energie, maar hopelijk met meer ruimte voor balans.
LEES OOK:Verdriet om overlijden Ben Saunders (43): lichaam bij Arnhem officieel geïdentificeerd
Van schrikmoment naar nieuwe afspraken met jezelf
Het verhaal van Babette laat zien hoe snel iemand kan doorschieten in ‘altijd maar doorgaan’, zelfs als je lichaam al signalen geeft. Soms is er een schrik nodig voordat je serieus naar jezelf luistert.
Hoe kijk jij naar dat altijd-leveren-gevoel? Herken je het of heb jij juist geleerd om op tijd te remmen? Laat het weten op onze social media—we zijn benieuwd naar jullie ervaringen en tips.
