De werkelijkheid kan soms onverwacht hard binnenkomen, zelfs op momenten waarop je volop in beweging bent met nieuwe plannen, optredens of creatieve groei. Voor Yves Berendse werd de afgelopen dagen pijnlijk duidelijk dat liefde voor muziek niet losstaat van de mensen die je onderweg groter maken.
De zanger vertelt dat hij afscheid heeft moeten nemen van zijn dierbare zangcoach Kees, een man die jarenlang een constante factor vormde in zijn ontwikkeling. Door een reeks foto’s en een ontroerende boodschap laat Yves aan zijn volgers weten hoe diep dit verlies hem raakt en hoeveel invloed Kees had op zijn stem, carrière en zelfvertrouwen.
Een mentor die meer deed dan alleen techniek aanleren
Wanneer je kijkt naar de woorden die Yves heeft gedeeld, voel je hoe belangrijk deze relatie was. Je leest dat Kees niet alleen een coach was, maar ook een gids die hem door de onzekerheden van het artiestenvak heen loodste. Yves beschrijft hoe hij jarenlang meerdere keren per week bij hem binnenstapte. Het werd een plek waar techniek en emotie samenkwamen en waar vallen en opstaan hand in hand gingen. Deze intensieve begeleiding vormde de basis voor de stem die hij vandaag laat horen op podia door het hele land. Je merkt dat hij dat hoofdstuk met zowel trots als verdriet afsluit, omdat hij weet hoeveel hij te danken heeft aan iemand die zag wat anderen nog niet hoorden.
Dankbaarheid die blijft bestaan, zelfs in verlies
In de woorden die Yves kiest, proef je niet alleen verdriet. Je voelt ook diepe dankbaarheid, die door de jaren heen is opgebouwd door lessen, correcte aanwijzingen, geduldige herhalingen en gesprekken die verder gingen dan muziek. Hij schrijft dat Kees in hem geloofde nog voordat hij dat zelf durfde. Dat is voor iedere artiest van onschatbare waarde. Wanneer iemand je ondersteunt in het moment dat je stem nog niet stevig genoeg voelt, ontstaat er een band die verder gaat dan professionele begeleiding. Die dankbaarheid klinkt door in elke zin, waardoor je beseft dat zijn muziek vanaf nu altijd een stukje van Kees met zich meedraagt.
Een bijzonder mens waarvan de impact nooit vervaagt
Yves noemt Kees “een van de meest bijzondere mensen” die hij ooit heeft ontmoet. Dit soort woorden laat je nadenken over wat een mentor werkelijk kan betekenen. Hij somt geen functies of prestaties op, maar richt zich op karakter en menselijkheid. Daarin lees je terug hoe groot het vertrouwen was dat tussen hen groeide. De lessen die Kees meegaf, waren niet alleen technisch maar ook persoonlijk. Ze gingen over geloven in jezelf, volhouden wanneer het tegenzit en durven staan voor je geluid. De manier waarop Yves terugkijkt, laat zien dat deze lessen nog jaren zullen doorwerken, zowel in zijn vakmanschap als in zijn manier van leven.
Een onafscheidelijk ritme van twee sessies per week
Je voelt in zijn tekst hoe intensief de samenwerking was. Vijf jaar lang zag Yves zijn coach meerdere keren per week. Het vertelt iets over discipline, maar vooral over vertrouwen. Het betekent dat Kees hem begeleidde op momenten van groei maar ook op momenten waarin het moeilijker ging. De zanglessen waren niet alleen afspraken, maar een vast ritme dat balans bracht en duidelijkheid gaf in een wereld die vaak chaotisch voelt. Nu dat ritme is doorbroken door het overlijden van Kees, ontstaat er begrijpelijk een leegte die je niet eenvoudig vult. Toch benoemt Yves vooral de waarde van wat is geweest, niet alleen het verlies.
Muziek als herinnering en eerbetoon
Door zijn liefde voor muziek te combineren met de lessen van Kees, houdt Yves zijn mentor levend in ieder optreden dat volgt. Dat voel je ook in de manier waarop hij toegeeft hoe dankbaar hij is voor het geloof dat Kees in hem had. De emoties in zijn post laten zien hoe zwaar het afscheid is, maar ook hoe trots hij is op de reis die ze samen hebben afgelegd. Je merkt dat deze herinneringen een anker vormen, waardoor hij met nieuwe kracht verder kan. Zijn woorden zijn een eerbetoon dat de persoonlijke en professionele band tussen hen volledig tot zijn recht laat komen.
Een laatste groet die alles samenvat
De laatste regel die Yves met zijn volgers deelt, raakt omdat hij eenvoudig en eerlijk is. Hij bedankt Kees voor zijn lessen, zijn geduld en zijn geloof, en sluit vervolgens af met “Rust zacht.” Deze woorden bevatten alles wat je nodig hebt om te begrijpen hoe groot zijn verdriet is en hoe diep het respect dat hij voelt. Het is een laatste groet die recht doet aan wie Kees was in zijn leven en die duidelijk maakt dat zijn invloed nooit verloren zal gaan.
