In de podcast ADHAZES nemen André Hazes en zijn zus Roxeanne hun luisteraars geregeld mee in verhalen die je normaal alleen in de vriendenkring vertelt. Soms lekker luchtig, soms een tikje pijnlijk, maar bijna altijd opvallend eerlijk. Deze keer gaat het over die momenten waarop je achteraf denkt: waarom vond iemand mij toen nog leuk?
André en Roxeanne hebben in hun gesprekken een fijne dynamiek: zij prikt door hem heen, hij geeft sneller toe dan je zou verwachten. En precies daardoor komen juist de kleine, ongemakkelijke details boven tafel. Zeker als het over de beginperiode met Monique Westenberg gaat, blijkt: romantiek en blunders kunnen prima naast elkaar bestaan.
Een begin vol ongemak
Als André terugkijkt op het prille begin met Monique, is het niet alleen maar rozengeur en verliefde appjes. Integendeel: hij schetst een fase waarin alles nieuw was, hij indruk wilde maken en zijn onzekerheid soms nét iets harder sprak dan de coolheid die hij hoopte uit te stralen.
Hij vertelt dat er in die eerste weken genoeg momenten waren die voor een ander misschien een reden waren geweest om af te haken. Toch ging Monique nergens heen. En juist dat maakt de verhalen achteraf bijna aandoenlijk: het is rommelig, menselijk en vooral heel echt.
Het moment dat niemand ziet aankomen
Een van de meest gênante herinneringen die André deelt, speelt zich af na een avondje drinken. Hij vertelt dat hij toen ook een blowtje nam en dat het later die nacht misging op een manier die je liever niet opbiecht, laat staan in een podcast.
Volgens André plaste hij die avond in bed. Hij noemt het zelf meteen een potentiële “afknapper” en hij doet er niet geheimzinnig over dat dit bepaald niet het beeld is dat je van jezelf wilt neerzetten als je net aan het daten bent.
Leeftijdsverschil en bewijsdrang
Alsof dat nog niet genoeg is, komt er nog een tweede verhaal langs dat perfect laat zien hoe groot de drang kan zijn om indruk te maken. André was destijds twintig toen hij met Monique ging daten, terwijl zij zestien jaar ouder was.
Dat leeftijdsverschil voelde voor hem, zo vertelt hij, als iets waar hij “bij moest aansluiten”. Niet omdat Monique dat eiste, maar omdat hij zichzelf onzeker maakte: hij wilde volwassen ogen, volwassen praten en blijkbaar ook een volwassen uiterlijk.
Baardverf met bijwerkingen
Om ouder over te komen besloot André zijn baard en snor te verven. Hij legt uit dat hij maar weinig gezichtshaar had en dacht: als ik dit een tint donkerder maak, lijk ik vast meteen wat serieuzer. Het klinkt als een simpele ingreep, tot je bedenkt hoe snel het mis kan gaan.
En mis ging het. Niet alleen de haren werden donkerder, ook de huid eromheen kreeg een paar tinten mee. Roxeanne reageert gevat en vraagt of hij op hun vader wilde lijken. André ontkent dat, maar geeft toe dat hij vooral ouder hoopte te lijken.
Vooraf waarschuwen voor de blamage
Het mooiste detail: André wist zelf al dat hij er niet meer “netjes” uitzag. In plaats van doen alsof er niets aan de hand was, besloot hij Monique alvast mentaal voor te bereiden op wat ze tijdens de date zou aantreffen. Dat zegt iets over zijn zelfspot én zijn paniek.
Die combinatie van proberen en struikelen typeert de start van veel relaties, maar bij André klinkt het extra beeldend. Je ziet het bijna voor je: iemand die zijn best doet, maar onderweg net te veel wil fixen en daardoor juist opvalt.
Waarom het toch bleef werken
André zegt zelf dat hij in die periode “genoeg redenen” heeft gegeven om af te knappen. Maar blijkbaar won iets anders het van de ongemakkelijke momenten. Hij denkt dat het te maken heeft met zijn karakter: gezelligheid, toegankelijkheid en niet te veel kapsones.
Hij benadrukt dat hij nooit arrogant of vervelend is geweest en dat hij het op zijn eigen manier altijd weer goed probeerde te maken. Daar zit een herkenbare les in: perfectie is zelden het fundament, maar hoe je met je blunders omgaat vaak wel.
Een inkijkje in hun dynamiek
Wat deze podcastfragmenten vooral laten zien, is dat de Hazes-familie het verhaal niet mooier hoeft te maken om interessant te zijn. Roxeanne stelt vragen die veel luisteraars ook zouden stellen, terwijl André de neiging heeft om precies dat ene detail te delen dat je normaal inslikt.
En juist daardoor krijg je als luisteraar een inkijkje in een relatie die vaak in de spotlights staat, maar zelden zo alledaags klinkt. Geen gelikte PR-zinnen, maar situaties die iedereen in een of andere vorm herkent: onzekerheid, overdreven moeite doen en daar later hard om lachen.
Van ongemak naar herkenbaarheid
Er zit ook iets geruststellends in dit soort verhalen. Zelfs als je bekend bent, zelfs als je denkt dat iedereen naar je kijkt, blijf je gewoon iemand die soms stomme keuzes maakt. André’s bekentenissen halen de glans er niet af, ze maken het juist menselijker.
En dat lijkt precies de kracht van ADHAZES: het gaat niet om perfectie, maar om het gesprek. Wat vind jij: zijn dit inderdaad totale afknappers, of juist de dingen waar je later samen om moet kunnen lachen? Laat het weten op onze social media.
