Je hoeft Simon Keizer niet lang te volgen om te zien dat hij de laatste jaren wat meer van zichzelf laat zien. In interviews klinkt minder het ingestudeerde verhaal, en meer de mens achter de muziek. Hij praat makkelijker over wat er wringt.
Wat daarbij opvalt: die openheid komt niet uit het niets. In gesprekken blikt hij terug op een lange periode waarin hij vooral één truc toepaste als het moeilijk werd: dóórgaan. En gevoelens? Die gingen netjes op slot.
Een leven met de knop op ‘doorgaan’
Simon vertelt dat hij jarenlang leefde alsof er maar één versnelling bestond. Als er iets pijn deed, werd het weggedrukt en vervangen door actie. Werk, afspraken, plannen—alles was welkom, zolang het maar afleidde.
Dat kan even handig lijken, omdat je blijft functioneren. Maar op de lange termijn betaal je een prijs. Emoties verdwijnen niet, ze stapelen zich op. En vroeg of laat kloppen ze aan, op momenten waarop je dat totaal niet verwacht.
Verdriet dat al vroeg werd weggestopt
De basis van dat patroon ligt in zijn jeugd. Simons vader overleed aan maagkanker toen Simon nog jong was. Een verlies dat je wereld stilzet, tenzij je besluit dat stilstaan simpelweg geen optie is.
Volgens Simon stopte hij het verdriet diep weg. Niet omdat hij niet hield van zijn vader, maar omdat hij niet wist hoe je zoiets moet dragen. Achteraf ziet hij hoe die keuze zijn blik op het leven vormde.
De Volendamse brand en het overleven op automatische piloot
Daar kwam later nog een ingrijpende laag bij: de nieuwjaarsbrand in Café ’t Hemeltje in Volendam, in 2001. Simon overleefde de ramp, maar echt verwerken deed hij het niet. Zijn systeem bleef hetzelfde.
Wegstoppen en door. Overleven en meteen weer verder. Het klinkt als een korte innerlijke opdracht, alsof je jezelf in beweging houdt om niet te hoeven voelen. Alleen zorgt dat er ook voor dat het leven soms vlak wordt.
Wanneer zelfs blijdschap niet meer binnenkomt
Het confronterende besef kwam pas jaren later, op een moment dat juist geluk zou moeten oproepen. Toen Simon vader werd van dochter Kiki, inmiddels acht, merkte hij iets dat hem zelf schrik aanjoeg.
Hij vertelde dat hij bij haar geboorte opvallend weinig voelde. Niet intens blij, niet emotioneel, niet overweldigd—eerder leeg of vlak. En juist dat maakte hem wakker: als dit je niets doet, wat doet je dan nog wél?
Een kantelpunt dat niet te negeren was
Dat moment zette hem aan het denken over hoe hij door het leven ging. Simon realiseerde zich dat hij vooral aan de oppervlakte bleef, omdat dieper gaan hem angst gaf. Aan de buitenkant blijven voelde veiliger.
Maar veiligheid heeft soms een schaduwkant. Als je jezelf afsluit voor pijn, sluit je jezelf vaak ook af voor vreugde. Het leven wordt overzichtelijker, ja—maar ook minder kleurrijk, minder aanwezig.
Leren voelen zonder grote filmische doorbraak
Inmiddels probeert Simon stap voor stap weer contact te krijgen met wat er vanbinnen gebeurt. Niet met één enorme doorbraak, maar geleidelijk. Hij lijkt ook milder: gevoelens hoeven niet meteen opgelost te worden.
Soms is herkennen al genoeg. Even stilstaan bij wat je voelt, zonder het weg te duwen of direct te ‘fixen’. Dat klinkt simpel, maar voor iemand die jaren op routine heeft geleefd, is het een flinke omschakeling.
Van ervaring naar woorden in ‘Wat moed, dat moet’
De inzichten die hij onderweg opdeed, verwerkte Simon in het audioboek Wat moed, dat moet. Daarin gaat het over kwetsbaarheid, over eerlijk zijn tegen jezelf en over hulp toelaten wanneer je het niet alleen redt.
Het is geen zwaar therapieverslag, maar eerder een persoonlijke uitwisseling: dit werkte voor mij, dit ging mis, dit probeer ik nu anders te doen. Juist daardoor voelt het herkenbaar voor mensen die ook geneigd zijn alles op te kroppen.
Wat hij zijn kinderen vooral wil meegeven
Als vader wil Simon het thuis anders aanpakken dan hij het vroeger leerde. Niet vanuit verwijt, maar vanuit ervaring. Hij weet inmiddels wat er gebeurt als gevoelens jarenlang geen plek krijgen in het dagelijks leven.
Zijn boodschap richting zijn kinderen is helder: leer voelen, praat als iets je dwarszit, en ga niet in je eentje zitten ploeteren. Het zijn adviezen die extra gewicht krijgen als je zelf de stilte en het wegdrukken kent.
Licht op Blue Monday, gewoon samen
Die nieuwe openheid zie je soms ook in kleine publieke momenten. Zo zong Simon eerder samen met Kiki op Blue Monday, de dag die vaak ‘de meest deprimerende’ van het jaar wordt genoemd. Een warm tegenbeeld.
In plaats van zwaar en somber werd het juist een moment van nabijheid. Niet perfect of groots, maar menselijk. Alsof hij wilde laten zien: emoties mogen er zijn, maar je kunt elkaar ook letterlijk wat licht geven.
Ook na jaren ervaring blijven zenuwen bestaan
Opvallend eerlijk is Simon ook over onzekerheid in zijn werk. Zelfs toen hij coach was bij The Voice, voelde hij spanning om te zingen. Hij zei dat hij dan op z’n minst ‘wel zuiver’ moest zingen.
Dat past bij het grotere verhaal: het doel is niet om nooit meer nerveus te zijn of nooit meer geraakt te worden. Het gaat erom dat je erkent wat er leeft, in plaats van het meteen weg te drukken.
Waarom dit zoveel mensen raakt
Wat Simon deelt, blijft hangen omdat het niet alleen over hem gaat. Veel mensen herkennen de reflex om door te gaan, zeker na verlies, stress of heftige gebeurtenissen. Het lijkt sterk, maar het kan je vanbinnen uitputten.
Juist het contrast—een man die lang alles op slot zette en nu langzaam leert openen—maakt het verhaal invoelbaar. Herken jij dit, of heb jij ook ooit gemerkt dat je gevoelens wegstopte? Laat het ons weten via onze sociale media.
