Simon Keizer (42) staat al jaren bekend als iemand die moeiteloos kan schakelen tussen hitlijsten, volle zalen en het leven thuis in Volendam. Maar achter die vertrouwde, rustige buitenkant speelde zich lange tijd iets heel anders af.
In een open gesprek met Nouveau vertelt hij hoe hij zichzelf langzaam kwijtraakte in een bestaan dat vooral draaide om denken, regelen en doorgaan. Pas toen zijn vrouw Annemarie hem een spiegel voorhield, kon hij niet langer om de waarheid heen.
Een leven in het hoofd
Tot een paar jaar geleden leefde Simon naar eigen zeggen met een flinke disbalans tussen zijn hoofd en zijn gevoel. Hij omschrijft zichzelf als een ‘wandelend hoofd’: altijd bezig, altijd analyseren, altijd vooruitdenken.
Dat voortdurende piekeren zorgde ervoor dat hij zelden echt ontspande. Hij was snel geïrriteerd, stond voortdurend “aan” en vond nauwelijks rust. Zelf zag hij het als karakter; achteraf herkent hij vooral onrust en overbelasting.
Waarom grote momenten niet binnenkwamen
Op papier waren er genoeg hoogtepunten om intens gelukkig van te worden. Een uitverkochte Ziggo Dome met Nick & Simon bijvoorbeeld: iets waar veel artiesten jaren naar toewerken. Simon wist rationeel dat het bijzonder was.
Alleen bleef de echte euforie uit. Hij dacht: wat gaaf, maar hij voelde niet wat daarbij hoorde. Diezelfde afstand merkte hij ook in zijn privéleven, op momenten waarvan hij verwachtte dat ze hem emotioneel zouden overspoelen.
Vaders worden zonder de emotionele ‘explosie’
Het vaderschap was zo’n kantelpunt waarvan Simon dacht: nu gaat het gebeuren. Toen hij zijn dochter voor het eerst vasthield, rekende hij op een golf aan gevoelens, een soort vanzelfsprekende klik die alles zou openzetten.
Maar die overweldigende emotie kwam niet. Simon beschrijft hoe verwarrend dat was: hij wílde het voelen en verwachtte het ook, alleen bleef er iets op slot. Het gaf hem het idee dat er iets niet klopte.
LEES OOK:Jennifer van Ooijen deelt openhartige bekentenis over toekomst met Mart Hoogkamer
Thuis stapelde de spanning zich op
Ondertussen werd het thuis steeds makkelijker om te ontploffen. Simon vertelt dat zijn leven vooral draaide om carrière, presteren en alle ballen in de lucht houden. Dat tempo hield hij vol, maar het maakte hem ook scherp en prikkelbaar.
Ruzies met Annemarie ontstonden steeds vaker en soms om de kleinste dingen. De sfeer kon “om te snijden” zijn, blikt hij terug. Annemarie werd geregeld de persoon op wie hij zijn frustratie afreageerde—iets waar hij nu hard over is.
De perenpluk die alles veranderde
Na weer een ruzie die ochtend stapten Simon, Annemarie en hun dochter in de auto om peren te gaan plukken. De stilte in de auto voelde zwaar, zo’n stilte die alles zegt zonder dat er woorden vallen.
Toen verbrak Annemarie die stilte met een zin die Simon direct raakte: ze wist niet hoe lang ze van deze versie van hem kon blijven houden. Geen schreeuw, geen drama—juist daardoor kwam het extra hard binnen.
Een lichamelijke schok en een pijnlijke herkenning
Simon beschrijft het moment alsof letterlijk alle gevoel uit zijn benen wegzakte. Hij herkende dat lichamelijke, koude effect van één ander moment in zijn leven: toen hij op 15-jarige leeftijd hoorde dat zijn vader was overleden.
Dat besef maakte de boodschap nog heftiger. Ineens zag hij zichzelf zoals hij was geworden, niet zoals hij wilde zijn. “Ik was de lelijkste versie van mezelf geworden,” erkent hij. Die eerlijkheid is confronterend, maar ook het begin van verandering.
Direct hulp zoeken: geen uitstel meer
Eenmaal thuis besloot Simon meteen dat het anders moest. Niet later, niet ‘als het rustiger is’, maar direct. Hij pakte zijn telefoon en ging googelen naar een psycholoog in de buurt van Volendam.
Dat simpele, praktische moment—zoekwoorden intypen, een naam vinden, een afspraak maken—was volgens Simon het startpunt van een lange persoonlijke reis. Niet één gesprek dat alles oplost, maar een proces van stap voor stap opnieuw leren voelen.
Van gesprekken tot een retraite in Costa Rica
In de periode daarna ging hij dieper kijken naar patronen die hij al jaren met zich meedroeg: het overanalyseren, de drang om te presteren en het vermijden van kwetsbaarheid. Therapie hielp hem om die mechanismen te herkennen.
Die zoektocht bracht hem uiteindelijk zelfs naar een intensieve retraite in Costa Rica. Daar, weg van agenda’s, lawaai en verwachtingen, stond hij stil bij wat hij jarenlang had weggedrukt. Volgens Simon is hij inmiddels duidelijk veranderd.
Wat hij nu anders doet
Hoewel hij niet doet alsof alles altijd perfect gaat, klinkt er in zijn verhaal vooral iets nieuws: bewustzijn. Hij weet beter wanneer hij in zijn hoofd schiet en kan sneller bijsturen voordat irritatie of onrust de overhand neemt.
LEES OOK:Emotionele reactie van Christiaan Bauer zorgt voor veel reacties
Ook is er meer ruimte voor zachtheid, zegt hij tussen de regels door—naar zichzelf en naar zijn omgeving. De grootste winst lijkt dat hij weer contact maakt met wat er vanbinnen speelt, in plaats van alles weg te redeneren.
Een herkenbaar verhaal voor veel mensen
Wat Simon beschrijft, is niet alleen een artiestenprobleem of iets dat bij drukke carrières hoort. Veel mensen herkennen het: doorgaan, presteren, zorgen, denken—tot het moment dat iemand dichtbij zegt: zo kan het niet langer.
Juist daarom blijft zijn verhaal hangen. Niet vanwege het spektakel, maar omdat het laat zien hoe klein één zin kan zijn en hoe groot het effect. En dat hulp zoeken geen zwakte is, maar soms simpelweg noodzaak.
Praat mee
Simon kiest er nu voor om open te zijn over een periode waar veel mensen liever over zwijgen. Dat maakt het gesprek over mentale gezondheid en relaties net wat normaler—en misschien ook net wat minder eenzaam.
Wat vind jij: is het herkenbaar dat je pas wakker schrikt als iemand je keihard spiegelt? Laat het ons weten en deel je reactie op onze social media—we lezen mee.
