Soms komt een gesprek pas echt binnen als iemand niet probeert sterk te lijken. In de podcast KUKURU van Giel Beelen laat Simon Keizer zich van een kant zien die je niet altijd op een podium terugziet. Niet omdat het moet, maar omdat het blijkbaar simpelweg is wie hij is.
Hij praat open over wat er thuis gebeurt, op momenten dat er geen camera’s zijn en niemand iets van hem verwacht. En juist daar, zegt Simon, is ruimte voor iets wat veel mensen nog steeds lastig vinden: emoties laten bestaan.
Emoties mogen er zijn in huis
Simon vertelt dat hij thuis regelmatig een traantje wegpinkt. Verdriet, ontroering of gewoon geraakt worden door een moment: het mag er allemaal zijn. Volgens hem is het belangrijk dat zijn kinderen dat ook zien, zonder schaamte.
“Boos zijn is niet erg, verdriet mag er zijn. Ik huil heel veel thuis,” vertelt hij in de podcast. Muziek kan hem raken, maar ook sportprestaties of onverwachte kleine dingen. Weglopen van dat gevoel doet hij niet, ook niet als de kinderen erbij zijn.
Waarom voelen volgens Simon juist helpt
In het gesprek legt Simon uit dat emoties wegdrukken vaak averechts werkt. Als je gevoelens niet toelaat, ga je volgens hem steeds meer ‘in je hoofd’ zitten. En juist daar kunnen twijfels, onrust en stress zich opstapelen.
Hij wil zijn kinderen daarom helpen om balans te vinden: niet alles wegstoppen, maar ook niet overspoeld raken. In hun gezin wil hij bepaalde gevoelens bespreekbaar maken, zodat emoties niet iets spannends of verboden worden.
Meditatie als ankerpunt
Naast het gezinsleven noemt Simon meditatie als iets waar hij momenteel veel steun uit haalt. Het zijn momenten waarop hij even kan vertragen, tot rust kan komen en kan checken wat er eigenlijk in hem omgaat, zonder meteen te hoeven handelen.
In een druk bestaan, waarin hij jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse muziekwereld, klinkt dat als een bewuste keuze. Niet om zweverig te doen, maar om grip te houden op zichzelf. Mediteren is voor Simon vooral: reflecteren en weer even landen.
De periode na Nick & Simon: twijfel en nieuwsgierigheid
Het gesprek gaat ook terug naar de periode na het uiteenvallen van Nick & Simon in 2023. Een moment dat voor veel fans voelde als het einde van een tijdperk, maar voor Simon persoonlijk ook een fase van heroriëntatie was.
Hij vertelt dat hij toen serieus heeft overwogen om helemaal uit de schijnwerpers te verdwijnen. Hij hield bewust alle opties open en was zelfs nieuwsgierig naar een leven buiten de spotlights. Zou dat misschien beter passen? Die vraag speelde echt.
Solo werken: persoonlijker en minder druk
Toch bleef muziek trekken. Simon merkte dat zodra hij een gitaar oppakte, er vanzelf liedjes kwamen. Persoonlijker ook, omdat hij niet meer automatisch in het ‘duo-verhaal’ zat. Solo werken gaf ruimte om meer van zichzelf te laten horen.
Hij noemt het voordeel van alleen verder gaan: jouw verhaal komt meer naar voren en er is sprake van persoonlijke groei. En misschien wel het belangrijkste: de druk om per se hits te moeten scoren is volgens Simon afgenomen.
‘Het moeten is weg’ en dat klinkt door
Die ene zin vat veel samen: “Het moeten is weg.” Minder bewijsdrang, minder verwachtingen, meer vrijheid om muziek te maken die klopt bij waar hij nu staat. Dat betekent niet dat ambities verdwijnen, maar wel dat het vertrekpunt verandert.
En dat past eigenlijk naadloos bij wat hij over emoties zegt. Niet alles hoeft strak, groot of perfect. Soms is het juist sterker om eerlijk te zijn, thuis én in muziek. Wat vind jij: moet een artiest dit vaker laten zien? Laat het weten via onze socials.
