In de podcast ADHAZES duiken André Hazes en zijn zus Roxeanne terug in de tijd, naar de chaotische, gekke en soms ook ontroerende wereld rondom hun jeugd. Niet met grote dramatische onthullingen, maar met kleine herinneringen die juist veel zeggen over hoe het er toen aan toeging.
Het begint onschuldig: beelden van twee kinderen die braaf in de zaal zitten terwijl hun vader, André Hazes senior, op het podium staat. Alleen blijkt dat “braaf” in de praktijk nét even anders te voelen als je zelf dat kind was.
De eerste liedjes moesten ze blijven zitten
Roxeanne vertelt dat zij en André vroeger tijdens concerten van hun vader de eerste drie nummers moesten blijven zitten. Niet omdat ze dat per se wilden, maar omdat er dan gefilmd werd en het plaatje natuurlijk moest kloppen.
Op beeld ziet het er volgens haar “heel schattig” uit: twee kinderen die liefdevol naar hun vader kijken terwijl hij zingt. Alleen prikt André daar meteen doorheen. Hij grapt dat ze eerder naar een horloge zaten te staren: wanneer mogen we eindelijk weg?
Wat toen gewoon was, voelt nu ineens bijzonder
Roxeanne zegt dat ze zich dat gevoel nu bijna niet meer kan voorstellen. Nu ze ouder is, denkt ze juist: hoe geweldig zou het zijn om een concert van André Hazes senior mee te maken, echt bewust, als fan.
Die verandering is herkenbaar. Als kind is iets soms “gewoon”, terwijl je later pas doorhebt hoe bijzonder het eigenlijk was. Zeker als je opgroeit met een vader die voor heel Nederland een legende was.
Achter de schermen begon het echte avontuur
Maar waar de herinneringen pas echt kleurrijk worden, is achter de schermen. Na de verplichte eerste nummers gingen ze naar boven, richting de kleedkamers. En daar, zegt Roxeanne, gebeurde van alles.
Ze noemt André in de podcast zonder omwegen “een zieke kleptomaan” in die tijd. Niet per se omdat hij zelf alles wilde hebben, maar omdat hij volgens haar alles stal wat hij zag—voor zijn grote zus.
“Ik wil dat” en dan regelde Dré het
Roxeanne schetst het bijna alsof het een vaste routine was. Zij zei dat ze iets graag wilde hebben, en André zorgde er vervolgens voor dat het ook daadwerkelijk mee naar huis ging. Gewoon pakken en klaar.
André reageert daar opvallend serieus op, bijna alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Dan krijg je dat toch,” zegt hij. En daarna: “En nu harten, het is bizar, hè.”
Van spullen stelen naar harten stelen
Met die opmerking maakt André de brug naar het nu. Want dat hij harten weet te stelen, is volgens velen duidelijk. De zanger is al een tijdje samen met Noa Braaf en lijkt gelukkiger en rustiger dan soms in eerdere periodes.
In november 2025 maakten André en Noa hun relatie officieel. Hij vertelde toen dat ze hun liefde eerst bewust een half jaar uit de schijnwerpers hadden gehouden, om het rustig op te bouwen zonder meningen van buitenaf.
Relatie met Noa Braaf steeds serieuzer
Sinds die bekendmaking spreekt André steeds opener over zijn leven met Noa. Het klinkt alsof ze niet alleen samen leuke dingen doen, maar ook echt nadenken over de toekomst en wat ze samen willen opbouwen.
Hij heeft zelfs al hardop gesproken over een kinderwens. André zei dat hij het “leuk zou vinden om volgend jaar te oefenen met vader worden” met Noa. En daar blijft het niet bij: hij zou zelfs nog drie kinderen willen.
Een familieverhaal dat blijft groeien
Wat deze podcastanekdote zo leuk maakt, is dat het meer is dan alleen een grappige jeugdherinnering. Het laat ook zien hoe hecht André en Roxeanne ondanks alles met elkaar zijn, en hoe hun jeugd nog altijd doorwerkt.
Tegelijkertijd voelt het als een typisch Hazes-verhaal: een mix van humor, chaos en warmte, met een randje dat je nét aan het denken zet. Van backstage-streken tot grote toekomstplannen—het blijft een familie die mensen bezighoudt.
Onschuldig of te ver?
De uitspraken in ADHAZES zijn duidelijk met een knipoog, maar ze roepen ook vragen op. Was het onschuldige baldadigheid van vroeger, of toch iets dat je vandaag de dag anders zou bekijken? En hoe kijk jij naar André’s openheid over een kinderwens?
Laat het ons weten en praat mee via onze social media—benieuwd hoe jij hiernaar luistert en of jij zelf ook van die “vroeger-dachten-we-dat-het-normaal-was” herinneringen hebt.
