Er zijn artiesten die na een lange carrière langzaam naar de zijlijn schuiven, wat minder shows doen en het waterskiën of de camper eindelijk serieus nemen. Frans Bauer hoort duidelijk niet bij die groep. Hij kijkt vooruit, met plannen die eerder groter dan kleiner worden.
Terwijl hij richting een bijzonder jubileum beweegt, lijkt één ding hem vooral te drijven: nu het nog kan, nog één paar keer alles geven. Niet uit angst voor morgen, maar omdat hij voelt dat zijn stem, energie en plezier nog altijd meewerken.
Nog lang niet klaar met het podium
Volgend jaar viert Frans Bauer zijn veertigjarig artiestenjubileum met twee grote concerten in Rotterdam Ahoy. De zanger is inmiddels 52, maar klinkt bepaald niet alsof hij de handdoek overweegt. Integendeel: hij wil juist nog een paar keer “vol gas”.
In gesprekken rondom de aankondiging zegt Frans dat hij zich bewust is dat fitheid niet vanzelfsprekend is. Juist daarom wil hij zijn publiek de komende jaren nog een paar keer het beste van zichzelf geven, zolang die bekende levenslust hem niet in de steek laat.
Een jubileum dat niet stilletjes voorbij mag gaan
Wie Frans al langer volgt, weet dat hij meestal niet de man is van grote zelfverheerlijking of uitgebreide terugblikken. Toch heeft hij naar eigen zeggen ook geleerd dat sommige momenten niet ongemerkt voorbij moeten vliegen. Dit jubileum voelt voor hem als zo’n markeringspunt.
Hij kijkt terug op vier decennia muziek, tv en volle zalen, maar ook op de snelheid waarmee alles ging. Frans geeft aan dat hij eerder jubilea niet echt bewust heeft gevierd. Dit keer wil hij wél stilstaan bij wat het allemaal betekent.
Waarom Ahoy voor hem meer is dan een zaal
Dat de jubileumshows juist in Ahoy plaatsvinden, is geen willekeurige keuze. Voor Frans is die plek al sinds zijn jeugd beladen met gevoel. Als jongen kwam hij met zijn ouders vaak naar Rotterdam, onder meer om op de markt boodschappen te doen.
Onderweg liep het gezin langs Ahoy, en daar begon het te kriebelen. Hij fantaseerde over een eigen show op dat grote podium. Die herinnering is nooit verdwenen: hij noemt de zaal zelfs zijn ‘tempel’ en zegt dat hij er echt verliefd op is.
Van kinderdroom naar ‘dit is de droom’
Opvallend is hoe helder Frans blijft als het gaat over wat hij nog wil. Waar veel artiesten na veertig jaar een lijstje hebben met exotische doelen, hoeft hij niet lang na te denken. Voor hem is die droom in essentie nog steeds hetzelfde.
LEES OOK:Jennifer van Ooijen deelt openhartige bekentenis over toekomst met Mart Hoogkamer
Hoewel de jaren volgens hem voorbij zijn gevlogen, staat dit jubileum “ergens voor”: voor al die dromen, voor het pad ernaartoe en voor dat jongetje dat langs Ahoy liep en zich afvroeg hoe het zou voelen. Nu wil hij dat gevoel delen.
Geen kleine terugblik, maar een show vol energie
Wie een rustige jubileumavond verwacht met vooral anekdotes en een bescheiden setlist, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Frans belooft een grote show die laat zien waarom hij al veertig jaar een vaste waarde is in de Nederlandse muziekwereld.
Hij wil nog één keer extra alles uit de kast halen, met de kracht en het levensvuur die hij nu voelt. Het moet vooral een feest worden dat helemaal bij hem past: warm, herkenbaar, uitbundig en met dat typische Bauer-contact met het publiek.
Succes deel je, zegt Frans, met de mensen in de zaal
Wat Frans in deze fase opvallend vaak benoemt, is hoe sterk hij zijn carrière ziet als iets gezamenlijks. Zijn fans stonden volgens hem niet alleen klaar bij hoogtepunten, maar ook als het tegenzat. Dat gevoel van loyaliteit blijft hem raken.
Hij zegt dat hij zich nog nooit alleen heeft gevoeld, juist omdat er altijd mensen waren die bleven komen en bleven luisteren. En thuis, benadrukt hij, is er ook die basis: in een artiestenleven vol reizen is steun onmisbaar.
De nieuwe generatie zingt moeiteloos mee
Een van de leukste verrassingen voor Frans is dat zijn muziek niet alleen leeft bij de generatie die ermee opgroeide. Tijdens optredens ziet hij steeds vaker jongeren die woord voor woord meezingen, ook met nummers die ouder zijn dan zijzelf.
Dat blijft voor hem iets magisch: tieners van zeventien die liedjes van dertig jaar oud meebrullen. Hij beschrijft het als een moment waarop je even stilvalt en denkt: hoe is dit allemaal zo gelopen? Volgens Frans went dat nooit.
Na 53 keer Ahoy nog steeds zenuwen
Frans stond al 53 keer eerder in Ahoy, maar routine? Die kent hij naar eigen zeggen niet. Elke show voelt weer als de eerste keer. De zenuwen horen erbij, en misschien is dat juist ook het bewijs dat hij het nog steeds belangrijk vindt.
Het moment dat de deuren opengaan en de eerste fans hun plekken innemen, blijft hem raken. En wanneer hij uiteindelijk opkomt, gebeurt er iets wat hij nauwelijks kan uitleggen. Hij krijgt er nu al kippenvel van, zegt hij.
Een bedankje dat een herinnering moet worden
Uiteindelijk draait het jubileum voor Frans niet om een medaille, een uithangbord of een ‘kijk mij eens’-moment. Het moet vooral voelen als een cadeau aan de mensen die hem al die jaren zijn blijven volgen en aanmoedigen.
Die concerten moeten een herinnering worden die blijft hangen: voor het publiek, maar stiekem ook voor hemzelf. Benieuwd: ga jij naar Ahoy, of heb jij een favoriete Frans Bauer-herinnering? Laat het vooral weten via onze social media.
LEES OOK:Ingrijpend nieuws rond Tijl Beckand (52) raakt veel mensen: ‘overleden’
