Het leven van een artiest draait vaak om drukte, optredens en volle agenda’s. Toch zijn er momenten waarop de stilte in alle hevigheid doordringt, zelfs bij iemand die al decennia bekendstaat om haar komische typetjes en uitverkochte zalen.
In het recent verschenen interview met Margriet deelt Tineke Schouten openhartig hoe ingrijpend het verlies van haar geliefde Hans in haar dagelijks leven is gaan doorwerken.
De afgelopen jaren volgde het ene optreden na het andere en stonden er steeds nieuwe projecten op stapel. Voor de buitenwereld leek het alsof Schouten onvermoeibaar doorging. Maar achter de schermen speelde zich een ander verhaal af, waarin verdriet en gemis een steeds grotere rol kregen.
Terwijl de schijnwerpers gericht waren op haar optredens, worstelde ze met gevoelens die ze lange tijd nauwelijks toeliet.
Een gemis dat steeds zwaarder weegt
Tineke Schouten, inmiddels 72 jaar oud, geeft aan dat het verdriet om haar overleden partner Hans haar de laatste tijd steeds meer raakt. “Steeds meer, omdat ik zo druk ben geweest dat ik nauwelijks tijd heb gehad om erbij stil te staan”, vertelt ze eerlijk in het interview.
Het verlies van Hans is iets waar ze, ondanks haar volle agenda, niet langer aan voorbij kan gaan. Juist nu ze af en toe een moment van rust neemt, merkt ze dat het gemis haar sterker treft dan voorheen.
De cabaretière had eigenlijk vijf jaar geleden al het plan om te stoppen met optreden. Ze wilde samen met Hans gaan reizen en genieten van hun tijd samen. “Toen besloten we tijdens de coronaperiode nog één show te maken,” blikt ze terug.
Maar het lot bepaalde anders: “Nou goed, alles was geregeld, de zalen waren uitverkocht en toen overleed Hans.” Die onverwachte gebeurtenis bracht haar voor een lastige keuze te staan: moest ze de geplande tournee annuleren of haar voorstelling aanpassen aan haar nieuwe werkelijkheid?
De verwerking op het podium
Uiteindelijk besloot Schouten haar show niet af te blazen, maar te herschrijven. “Uiteindelijk werd het een heel mooie verwerkingsshow, waarin ik Hans helemaal kwijt kon in de typetjes,” vertelt ze. Het podium werd voor haar een plek van verwerking.
Door haar verdriet om te zetten in kunst, wist ze haar gevoelens een plek te geven en haar publiek te raken. De voorstelling kreeg een extra lading en werd voor haarzelf een belangrijk onderdeel van het rouwproces.
Ondanks deze intense periode bleef Schouten niet stilzitten. In het afgelopen jaar alleen al stond zij 85 keer op het podium, speelde ze in twee films en maakte ze haar opwachting tijdens het 5 mei-concert.
Haar agenda was opnieuw gevuld met uiteenlopende optredens en projecten. Maar soms bekruipt haar de gedachte dat ze zich misschien verschuilt achter haar werk.
Werk als vlucht voor verdriet
“Vroeger remde Hans me af,” vertelt ze over de invloed die haar partner op haar leven had. Hans zorgde ervoor dat er balans was tussen haar werk en privéleven. Nu ze alleen is, merkt Schouten dat ze zichzelf geen rust gunt.
“Maar ja, uiteindelijk ben ik natuurlijk zelf degene die op al die leuke dingen ingaat. Ik dender maar door, want als ik stilzit, ga ik over alles nadenken.” Het is een herkenbaar patroon voor velen die een dierbare verliezen: druk bezig blijven om het verdriet niet te hoeven voelen.
Het gemis van haar partner wordt zo steeds voelbaarder, juist omdat er na al die drukte momenten van stilte zijn waarin er ruimte is voor reflectie. In die stiltes komt het besef dat Hans er niet meer is en dat het leven zonder hem ingrijpend veranderd is.
Een onmisbare steunpilaar
Als ze terugkijkt op haar carrière, spreekt Schouten vol liefde en dankbaarheid over de rol die Hans daarin speelde. Hij was degene die haar jarenlang stimuleerde om te blijven schrijven en optreden, nog voordat ze zelf in haar eigen talent geloofde.
“Toen ik vier jaar later doorbrak met Lenie uit de Takkestraat, was hij blijer dan ik,” zegt ze met een glimlach. Zijn enthousiasme en steun waren voor haar van onschatbare waarde.
Volgens Schouten is het succes dat ze in haar carrière heeft gekend in grote mate te danken aan Hans. “Zonder Hans was dat nooit zo gelopen,” stelt ze. Zijn aanmoediging en betrokkenheid zorgden ervoor dat zij het beste uit zichzelf wist te halen en haar publiek keer op keer wist te verrassen.
Trots op het verleden, zoekend naar balans
Ondanks het verdriet overheerst bij Schouten ook een gevoel van trots als ze haar levensloop overziet. Ze heeft een indrukwekkende carrière opgebouwd waarin haar partner altijd een centrale rol speelde. Die trots draagt ze met zich mee, maar het gemis van Hans blijft op de achtergrond steeds zwaarder drukken.
De openhartigheid waarmee Schouten nu spreekt over haar gemis, is iets wat haar fans niet eerder wisten. Het besef dat momenten van stilte en reflectie het verdriet vergroten, is voor haar een nieuw inzicht.
Door haar verhaal te delen, laat ze zien dat achter het imago van de onvermoeibare artiest een mens schuilgaat die rouwt en zoekt naar een nieuw evenwicht.
Met haar woorden biedt Schouten een inkijkje in het leven na een groot verlies. Ze laat zien dat succes en verdriet soms hand in hand gaan, en dat het zoeken naar balans een proces is dat tijd en aandacht vraagt.
Haar ervaringen maken duidelijk dat ook de grootste artiesten kwetsbaar zijn, en dat het delen van die kwetsbaarheid ruimte biedt voor troost en herkenning.
