Elke week legt Lee Towers, geboren als Leen Huijzer, een vertrouwde route af van zijn woning in Rotterdam naar de studio van zijn goede vriend Fred Bourgonje in Zoetermeer. In deze studio, omgeven door geluidsapparatuur, parkeert hij zijn rollator zorgvuldig aan de kant en zoekt hij zijn plek achter zijn bekende gouden microfoon.
Hoewel zijn lichaam tekenen van slijtage vertoont, met klachten aan heup en rug die hem al jaren parten spelen, blijft het zingen een essentieel onderdeel van zijn bestaan. De muzikale sessies in de lege studio geven hem kracht en brengen herinneringen boven aan uitverkochte zalen en een juichend publiek.
Eenmaal achter de microfoon verandert alles voor Lee. Zijn stem vult de ruimte wanneer hij nummers brengt van grootheden als Neil Diamond, Elvis Presley en Frank Sinatra. De studio mag dan leeg zijn, de energie en bezieling die hij in zijn muziek legt, zijn onverminderd aanwezig.
“Ik ben altijd een bulldozer geweest,” zegt hij zelf. “Veel mensen schrikken als ze me nu wat krakkemikkig binnen zien komen, maar zodra ik zit en begin te zingen, is het er weer. Net als vroeger.”
Dat publiek tegenwoordig ontbreekt, maakt voor Lee weinig verschil. Zingen blijft voor hem een noodzakelijke uitlaatklep. “Mijn stem moet ik blijven trainen, het is een spier die oefening nodig heeft. Bovendien houdt zingen mij mentaal op de been, het helpt me dip-momentjes te overwinnen.
Vooral als mijn vrouw Laura zich niet goed voelt. De muziek geeft me een adrenalinekick en na een sessie voel ik me sterker en veerkrachtiger.”
Het lange wachten op het boek
Onlangs verscheen zijn biografie Geloof in je dromen, die hij samen met muziekjournalist Louis Dumoulin schreef. In het boek wordt het verhaal verteld van een jongen uit Bolnes die, tegen de verwachting van zijn streng christelijke vader in, de top bereikte.
Lee combineerde jarenlang werk op de scheepswerf Bolnes, dakdekken en zingen in lokale bandjes. De mythe van de zingende kraanmachinist in de Rotterdamse haven bleef hem altijd achtervolgen.
Het schrijven van de biografie nam veel meer tijd in beslag dan Lee had voorzien. “We zijn al vóór de eeuwwisseling begonnen,” vertelt hij. “Maar steeds kwam er iets tussen waardoor ik het moest uitstellen.”
Dramatische gebeurtenissen volgden elkaar op: zijn schoondochter Jeanine kwam om het leven bij een ongeval, zijn zoon raakte zwaargewond met een hersenstambeschadiging, zijn jongste broer Krijn verongelukte en zijn vrouw Laura ontsnapte op het nippertje aan een hotelbrand in Antwerpen. “Allemaal ellende die er diep inhakte,” blikt Lee terug.
Ook Louis Dumoulin kreeg privé te maken met zware tijden. “Regelmatig vroeg ik me af of ik het boek überhaupt moest uitbrengen. Hoe kun je een verhaal over dromen neerzetten, terwijl je zulke heftige dingen meemaakt?”
Ondanks alles stond Lee na drie maanden alweer op het podium, in de hoop zijn verdriet weg te zingen. “Maar zo werkte het niet. Ik had veel langer nodig om met die pijn te leren leven.
Tien jaar lang kon ik niet luisteren naar de nummers die ik in die periode opnam, omdat ik dan direct werd teruggevoerd naar die ellende.”
Nu het boek er is, kijkt Lee met gemengde gevoelens terug. “Door al die problemen heb ik meer kunnen vertellen over een langere periode, wat het boek boeiender maakt. Het is een overzicht van mijn leven en carrière, met niet alleen dieptepunten maar ook veel hoogtepunten. Daar ben ik trots op.”
Opgroeien in armoede en discipline
Lee groeide op in een arm, streng gelovig gezin met zes kinderen. Zijn moeder was dertig jaar jonger dan zijn vader, die tot zijn 68e bleef werken tot reuma het onmogelijk maakte. “Daarna moesten we met zijn achten rondkomen van een AOW van 115 gulden per maand en de kinderbijslag.
Bittere armoede: alleen op zondag kregen we een stukje vlees en een halve sinaasappel.”
Hij herinnert zich goed hoe zijn vader urenlang uit de bijbel voorlas en hoe de kinderen meehielpen in het huishouden en bijverdienden met allerlei baantjes. “We werkten bij de melkboer, de slager, de bakker, plukten bonen op het land en brachten kranten rond.
Het was overleven, maar het zorgde ook voor een sterke familieband. Mensen waren jaloers op ons als we ergens samen kwamen werken. Nu nog steeds zijn we heel hecht, dat zegt wel wat.”
Omgaan met ouderdom en verlies
Op tachtigjarige leeftijd ervaart Lee de keerzijde van ouder worden. “Je krijgt te maken met verlies. Mensen in je omgeving verdwijnen. Dat is verdrietig, zeker als je bedenkt dat mijn schoondochter stierf toen ze nog piepjong was – dat is veel traumatischer dan wanneer iemand op hoge leeftijd overlijdt.”
Gezondheidsklachten spelen ook een rol, zowel bij hemzelf als bij zijn vrouw Laura. “Het is allemaal wat moeizaam, maar het is geen ongeneeslijke ziekte. Daarom probeer ik te leven volgens het gezegde: count your blessings. Ik ben nu eenmaal een man van spreekwoorden.”
Voor Lee betekent dat vooral het waarderen van elke seconde samen met Laura. “We zijn onafscheidelijk. Ik tel mijn zegeningen door naast haar op de bank te zitten, haar hand vast te houden, samen te kijken naar Het mes op tafel of De slimste mens.
Elke dag zeg ik dat ik van haar houd en schrijf ik gedichten, soms wel veertien, vijftien pagina’s lang. Ze bewaart ze allemaal.” Laura noemt hij zijn geluksfactor, zijn ‘lotje uit de loterij’. “Ik zing speciaal voor haar en ik zou niet weten wat ik zonder haar moest.
Als we ooit weggaan, wil ik samen gaan. Zonder haar heb ik er geen zin meer in.”
Blik op de actualiteit en trots op prestaties
Lee en Laura volgen het nieuws op de voet en bespreken graag actuele ontwikkelingen. “Trump staat bij ons bovenaan, wie snapt hem nog? Daarna het minderheidskabinet met zijn bureaucratische regels en belastingplannen. Ik begrijp niet dat er zoveel werklozen zijn, terwijl er zoveel werk is.
Niet lullen, maar poetsen, samen iets opbouwen. Ik heb bewezen dat je je eigen lot kunt bepalen.”
Als Lee terugkijkt op zijn carrière, is hij trots op talloze momenten. “Mijn eerste concert in de Rotterdamse Doelen in 1980, dat mensen voor onmogelijk hielden, maar dat toch lukte. Of tien keer optreden in Carré, terwijl men zei dat het niet kon.
Ook vind ik het belachelijk dat Dries Roelvink nu wordt verteld dat hij daar niet thuishoort. Ik ben er trots op dat ik speciale sponsorpakketten in Ahoy introduceerde, zodat de gewone tickets betaalbaar bleven. Vanaf 1984 organiseerde ik gala’s met bezoekers in smoking en avondjapon.
Uiteindelijk heb ik 51 keer in Ahoy gestaan – wie kan dat zeggen behalve Frans Bauer? Het zou me niet verbazen als ik komend voorjaar weer met hem meezing.”
Pionieren en tegenslagen
Lee herinnert zich het pionieren met nieuwe showelementen: als eerste in Nederland werkte hij met computergestuurd licht en lasertunnels uit Amerika, grote balletten op het podium, reclamecontracten en vip-kaarten. Hij bracht zelfs zijn eigen aftershave uit en verkocht platen via de HEMA.
“Niemand deed dat toen.” Bill Clinton zat zelfs ooit bij hem in het publiek, samen met Joep van den Nieuwenhuijzen. “En dat voor een jongen die altijd hoorde dat zoiets niet voor ons soort mensen was weggelegd.
Toch is het me gelukt, daar ben ik misschien wel het meest trots op.”
Niet alles liep echter uit op een succes. In 1985 opende hij Lee Towers Palace in Scheveningen, een restaurant, bistro en nachtclub die twintig uur per dag open was en 45 man personeel had. “Het avontuur duurde twee jaar.
Ik had de pech van de twee slechtste zomers ooit en het was niet te combineren met optreden. Het was een schoenmaker-blijf-bij-je-leest-ervaring. Het heeft me miljoenen gekost, maar ik heb op tijd de stekker eruit getrokken zodat niemand door mij in de problemen kwam.
Achteraf vraag ik me af waarom ik eraan begon – misschien was het euforie na eerdere successen. Het was gewoon te hoog gegrepen.”
Een boodschap voor jongeren
Met zijn nieuwe boek hoopt Lee ook jongeren te bereiken. “Mijn verhaal is nog steeds actueel. Als je in jezelf gelooft, kun je veel bereiken, hoe lastig je start ook is.
Maar ik maak me zorgen over hoe de tijd is veranderd: jonge jongens van twaalf tot vijftien die door criminelen worden geronseld als uithalers in de haven. Daar kan ik wakker van liggen.
In mijn tijd was er nauwelijks criminaliteit; wij stalen appels en peren uit de boomgaard van de boer en kregen een draai om onze oren, maar dat is niet te vergelijken met wat jongeren nu meemaken.”
Levensloop in het kort
Lee Towers werd geboren als Leendert Huijzer op 23 maart 1946 in Bolnes. Hij zong jarenlang in lokale bands voordat hij in 1975 doorbrak via Voor De Vuist Weg van Willem Duys. Zijn grootste hit behaalde hij een jaar later met de voetbalklassieker You’ll never walk alone.
Vanaf 1984 stond hij 51 keer in een uitverkocht Rotterdam Ahoy en bracht hij 48 albums uit. Bekende nummers zijn onder meer I can see clearly now en Run to me. Lee werd onderscheiden met de Edison Oeuvreprijs en deed in 2018 mee aan Beste Zangers.
Vorige week verscheen zijn biografie Geloof in je dromen. Hij is getrouwd met Laura en vader van vier kinderen.
