Elke week maakt Lee Towers, in het dagelijks leven Leen Huijzer, dezelfde tocht vanuit zijn Rotterdamse woning naar de studio van zijn goede vriend Fred Bourgonje in Zoetermeer. Daar, tussen de geluidsapparatuur, zet hij zijn rollator zorgvuldig aan de kant en neemt plaats achter zijn iconische gouden microfoon.
Ondanks de ongemakken van zijn heup en rug, die hem al jaren parten spelen, is het zingen hem nog steeds dierbaar.
Voor Lee verandert alles zodra hij achter de microfoon zit. De ruimte vult zich met zijn stem, terwijl hij nummers vertolkt van grootheden als Neil Diamond, Elvis Presley en Frank Sinatra. Het lijkt even of hij weer voor een uitverkocht Ahoy staat, terwijl het in werkelijkheid een lege studio is.
Het publiek ontbreekt, maar de energie en bezieling blijven onverminderd aanwezig. “Ik ben altijd een bulldozer geweest,” zegt hij daarover. “Veel mensen hebben moeite wanneer ik nu krakkemikkig binnenkom, maar zodra ik zit en begin te zingen, gebeurt het gewoon weer. Net als vroeger.”
Hoewel zijn optredens tegenwoordig zonder publiek zijn, blijft zingen voor Lee een noodzakelijke remedie. “Mijn stem moet ik blijven trainen, het is een spier die oefening nodig heeft. Bovendien houdt zingen mij mentaal op de been, het is een manier om dip-momentjes te overwinnen.
Vooral wanneer Laura, mijn vrouw, zich niet helemaal goed voelt. De muziek geeft me een adrenalinekick en na een sessie voel ik me sterker en weerbaarder.”
Een leven vol hoogte- en dieptepunten
Na een carrière van 55 jaar verscheen onlangs de biografie Geloof in je dromen, die Lee Towers samen met muziekjournalist Louis Dumoulin schreef. Het boek vertelt het verhaal van een volksjongen uit Bolnes die tegen de verwachtingen van zijn streng christelijke vader in, toch de top wist te bereiken.
Lee combineerde zijn werk als onderhoudsmonteur bij scheepswerf Bolnes met dakdekken en zingen in lokale bands. Volgens de bekende mythe bleef hij altijd de zingende kraanmachinist uit de Rotterdamse haven.
Het boek is niet alleen een persoonlijke terugblik van Lee zelf, maar ook een schets van de Nederlandse muziekgeschiedenis.
Zijn markante uiterlijk – de elleboog, de bril, het kapsel – en zijn verbondenheid met het Feyenoord-lied geven een tijdsbeeld van Nederland dat zich ontwikkelde van de zuinige wederopbouw naar de jaren van grotere dromen in de jaren tachtig en daarna.
Een van zijn grootste geluksmomenten noemt Lee de simpele dingen: hand in hand met zijn vrouw Laura op de bank zitten en samen genieten van het leven.
Het lange wachten op het boek
De totstandkoming van zijn biografie vergde meer tijd dan gedacht. “We zijn al vóór de eeuwwisseling begonnen,” vertelt Lee, “maar steeds kwam er iets tussen waardoor ik het moest uitstellen.”
Dramatische gebeurtenissen volgden elkaar op: zijn schoondochter Jeanine verongelukte, zijn zoon raakte zwaargewond met een hersenstam-beschadiging, zijn jongste broer Krijn kwam om bij een ongeluk en zijn vrouw Laura ontsnapte ternauwernood aan een hotelbrand in Antwerpen. “Allemaal ellende die er diep inhakte,” blikt Lee terug.
Niet alleen hijzelf, ook Louis Dumoulin kreeg privé te maken met zware tijden. “Regelmatig vroeg ik me af of ik het boek überhaupt moest uitbrengen. Hoe kun je een verhaal over dromen neerzetten, terwijl je zulke heftige dingen meemaakt?”
Na deze tegenslagen stond Lee na drie maanden alweer op het podium, in de hoop zijn verdriet weg te zingen. “Maar zo werkte het niet. Ik had veel langer nodig om met die pijn te leren leven.
Tien jaar lang kon ik niet luisteren naar de nummers die ik in die periode opnam, omdat ik dan direct werd teruggevoerd naar die ellende.”
Opgroeien in armoede en discipline
Nu het boek er eindelijk ligt, spreekt Lee van gemengde gevoelens. “Door al die problemen heb ik meer kunnen vertellen over een langere periode, wat het boek boeiender maakt. Het is een overzicht van mijn leven en carrière, met niet alleen dieptepunten maar ook veel hoogtepunten.
Daar ben ik trots op.” Hij groeide op in een arm, streng gelovig gezin met zes kinderen. Zijn moeder was dertig jaar jonger dan zijn vader, die tot zijn 68e doorwerkte tot het niet meer ging door reuma.
“Daarna moesten we met zijn achten rondkomen van een AOW van 115 gulden per maand en kinderbijslag. Bittere armoede: alleen op zondag kregen we een stukje vlees en een halve sinaasappel.”
Lee herinnert zich hoe zijn vader urenlang uit de bijbel voorlas, terwijl de kinderen meehielpen in het huishouden en allerlei bijbaantjes hadden. “We werkten bij de melkboer, de slager, de bakker, plukten bonen op het land en brachten kranten rond.
Het was overleven, maar het zorgde ook voor een sterke familieband. Mensen waren jaloers op ons als we ergens samen kwamen werken. Nu nog steeds zijn we heel hecht, dat zegt wel wat.”
Omgaan met ouderdom en verlies
Op zijn tachtigste ervaart Lee de keerzijde van het ouder worden. “Je krijgt te maken met verlies. Mensen in je omgeving verdwijnen. Dat is verdrietig, zeker als je bedenkt dat mijn schoondochter stierf toen ze nog piepjong was – dat is veel traumatischer dan wanneer iemand op hoge leeftijd overlijdt.”
Ook met gezondheidsklachten heeft hij te maken, net als zijn vrouw Laura. “Het is allemaal wat moeizaam, maar het is geen ongeneeslijke ziekte. Daarom probeer ik te leven volgens het gezegde: count your blessings. Ik ben nu eenmaal een man van spreekwoorden.”
Voor Lee betekent dat vooral het koesteren van elke seconde samen met Laura. “We zijn onafscheidelijk. Ik tel mijn zegeningen door naast haar op de bank te zitten, haar hand vast te houden, samen te kijken naar Het mes op tafel of De slimste mens.
Elke dag zeg ik dat ik van haar houd en schrijf ik gedichten, soms wel veertien, vijftien pagina’s lang. Ze bewaart ze allemaal.” Laura noemt hij zijn geluksfactor, zijn ‘lotje uit de loterij’. “Ik zing speciaal voor haar en ik zou niet weten wat ik zonder haar moest.
Als we ooit weggaan, wil ik samen gaan. Zonder haar heb ik er geen zin meer in.”
Blik op de actualiteit en trots op prestaties
Lee en Laura zijn altijd op de hoogte van het nieuws en bespreken graag actuele ontwikkelingen. “Trump staat bij ons bovenaan, wie snapt hem nog? Daarna het minderheidskabinet met zijn bureaucratische regels en belastingplannen. Ik begrijp niet dat er zoveel werklozen zijn, terwijl er zoveel werk is.
Niet lullen, maar poetsen, samen iets opbouwen. Ik heb bewezen dat je je eigen lot kunt bepalen.”
Als hij terugkijkt op zijn carrière, is Lee trots op talloze momenten. “Mijn eerste concert in de Rotterdamse Doelen in 1980, dat mensen voor onmogelijk hielden, maar dat toch lukte. Of tien keer optreden in Carré, terwijl men zei dat het niet kon.
Ook vind ik het belachelijk dat Dries Roelvink nu wordt verteld dat hij daar niet thuishoort. Ik ben er trots op dat ik speciale sponsorpakketten in Ahoy introduceerde, zodat de gewone tickets betaalbaar bleven. Vanaf 1984 organiseerde ik gala’s met bezoekers in smoking en avondjapon.
Uiteindelijk heb ik 51 keer in Ahoy gestaan – wie kan dat zeggen behalve Frans Bauer? Het zou me niet verbazen als ik komend voorjaar weer met hem meezing.”
Pionieren en tegenslagen
Lee mist het pionieren en het steeds weer verleggen van grenzen. “Als eerste werkte ik met computergestuurd licht en lasertunnels uit Amerika, grote balletten op het podium, reclamecontracten en vip-kaarten. Ik had mijn eigen aftershave en verkocht platen via de HEMA.
Niemand deed dat toen.” Hij herinnert zich hoe zelfs Bill Clinton bij hem in het publiek zat, samen met Joep van den Nieuwenhuijzen. “En dat voor een jongen die altijd hoorde dat zoiets niet voor ons soort mensen was weggelegd.
Toch is het me gelukt, daar ben ik misschien wel het meest trots op.”
Maar er waren ook mislukkingen. In 1985 begon hij Lee Towers Palace in Scheveningen, een restaurant, bistro en nachtclub die 20 uur per dag open was en 45 man personeel telde. “Het avontuur duurde twee jaar.
Ik had de pech van de twee slechtste zomers ooit en het was niet te combineren met optreden. Het was een schoenmaker-blijf-bij-je-leest-ervaring. Het heeft me miljoenen gekost, maar ik heb op tijd de stekker eruit getrokken zodat niemand door mij in de problemen kwam.
Achteraf vraag ik me af waarom ik eraan begon – misschien was het euforie na eerdere successen. Het was gewoon te hoog gegrepen.”
Een boodschap voor jongeren
Met zijn nieuwe boek hoopt Lee ook jongeren te bereiken. “Mijn verhaal is nog steeds actueel. Als je in jezelf gelooft, kun je veel bereiken, hoe lastig je start ook is.
Maar ik maak me zorgen over hoe de tijd is veranderd: jonge jongens van twaalf tot vijftien die door criminelen worden geronseld als uithalers in de haven. Daar kan ik wakker van liggen.
In mijn tijd was er nauwelijks criminaliteit; wij stalen appels en peren uit de boomgaard van de boer en kregen een draai om onze oren, maar dat is niet te vergelijken met wat jongeren nu meemaken.”
Levensloop in het kort
Lee Towers, geboren als Leendert Huijzer op 23 maart 1946 in Bolnes, zong jarenlang in lokale bands voordat hij in 1975 doorbrak via Voor De Vuist Weg van Willem Duys. Zijn grootste hit volgde een jaar later met de voetbalklassieker You’ll never walk alone.
Vanaf 1984 stond hij 51 keer in een uitverkocht Rotterdam Ahoy en bracht hij 48 albums uit. Bekende nummers zijn onder meer I can see clearly now en Run to me. Lee werd onderscheiden met de Edison Oeuvreprijs en deed in 2018 mee aan Beste Zangers.
Vorige week verscheen zijn biografie Geloof in je dromen. Hij is getrouwd met Laura en vader van vier kinderen.
