Cabaretier Tineke Schouten deelt openhartig hoe ze bijna twee jaar na het overlijden van haar echtgenoot Hans Brunyanszki nog altijd dagelijks zijn aanwezigheid voelt.
De 68-jarige comédienne vertelt in het KRO-NCRV-programma Kloostergasten over de manier waarop haar man met humor en nuchterheid sprak over de dood.
Zijn luchtige uitspraken en levenslustige kijk op het bestaan geven Tineke kracht om door te gaan, ook al is het gemis groot.
de humor van Hans leeft voort
Tijdens het programma haalt Tineke een veelzeggende herinnering aan. Hans zei altijd luchtig: “Doe maar cremeren en strooi me dan uit voor de Albert Heijn, want daar ben ik lang niet geweest.”
Het typeert de manier waarop hij naar het leven keek: met nuchterheid en humor. Voor Tineke is dit een kostbare herinnering die ze koestert en die haar helpt om moeilijke momenten lichter te maken.
een huwelijk van 44 jaar
Meer dan vier decennia waren Tineke en Hans samen, en die verbondenheid laat diepe sporen na. De cabaretier verwerkte het verlies van haar echtgenoot zelfs in haar theatershow.
Hoewel het publiek soms met gemengde gevoelens keek, wist Tineke dat Hans dit precies zo gewild zou hebben.
Hij hield niet van zwaarmoedigheid en vond dat het leven gevierd moest worden, ook wanneer het einde in zicht was.
keuzes over wonen en herinneringen
Na het overlijden van Hans stond Tineke voor een moeilijke beslissing: blijven wonen in hun grote huis in Almere of dichter bij het graf van Hans in Laren gaan wonen.
Hoewel ze aanvankelijk dacht kleiner te gaan wonen, besloot ze uiteindelijk toch in haar villa te blijven.
Niet alleen vanwege de emotionele waarde, maar ook omdat de huidige woningmarkt en oplopende hypotheeklasten haar doen beseffen dat ze goed zit waar ze nu is.
steun uit de omgeving
In haar keuze spelen ook haar hondjes Buddy en Mindy een belangrijke rol. Zij geven haar structuur en plezier, omdat ze dagelijks in de nabijgelegen bossen kunnen rennen.
Bovendien woont Tineke centraal: dichtbij haar dochter in Amsterdam en haar andere kinderen in Laren en Noordwijk. Dat maakt het verlies draaglijker en geeft haar houvast.
Ondanks de pijn geniet ze van de momenten met haar familie, die haar gezondheid en levenslust ondersteunen.
een vrouw die haar eigen weg kiest
Hoewel Tineke toegeeft dat ze nog vaak op Funda kijkt, benadrukt ze dat ze voorlopig nergens heen wil. De herinneringen aan Hans en de plek waar ze samen zoveel jaren gelukkig waren, wegen zwaarder dan de verleiding van een nieuw huis.
“Nee, ik zit wel goed zo,” zegt ze stellig. Haar verhaal laat zien dat liefde, verlies en praktische keuzes soms samenkomen op onverwachte manieren.
