Een jaar geleden veranderde het leven van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink ingrijpend. Sindsdien hangt er een gevoel van onzekerheid boven hun hoofd, dat niet zomaar verdwijnt. De toekomst lijkt ongewisser dan ooit, vooral wanneer er weer een belangrijk moment nadert: de drie maandelijkse controle in het ziekenhuis.

De afgelopen tijd probeerden de twee zangers hun dagelijks leven zo normaal mogelijk voort te zetten. Ondanks de impact van de ziekte van Freek, zoeken ze naar manieren om niet voortdurend stil te staan bij wat er allemaal kan gebeuren.
Toch zijn er dagen waarop de spanning toeneemt, vooral als een ziekenhuisafspraak dichterbij komt. Voor Suzan zijn dit momenten waarop emoties soms de overhand krijgen, terwijl Freek juist probeert het leven te leiden zoals hij dat altijd deed.
Freek kreeg ruim een jaar geleden de diagnose uitgezaaide longkanker. Tijdens hun bezoek aan het tv-programma ‘Eva’ spraken Suzan en Freek openhartig over hoe hun leven sindsdien is veranderd. Destijds deelden zij dat de behandeling bijzonder goed aansloeg, en inmiddels is zijn situatie stabiel gebleven.
“Het is sinds ik de medicatie ben gaan gebruiken heel stabiel en dat is prettig,” vertelt Freek. Die stabiliteit geeft het stel ruimte om samen hun leven voort te zetten, maar het besef dat er iets in zijn lichaam zit wat er niet hoort, blijft aanwezig.
Spanning rondom controles
Elke drie maanden reist Freek naar het ziekenhuis voor een CT-scan. Die periodes zijn altijd spannend, zo geeft hij toe. Hoewel hij in het dagelijks leven lichamelijk weinig van zijn ziekte merkt, blijft de gedachte aan de ziekte op de achtergrond aanwezig.
Freek hoeft geen chemotherapie of bestraling te ondergaan en heeft daardoor naar eigen zeggen weinig fysieke klachten. “Zolang ik me goed voel, en dat voel ik me, heb ik niet het idee dat ik me zorgen moet maken over de volgende scan,” zegt hij.
Toch erkent hij dat het label ‘ziek’ altijd met hem meereist. “Je hebt het label, zeg maar, en er zit iets in je lichaam dat er niet hoort. Dus dat hangt wel boven je hoofd.”
Voor Suzan zijn de weken rondom de controles vaak extra spannend. “Af en toe word ik daar heel bang van. Soms ben ik er kalm onder. Het ligt ook een beetje aan welke dag je bent,” vertelt ze zichtbaar geëmotioneerd.
De zangeres probeert haar gedachten dan op iets anders te richten, maar dat lukt niet altijd. “Soms loopt het op en ben ik even heel verdrietig. En soms gaat dat beter. Ja, zo gaat het.”
Omgaan met onzekerheid
De manier waarop Suzan en Freek omgaan met de ziekte verschilt. Ze merken dat ze elkaar in hun emoties soms moeten aftasten. Ieder kent zijn eigen angsten: Suzan vreest voor een toekomst alleen, terwijl Freek zich druk maakt over andere zaken.
Over die gevoelens kunnen ze met elkaar praten, maar dat lukt niet altijd volledig. “Dat is af en toe aftasten. Maar ik denk dat we onze weg daar wel in hebben gevonden,” aldus Freek.
Het stel probeert bewust te voorkomen dat de ziekte hun hele leven gaat beheersen. Freek legt uit: “Voor mijn gevoel voel ik me het gezondst als ik niet bezig ben met ziek zijn.”
In hun dagelijks leven kiezen ze er daarom voor om niet voortdurend stil te staan bij de ziekte en juist de dingen te blijven doen die ze belangrijk vinden.
Muziek als uitlaatklep
Muziek blijkt voor het duo een belangrijke uitlaatklep te zijn. Kort na de diagnose besloten Suzan en Freek samen de studio in te duiken. Ze vroegen zich aanvankelijk af of ze nog wel over andere onderwerpen konden schrijven dan de ziekte.
Al snel merkten ze echter dat muziek maken juist hielp om hun gedachten en emoties te ordenen. “Als je dan muziek maakt, voelt het alsof de rommel een beetje eruit gaat,” vertelt Freek.
Niet alle nummers die ze in deze periode schreven, kwamen uiteindelijk op het nieuwe album terecht. Toch hadden ook deze liedjes volgens Freek een belangrijke functie: het verwerken van gevoelens. Door te schrijven en te zingen, vonden ze een manier om het moeilijke onderwerp een plek te geven.
Reacties van luisteraars
De steun van hun fans is voor Suzan en Freek een grote bron van kracht. Ze krijgen veel reacties van luisteraars die zich herkennen in hun muziek en hun eigen verhalen delen. “Dan voel je je ook niet zo alleen.
We zijn zoveel mensen met iets,” zegt Freek. Het delen van ervaringen zorgt voor een gevoel van verbondenheid en maakt het zware onderwerp iets lichter om te dragen.
Hoewel de onzekerheid over de toekomst blijft bestaan, zoeken Suzan en Freek naar manieren om met die onzekerheid om te gaan. Ze blijven hun leven leiden, muziek maken en open over hun gevoelens praten. De ziekte mag hun leven niet bepalen, en samen vinden ze daarin hun weg.








